Τα ελληνικά έλο και το παρασιτικό αδελφάκι τους

Περιεχόμενα

1. Εισαγωγή

2. Στοιχεία

3. Παρατηρήσεις

4. Δια ταύτα

4. Δια ταύτα: Συμπεράσματα και προτάσεις:

Τελικά, οι φωτογραφίες δείχνουν αρκετά καθαρά την τρέχουσα κατάσταση: Το εθνικό σύστημα αξιολόγησης λειτουργεί καλά. Τόσο καλά μάλιστα, ώστε να είναι σε θέση να συντηρεί δύο ανεξάρτητα υποσυστήματα αξιολόγησης, αφού το σύστημα δεν είναι «ένα και μοναδικό», αλλά κουβαλάει μαζί του ένα παρασιτικό αδελφάκι, «ανάπηρο» (του λείπει το αριστερό άκρο!), αλλά και ιδιαίτερα απαιτητικό, αφού απασχολεί το 1/3 των αξιολογημένων σκακιστών και θεωρητικά, τουλάχιστον άλλους τόσους στο αόρατο αριστερό του άκρο.

Η ανάπτυξη του παρασιτικού συστήματος γύρω από το βαθμό 1200 μπορεί να έχει συνάφεια με το ότι μια εποχή είχε οριστεί αυτός ο βαθμός ως αρχικό έλο (το θεωρώ αρκετά πιθανό), αλλά μπορεί και όχι. Μεγαλύτερη βαρύτητα έχει νομίζω το γεγονός ότι πρόκειται για ένα ουσιαστικά κλειστό σύστημα που αυτοαναπαράγεται μέσω των εφηβικών πρωταθλημάτων και τείνει να αυτοπροσαρμοστεί περί τον τρέχοντα πραγματικό διάμεσό του, κάπου στα 1250 (που σημαίνει ότι το παιδικό και εφηβικό σκάκι κινείται κατά 95% μεταξύ 850 και 1650, κάτι που τουλάχιστον στο πάνω άκρο του δεν φαίνεται να ισχύει).

Για να μπορέσουμε να διαπιστώσουμε τη ροή του συστήματος, θα έπρεπε να έχουμε αντίστοιχες εξαμηνιαίες «φωτογραφίες» των πέντε-έξι τελευταίων ετών –με άλλα λόγια, να παρακολουθούμε διαρκώς το φαινόμενο (αυτή πιστεύω ότι πρέπει να είναι η κυριότερη και πιο σημαντική αποστολή της Επιτροπής Τίτλων & Αξιολόγησης της ΕΣΟ). Θα πρέπει επίσης να υπάρχουν και φωτογραφίες με ανάλογες μελέτες κατά ηλικία και κατά δραστηριότητα (πολλές-λίγες παρτίδες) –άλλωστε, αυτή είναι η στάνταρ προτεινόμενη διαδικασία ελέγχου και συντήρησης ενός συστήματος αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορούν να δείξουν –και το έδειξαν– τέτοια φωτογραφικά στιγμιότυπα είναι ότι υπάρχει πρόβλημα –το πρόβλημα που σωστά διατυπώνεται εμπειρικά από το ελληνικό σκακιστικό κοινό ότι «τα έλο των μικρών είναι πολύ χαμηλά». Το πόσο χαμηλά ακριβώς είναι, και το πώς εξελίσσεται το φαινόμενο, μια φωτογραφία δεν μπορεί να το δείξει.

Πέρα από το θεωρητικό μέρος, τον εντοπισμό του προβλήματος και το όποιο ενδιαφέρον μιας διαχρονικής μελέτης, «πολιτικά» ενδιαφέρει περισσότερο το τι μπορεί να γίνει ώστε να αποκατασταθεί το πρόβλημα και να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό η αξιοπιστία των εθνικών βαθμών αξιολόγησης ως απαραίτητου εργαλείου μελέτης και στρατηγικής.

Είναι προφανές ότι εδώ δεν μπορεί να εφαρμοστεί η λύση της μετατόπισης ολόκληρου του συστήματος, ούτε καν ενός μέρους του. Θα χρειάζονταν πολύ περισσότερες μελέτες και τελικά, το αποτέλεσμα θα παρέμενε αρκετά αβέβαιο.

Υπάρχει όμως και άλλη λύση, γρήγορη και αποτελεσματική, που βασίζεται στα διεθνή έλο (που όπως είδαμε, αποδίδουν ικανοποιητικά την εικόνα των Ελλήνων αξιολογημένων σκακιστών) και την αξιοποίησή τους με τον επόμενο τρόπο:

• Για τουλάχιστον τέσσερις περιόδους αξιολόγησης (δύο χρόνια), πριν από τον υπολογισμό των εθνικών βαθμών αξιολόγησης, θα αντικαθιστούμε τον εθνικό βαθμό αξιολόγησης με τον πιο πρόσφατο διεθνή βαθμό για όσους έχουν.

(Εναλλακτικά σενάρια: για επιθετικότερη προσαρμογή θα διατηρούμε το μεγαλύτερο από τους δύο βαθμούς, για ηπιότερη προσαρμογή θα αντικαθιστούμε με το μέσο όρο τους ή με το σταθμισμένο κατά παρτίδες μέσο όρο τους. Προσωπικά διαισθάνομαι ότι αρκεί το μεσαίο σενάριο.)

• Θα ακολουθεί ο υπολογισμός (με αυξημένο συντελεστή k, διπλάσιο από το σημερινό, τουλάχιστον για τα χαμηλά έλο κάτω από το 1800) και στη συνέχεια εφόσον ο εθνικός βαθμός για όσους έχουν διεθνή βαθμό είναι μικρότερος από το διεθνή, θα αντικαθιστούμε και πάλι τον εθνικό με το διεθνή.

Με αυτόν τον τρόπο οι διεθνείς βαθμοί αξιολόγησης θα λειτουργήσουν σαν άγκυρες που θα φέρουν το ελληνικό σύστημα κοντά στην κανονικότητα του διεθνούς. Μετά τις τέσσερις περιόδους (και την παρακολούθηση του εθνικού συστήματος και των «φωτογραφιών» του –κυρίως για τη διαπίστωση της επίδρασης των πολλών «αποκομμένων» εφηβικών αγώνων) θα πρέπει να μπορούμε να επανέλθουμε στην αυτόνομη διαχείρισή του. Παράλληλα θα μπορούμε να διαπιστώσουμε και αν υπάρχει αναγκαιότητα να αναπροσαρμοστεί το κάτω όριο δημοσίευσης έλο στο σύστημά μας ή αν πρέπει να γίνουν και άλλες αλλαγές –και ποιες.

Μια τελευταία παρατήρηση –και μια ιδέα για μελέτη. Η FIDE δημοσιεύει πολλά στοιχεία στατιστικής ανάλυσης για τις ομοσπονδίες-μέλη της. Θα είχε ενδιαφέρον να δημοσίευε τα στοιχεία που θα επέτρεπαν την αναπαραγωγή της καμπύλης κανονικής κατανομής για κάθε ομοσπονδία. Τότε θα γινόταν ορατό ότι η συνολική κανονική καμπύλη κατανομής είναι το άθροισμα πολλών επιμέρους καμπυλών, τοποθετημένων γύρω από το διαφορετικό διάμεσο της κάθε ομοσπονδίας.

Σελίδες: 1 2 3 4