Ένας ζωγράφος των σκακιστών

«Ρίξε μια ματιά σε αυτό το link από την Εθνική Πινακοθήκη», μου έγραψε ο φίλος Κώστας (μια φορά μετρ, πάντα μετρ). Ο σύνδεσμος με οδήγησε στον πιο πάνω πίνακα, από το 1903, με τίτλο «Το σκάκι»:

Ο καλλιτέχνης είναι ο Σπύρος Βικάτος (1878, Αργοστόλι – 1960, Αθήνα), που ομολογώ ότι δεν τον γνώριζα.  Οι γνώσεις μου για τα εικαστικά είναι μάλλον μέτριες, όμως είχα τουλάχιστον ακούσει για τη Σχολή του Μονάχου και τους μεγάλους της εκπροσώπους.

Αποφάσισα να κάνω λίγη έρευνα γι’ αυτόν τον Κεφαλλονίτη ζωγράφο και ανακάλυψα διάφορα. Για παράδειγμα, αυτό εδώ το άρθρο για το νεαρό ζωγράφο Σπυρίδωνα Βικάτο, από την επιθεώρηση Πινακοθήκη του 1904.

Μετά, ανακάλυψα την αυτοπροσωπογραφία του (δεξιά) στον ιστότοπο της ΑΣΚΤ και τον κατάλογο των έργων του στο ψηφιακό αρχείο αναζήτησης των ελληνικών βιβλιοθηκών, openarchives.gr, εδώ.

Και ανάμεσα στα έργα του ανακάλυψα ότι υπάρχει ένας ακόμη πίνακας με ίδιον τίτλο, «Το σκάκι». Δυστυχώς, μπόρεσα να τον βρω μόνο σε αυτήν εδώ την κακή φωτογραφική αναπαραγωγή από την επιθεώρηση Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος, τομ. 3, αρ. 3, του 1924.

Γνωρίζει άραγε κάποιος περισσότερα σκακιστικά γι’ αυτόν τον καλλιτέχνη που ήταν μεν κυρίως ζωγράφος πορτρέτων, αλλά πιθανότατα ήταν και σκακιστής (ή, τουλάχιστον, του άρεσε να εμπνέεται από τους σκακιστές);

Πενήντα χρόνια Αστερίξ

Αποκλείεται να μπήκατε σήμερα στο Διαδίκτυο και να μην το καταλάβατε. Ο Αστερίξ έγινε 50 χρονών.  Από το πρωί φροντίζει να μας το θυμίζει το Google με το διπλανό, ειδικά αφιερωμένο λογότυπό του. Εμένα μου το θύμισε αυτό εδώ το πλούσιο δημοσίευμα στη Λεξιλογία, το γλωσσικό φόρουμ που παρακολουθώ.

Τώρα, όσο τρελοί και αν  ήταν εκείνοι οι Ρωμαίοι, δεν μπορώ να θυμηθώ αν έπαιζαν σκάκι. Δυστυχώς, ενώ πέρασαν από τα χέρια μου όλα τα τεύχη (της παλιάς σειράς τουλάχιστον), δεν έχω ούτε ένα σήμερα στα χέρια μου για να τα ξεφυλλίσω και να δω. Και δεν θα μου έκανε εντύπωση, αφού ο ένας από τους δημιουργούς και συνεχιστής του διάσημου γαλλικού κόμιξ, ο Ουντερζό είναι σκακιστής.

Παρατηρήστε τη φωτογραφία στα δεξιά, από μια συνέντευξη που έδωσε στο BBC πριν από περίπου δύο χρόνια τέτοιον καιρό. Ναι μεν μοιάζει απλώς με μια αναμνηστική σκακιέρα, με πιόνια Ρωμαίους και Γαλάτες, κάτι παρόμοιο με το σετ στην άκρη δεξιά, αλλά μου φαίνεται ότι στο βάθος, στη σωστή θέση (δεξιά του μαύρου), φαίνεται καθαρά και ένα μαύρο σκακιστικό χρονόμετρο!

Για μένα, και ελπίζω να μην έχω κάνει λάθος, δεν μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη φανατικού φίλου του σκακιού από ένα ειδικό χρονόμετρο για μπλιτσάκια στο χώρο εργασίας.

Εκατόν πενήντα

Με την Αθήνα να βράζει, τα σκακιστικά πνεύματα να μη λένε να ηρεμήσουν από τις αντιπαραθέσεις αξιών και κανονισμών, και την ανάγκη όλων για αναζωογονητική ξεκούραση να ανεβαίνει ακάθεκτη, επιτρέψτε μου να αξιοποιήσω την ευκαιρία ενός «αριθμητικά σημαδιακού» άρθρου για μια μικρή αλλαγή ατμόσφαιρας.

Το επόμενο βιντεοκλίπ και το συνοδευτικό κείμενο τα ανακάλυψα στον ιστότοπο του φόρουμ Λεξιλογία, όπου όμως δεν ασχολούνται μόνο (και πολύ ουσιαστικά) με γλώσσες και με λέξεις αλλά και με τη μουσική, με την ιστορία, με την επικαιρότητα, και πολλά άλλα, ιστότοπο όπου έφτασα από το ιστολόγιο του φίλου και παλιού συναθλητή Νίκου Σαραντάκου.

Αυτή η εκτέλεση του Stand By Me καταγράφηκε με εντελώς άγνωστους εκτελεστές σε ένα εικονικό στούντιο του δρόμου, σε κάθε γωνία της Γης. Η αρχή έγινε με μια βασική ηχογράφηση —φωνητικά και κιθάρα— στους δρόμους της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια, με τον πλανόδιο μουσικό Ρότζερ Ρίντλεϊ. Στη συνέχεια, η βασική ηχογράφηση μεταφέρθηκε στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνας, όπου ο Γκράνπα Έλιοτ, ένας τυφλός τραγουδιστής στη Γαλλική Συνοικία, πρόσθεσε  τα δικά του φωνητικά κα τη φυσαρμόνικά του, ακούγοντας παράλληλα με τα ακουστικά τη βασική ηχογράφηση του Ρίντλεϊ. Στην ίδια πόλη, οι Γουόσμπορντ Τσαζ [Washboard Chaz] πρόσθεσαν «λίγο κρουστό».

Και από εκεί και πέρα έγινε το έλα να δεις (και να ακούσεις): Οι παραγωγοί πήραν αυτό το πρώτο ανακάτεμα και το ταξίδεψαν σε Ευρώπη, Αφρική, και Νότια Αμερική, και του πρόσθεσαν κι άλλες μπάντες, πολλά όργανα και πολλές φωνές, με τελικό αποτέλεσμα αυτό το βιντεάκι. Μια σύνθεση  που ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια ενός απλού φορητού PC και με μερικά μικρόφωνα.

Δείτε και άλλες παρόμοιες εκτελέσεις (με τα σχόλια στον ιστότοπο της Λεξιλογίας, όπου τα ανακάλυψα):

Don’t Worry

One Love

Για περισσότερα για την ομάδα Playing for Change πατήστε εδώ.

Η κωμόπολη που «υιοθέτησε» την Εθνική Ελλάδος

Ο Αλκίνοος δεν είναι μόνο προβληματιστής και το ιδιαίτερα πετυχημένο ιστολόγιό του για το Καλλιτεχνικό σκάκι δεν είναι το μοναδικό του ενδιαφέρον… αφού είναι κυρίως και πρώτα απ’ όλα δάσκαλος —καθηγητής πληροφορικής (με άλλο, εξίσου ενδιαφέρον,  θεματικό ιστολόγιο εκεί).

Στο σκακιστικό του ιστολόγιο αναδημοσίευσε χτες ένα άρθρο από τα ΝΕΑ, με στοιχεία από το γερμανικό τύπο, σχετικά με το σχολικό σκάκι και τα οφέλη του για τους μαθητές (διαβάστε το!). Όχι, δεν θα ασχοληθώ ως γερμανομαθής με το ποιον της μετάφρασης των τοπωνυμίων, με την Τριέρη και τη Ρατισβόνη, σε αυτό τα καταφέρνει πολύ καλύτερα ο Νίκος ο Σαραντάκος. Με ενδιαφέρει όμως να σας παρουσιάσω κάτι αξιοπρόσεκτο που ανακάλυψα ακολουθώντας τα διαδικτυακά χνάρια των γερμανικών δημοσιευμάτων:

Την κωμόπολη που «υιοθέτησε» την  Εθνική Ελλάδος!

Για την ακρίβεια, πρόκειται για το 1º δημοτικό σχολείο της κωμόπολης Χοενμέλζεν (Hohenmölsen), στο ομόσπονδο κράτος της Σαξονίας-Άνχαλτ και η υιοθεσία —σωστότερα, η συνεταιρική σχέση, η αδελφοποίηση (Partnerschaft στα γερμανικά)— σύμφωνα με το σχετικό άρθρο της Chessbase έγινε στα πλαίσια των προολυμπιακών εκδηλώσεων για τη σκακιστική Ολυμπιάδα της Δρέσδης.

Σύμφωνα με το άρθρο της Chessbase λοιπόν, η γερμανική σκακιστική ομοσπονδία υλοποίησε το 2007 ένα πρόγραμμα, στο οποίο συμμετείχαν σχεδόν 180 σχολεία, και σε κάθε σχολείο αντιστοιχίστηκε με κλήρωση μια εθνική ομάδα από αυτές που θα συμμετείχαν στην Ολυμπιάδα της Δρέσδης. Η πρωτοβουλία είχε μεγάλη δημοσιότητα και τιμώμενο πρόσωπο τον Βλαντιμίρ Κράμνικ.

Δεν μπόρεσα να βρω τι απέγινε τελικά με αυτό το πρόγραμμα, δεν ξέρω αν έγινε κάποια προσπάθεια να φέρει η γερμανική ομοσπονδία το συγκεκριμένο σχολείο σε επαφή με την ελληνική εθνική ομάδα, δεν ξέρω καν αν ενημερωθήκαμε στη σκακιστική Ελλάδα ότι υπήρξε μια τέτοια πρωτοβουλία —επειδή η ιδέα ήταν τόσο καλή, και με τόσες δυνατότητες, ώστε αν το μάθαμε είναι κρίμα αν το αφήσαμε ανεκμετάλλευτο.

Ακόμη περισσότερο που η κωμόπολη του Χοενμέλζεν, με τους σχεδόν δέκα χιλιάδες κατοίκους είναι γνωστή ως η πόλη με τους τρεις πύργους —και ποιος δεν θα ήθελε να έχει στη σκακιέρα κι έναν τρίτο πύργο, έτσι να του βρίσκεται;

Η τελική πρόταση της επιτροπής καταστατικού

Την Πέμπτη 5 Μαρτίου ολοκλήρωσε τις εργασίες της η ειδική επιτροπή αναθεώρησης του καταστατικού της ΕΣΣΝΑ. Η δουλειά της λεγόμενης «επιτροπής των προέδρων» (Βαζελάκης, Γαλάνης, Κολυβάς, Δρεπανιώτης, Γκορίτσας) ήταν ιδιαίτερα παραγωγική και η τελική εισήγησή της (δείτε την εδώ σε μορφή pdf) προς το ΔΣ της ΕΣΣΝΑ ομόφωνη.

Τα επόμενα βήματα είναι η δημόσια συζήτηση των προτάσεων, η συζήτηση στο ΔΣ της ΕΣΣΝΑ, και η συζήτησή τους στην ειδική ημερίδα καταστατικού που έχει ήδη προγραμματιστεί για το απόγευμα της Κυριακής 29 /3.  Στη συνέχεια το ΔΣ της ΕΣΣΝΑ θα συμπεριλάβει όσες απαραίτητες αλλαγές διαπιστωθούν και θα καταλήξει στην οριστική του πρόταση προς την Καταστατικη Γεν. Συνέλευση.

Η πρόταση τροποποίησης του καταστατικού αντιμετωπίζει πολλά από τα προβλήματα δυσλειτουργίας που παρατηρήθηκαν τα τελευταία χρόνια, κυρίως εξαιτίας της έλλειψης πείρας με τη λειτουργία ενός αθλητικού συλλογικού οργάνου σε περιβάλλον απλής αναλογικής. Κατά τις εργασίες της η επιτροπή διαπίστωσε και συγκέντρωσε προτάσεις και ιδέες και για άλλα θέματα (που ενδεχομένως μπορεί να ρυθμιστούν σε επίπεδο Εσωτερικού Κανονισμού ή προκηρύξεων) και θα μεταφερθούν στο ΔΣ/ΕΣΣΝΑ από τα μέλη του ΔΣ που ήταν και μέλη της επιτροπής.

Δείτε επίσης και τα προηγούμενα σχετικά άρθρα (και τη συζήτηση στα σχόλιά τους):

Δικαίωμα ψήφου και αγωνιστικά κριτήρια στο καταστατικό της ΕΣΣΝΑ

Εισηγήσεις για αλλαγές στις Γενικές Συνελεύσεις της ΕΣΣΝΑ

Η αναθεώρηση του καταστατικού της ΕΣΣΝΑ