Το φετινό Ακρόπολις

Έφυγα από την Αθήνα όταν ακόμα διαφωνούσαμε Περί αξιών και ισοπαλιών και επέστρεψα σε μια σκακιστική κοινότητα που θρηνεί το χαμό ενός νέου, συμπαθητικού, αγαπητού σκακιστή και προπονητή. Έστω και από μακριά, έπρεπε –όσο και αν δεν μπορούσα να ασχοληθώ με το Ακρόπολις– να πω τουλάχιστον ένα Αντίο Νίκο.

Το φετινό Ακρόπολις είναι όμως ένα πολύ ισχυρό και αξιόλογο τουρνουά, και ίσως εξαιτίας της φετινής φιλοξενίας του στη Χαλκίδα, έδωσε στη σκακιστική κοινότητα κάτι που ήταν εξίσου απαραίτητο αλλά δεν γινόταν ως τώρα στην Αθήνα: ένα διεθνές b-group.

Ας συγκεντρωθούμε λοιπόν όσο γίνεται και πάλι στη σκακιέρα και ας παρακολουθήσουμε αυτούς τους αγώνες. Είναι πιο εύκολο από ποτέ χάρη στην ικανοποιητική διαδικτυακή κάλυψη και τα εξαιρετικά μπουλετίν που επιμελείται ο Στράτος Γρίβας.

Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, να πού θα βρείτε ό,τι θέλετε να ξέρετε για το φετινό Ακρόπολις:

• Για την κεντρική επίσημη ιστοσελίδα πατήστε εδώ.
• Για ζωντανές παρτίδες πατήστε εδώ.
• Για τα δελτία τύπου που επιμελείται ο GM Στράτος Γρίβας πατήστε εδώ. Πατήστε εδώ για να πάρετε σε μορφή pdf (και να διαβάσετε ή να κρατήσετε για το αρχείο σας) τα καθημερινά μπουλετίν που επίσης επιμελείται ο Στράτος και περιέχουν και σχολιασμένες παρτίδες. Όλες τις παρτίδες, σχολιασμένες και μη, θα τις βρείτε και από εδώ.
• Τέλος, για το ερασιτεχνικό τουρνουά, θα βρείτε πληροφορίες εδώ.

Μια ψύχραιμη ιδέα για το μέλλον της Α’ Εθνικής

Το παρόν άρθρο (από το Μέτοικο στη Νίσυρο) και τα δύο πρώτα σχόλιά του δημοσιεύτηκαν αρχικά ως σχόλια στο άρθρο Α’ Εθνική 2009: Μια πρώτη ανακεφαλαίωση.

Το Μαντράκι στη Νίσυρο (πηγή: Wikipedia)

Αν και νομιζω οτι ειναι ακομα νωρις για ν’ανοιξουμε αυτη την συζητηση καθως η πικρια και ο θυμος ειναι ακομα νωπα,θα κανω μια προσπαθεια.
Οτι θα γραψω παρακατω,παιρνει σαν δεδομενο οτι η υπαρχουσα διαρθρωση στη συνθεση μιας ομαδας διατηρειται. Πολλα θα ειχα να πω για αναπτυξιακες,γυναικες,αριθμο σκακιερων κτλ,θα το αφησω για αλλη φορα ομως,καλο ειναι να περιορισουμε την εκταση της συζητησης.
Κατα την γνωμη μου το φετινο πρωταθλημα εμπεριειχε τουλαχιστον 4 υποομιλους στην διαρθρωση του(διεκδικητες μεταλλιων,διεκδικητες 10ης θεσης,διεκδικητες σωτηριας,ομαδες που κατεβηκαν για την εμπειρια της συμμετοχης). Ο αριθμος ειναι πολυ μεγαλος και πηγη αδικιων. Οποια ομαδα απο ανωτερο υποομιλο καταφερνε (μεσα απο το ελβετικο) να αντιμετωπισει περισσοτερες ομαδες ενος κατωτερου υποομιλου απ’οτι οι ανταγωνιστες της,αποκτουσε αμεσα ενα συγκριτικο πλεονεκτημα πολυ σημαντικο.
Επιπλεον, δεν κατανοω τι ειναι αυτο που κερδιζουμε με το να εχουμε στο ιδιο πρωταθλημα τους 3-4 πρωτους και τους αντιστοιχους τελευταιους.
Η προταση: Κοβουμε το πρωταθλημα σε 2 κομματια, Α1 και Α2. Στην Α1 συμμετεχουν 16 με 20 ομαδες και πεφτουν καθε χρονο 2-4, ενω αντιστοιχες ομαδες ανεβαινουν απο την Α2. Κραταμε το ελβετικο των 9 γυρων και στις 2 κατηγοριες. Στην Α2 οι ομαδες ανεβαινουν απο τα αντιστοιχα τοπικα (δεν υπαρχουν ομαδες που παραμενουν στην Α2), αλλα υπαρχει και ανοιχτη συμμετοχη με παραβολο (ομαδα που επαιξε στο τοπικο και δεν προκριθηκε μπορει να συμμετασχει), που φυσικα οδηγει σε ανοδο. Οι ομαδες δεν εχουν υποχρεωση συμμετοχης στην Α2, ουτε υπαρχει καποια ποινη για τη μη καθοδο τους, οποιος δεν αισθανεται ικανος ας μην παιξει.
Καταργηση της επιβραβευσης των 10 πρωτων αποκλειστικα και καθ’ολοκληρια (εντελως παραλογη ιδεα που δημιουργησε ενα τεχνητο διαχωρισμο των ομαδων, καθολου απαραιτητο), και θεσπιση ενος συστηματος που βασει θεσης, matchpoints και gamepoints θα καθοριζει την οικονομικη απολαβη των ομαδων αναλογικα.
Συζητησιμο ειναι, αν με το νεο συστημα θα εχουμε ταυτοχρονη διεξαγωγη των δυο κατηγοριων, στον ιδιο η διαφορετικο τοπο, και,σε περιπτωση που επιλεγει ο διαφορετικος χρονος,αν οι νικητριες της Α2 θα εχουν δικαιωμα συμμετοχης στο πρωταθλημα της Α1 του ιδιου χρονου.
Τα πλεονεκτηματα του συστηματος ειναι εμφανη νομιζω:

Α’ Εθνική 2009: Μια πρώτη ανακεφαλαίωση

Πριν από δώδεκα ημέρες, αναρωτήθηκα από αυτό το ιστολόγιο αν «Πέτυχε ήδη η Α’ Εθνική;» Παλιότερα είχα αναρωτηθεί γιατί δεν λέει κανείς «Καμιά καλή κουβέντα για το ορφανό;» εννοώντας το συγκεκριμένο σύστημα. Στο ενδιάμεσο έγραψα κι άλλα άρθρα σχετικά, και θα χρειαστεί να γράψω κι άλλα για να εξηγήσω γιατί, κατά την άποψή μου:

Η φετινή Α’ Εθνική είναι μια επιτυχία με πολλά αλλά και όμως, που θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό του χρόνου και τα αμέσως επόμενα χρόνια. Ξεκαθαρίζω αμέσως και με συντομία τα πώς και τα γιατί και τα αλλά και όμως:

Το σκάκι είναι ατομικό, τα ομαδικά αποτελέσματα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνάρτηση των ατομικών συντελεστών κάθε ομάδας, και αυτά είναι με τη σειρά τους συνάρτηση των οικονομικών και οργανωτικών δυνατοτήτων κάθε ομάδας. Με άλλα λόγια, τα λεφτά δεν αρκούν για να κάνουν τις μεγάλες σκακιστικές ομάδες, αλλά χωρίς αυτά δεν γίνεται τίποτα.

Α’ Εθνική ‘09: Θρίαμβος του Άρπαντ Έλο και των ελβετιστών

ΣΟ Καβάλας, πρωταθλητής Α' Εθνικής 2009

…και του ΣΟ Καβάλας βέβαια, όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο χάρη στην πανίσχυρη αλλά και ισορροπημένη σύνθεσή της ομάδας του (που βλέπετε εδώ στη φωτο από τον επίσημο ιστότοπο, μετά την βράβευσή τους).

Υποθέτω ότι οι επιμελείς αναγνώστες θα έχετε παρακολουθήσει όλα τα τεχνικά στοιχεία (αποτελέσματα, παρτίδες κλπ) από τον επίσημο ιστότοπο των αγώνων (πατήστε εδώ), που ολοκληρώθηκαν χτες 9/7 στη Χαλκιδική με 2η την ΠΣ Περιστερίου και 3η την ΕΣ Θεσσαλονίκης, οπότε σκοπεύω στα επόμενα σχετικά άρθρα να εστιάσω την προσοχή μου σε διαφορετικά οργανωτικά θέματα.

Προς το παρόν, και για να εξηγήσω τον τίτλο του άρθρου, παραθέτω τους δύο επόμενους πίνακες. Ο πρώτος είναι ο τελικός πίνακας βαθμολογίας των αγώνων, καταστρωμένος κατά τον παραδοσιακό τρόπο, του συστήματος πουλ:

Α’ Εθνική: Έναν μαθηματικό επειγόντως!

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στο «πρόβλημα του φυλακισμένου». Από την πιο απλή εκδοχή (τι πρέπει να κάνει ο κρατούμενος όταν ο ανακριτής του λέει ότι αν ομολογήσει πριν από το συγκρατούμενό του θα έχει ευνοϊκότερη συμμετοχή) μέχρι τις αρκετά πιο περίπλοκες (π.χ. το πρόβλημα των εκατό καταδικασμένων). Για μια καλή επιλογή και παρουσίαση τέτοιων προβλημάτων ξεκινήστε π.χ. από εδώ (στα αγγλικά).

Το (ενδεχομένως) ελαφρά διαφορετικό νέο πρόβλημα είναι: Να υπάρχει bye στον τελευταίο γύρο της φετινής Α’ Εθνικής ή όχι;

Με λίγα λόγια: Στο ελβετικό σύστημα, όταν ο αριθμός των παικτών είναι μονός, ο τελευταίος στην τρέχουσα κατάταξη παίρνει bye, δηλδή νίκη άνευ αγώνος. Το θέμα είναι συνήθως τεχνικό και θεωρείται επουσιώδες, επειδή συνήθως ενδιαφέρει η κατάταξη στις πρώτες και τις τελευταίες θέσεις και το bye συνήθως δεν επηρεάζει αυτή η διαδικασία (στο τέλος ενός τουρνουά 9 γύρων, θα έχουν πάρει το bye σίγουρα οι 3-4 χειρότεροι). Παραπάνω ακρίβεια έτσι κι αλλιώς δεν προβλέπει το σύστημα για 31 αγωνιζόμενους και 9 αγώνες.

Τι γίνεται όμως όταν κυριολεκτικά τεντώνεις το σύστημα στα όριά του ζητώντας να σου δώσει την 20η θέση; Η απαίτηση αυτή είναι έτσι κι αλλιώς υπερβολική (για να μην πω αστεία και στενοχωρήσω κόσμο…) αλλά γίνεται προκλητικά παράλογη όταν συμπεριλάβεις στο μέτρημα και το bye. Δεν θέλει δα και πολύ μυαλό να καταλάβεις ότι όταν οι συμμετέχοντες είναι 31 και δοθεί 9 φορές το bye, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτός που θα πάρει  το bye του τελευταίου γύρου θα εξασφαλίσει μια νίκη χωρίς αγώνα που θα τον εκτινάξει στη ζώνη σωτηρίας της πρώτης εικοσάδας.

Η λύση που πρότεινα ως τεχνικός στη σύσκεψη των αρχηγών της Α’ Εθνικής (η σύσκεψη των αρχηγών είναι ένα θεσμικό όργανο που μπορεί να αντιμετωπίζει κρίσιμα προβλήματα της τελευταίας στιγμής) ήταν να διαγραφεί από τη λίστα των αγωνιζόμενων η τελευταία ομάδα πριν από την τελευταία αγωνιστική, ώστε τουλάχιστον όλοι οι κρίσιμοι αγώνες να κριθούν στη σκακιέρα. Ο γκρανμέτρ Στρ. Γρίβας βελτίωσε την πρόταση με την προσθήκη «εφόσον αυτή η ομάδα δεν μπορεί με νίκη να διεκδικήσει τη σωτηρία της» (πράγμα έτσι κι αλλιώς πολύ πιθανό για να βρεθεί να παίρνει bye).

Κανονικά, το πρόβλημα αυτό θα έπρεπε να έχει μελετηθεί από την Τεχνική Επιτροπή της ΕΣΟ και να του έχει δοθεί η βέλτιστη (με δεδομένες τις συνθήκες) λύση. Πολλοί αρχηγοί δεν είχαν καν συνειδητοποιήσει ο πρόβλημα, φοβήθηκαν να δεσμευτούν «στο πόδι» (και ίσως σκέφτηκαν κιόλας «κι αν είμαστε εμείς οι ωφελημένοι;») Άλλοι είπαν ότι θα ήταν άδικο για μια ομάδα να μην παίξει έναν αγώνα (έστω και αν η συμμετοχή της θα είχε συνέπεια να ευνοηθεί υπερβολικά μια άλλη ομάδα). Έτσι, δεν πάρθηκε καμία απόφαση και τη λύση θα δώσει (όπως σε τόσα πολλά πράγματα στην Ελλάδα και στο σκάκι) η ζωή.

Ο μαθηματικός (που ζητώ στον τίτλο του άρθρου) θα πρέπει να εξετάσει δύο προβλήματα: Το ένα είναι να διατυπώσει και να λύσει  (με σκακιστικά επαρκή αιτιολόγηση) την εδώ εφαρμογή του bye και το δεύτερο είναι η εξέταση της συμπεριφοράς των αρχηγών και ο παραλληλισμός και η εξήγησή της με τα διάφορα προβλήματα των φυλακισμένων.

Σημείωση: Για το bye (και το πρόβλημα με την εφαρμογή του στην προτελευταία αγωνιστική) δείτε και αυτό το σχόλιο του Κώστα Ωραιόπουλου.