Εισήγηση για την Α’ Εθνική

Από καιρό δοκιμάζω διάφορους τρόπους να παρουσιάσω συνοπτικά και οργανωμένα τις σκέψεις μου για το πρωτάθλημα Α’ Εθνικής. Το πρόβλημα είναι κυρίως στο «συνοπτικά», μολονότι και η απαίτηση για «οργανωμένα» δεν είναι εύκολο να υλοποιηθεί, αφού εμπλέκονται μια σειρά από παραμέτρους και λεπτομέρειες, πολλές φορές άγνωστες ή αόρατες και για έμπειρους σκακιστές, τεχνικούς, και παράγοντες.

Τελικά αποφάσισα να χρησιμοποιήσω σαν σκελετό το επόμενο κείμενο, που αποτελεί χωρίς διορθώσεις ή αλλαγές, με την προσθήκη μόνο τυπογραφικών στοιχείων (χρώματα, έντονα, πλάγια κλπ), μια εισήγησή μου προς την Τεχνική Επιτροπή και το ΔΣ της ΕΣΟ της 6/11/2009. Η σκέψη μου είναι ότι αφενός θα μπορώ ίσως μελλοντικά να τον εμπλουτίζω και να τον εξειδικεύω με αναφορές σε επόμενα δημοσιεύματα (π.χ. στα διάφορα σημεία όπου «είναι γνωστές οι θέσεις» έχουν γραφτεί δεκάδες σελίδες και ακούγονται επί χρόνια ισχυρά επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα) και αφετέρου, ελπίζω ότι ίσως προκαλέσει κάποιες δημιουργικές αντιδράσεις και από τους αναγνώστες. Ορίστε λοιπόν!

Α. Μικρή σκακιστική Ολυμπιάδα

Θέλω να ξανακάνω σαφές για πολλοστή φορά τα τελευταία 25 χρόνια ότι θεωρώ το σύστημα της μικρής σκακιστικής Ολυμπιάδας όχι απλώς το καλύτερο, αλλά το μοναδικό αποδοτικό για το ελληνικό σκάκι, με δεδομένη τη γεωγραφική, τη χωροταξική, και τη σκακιστική διάρθρωση της χώρας μας.

Σημειώνω, για να βρίσκεται, ότι για εμένα στην έννοια της Μικρής σκακιστικής Ολυμπιάδας συμπεριλαμβάνονται επίσης παράλληλες εκδηλώσεις, από το ξεχασμένο Συνέδριο μέχρι σεμινάρια, εκθέσεις κ.ο.κ. που δίνουν ευρύτερη σκακιστική αξία στη διοργάνωση από εκείνη ενός απλού τουρνουά.

Με αυτό το δεδομένο, θεωρώ ότι το πρωτάθλημα του 2009 (και το δοκιμαστικό του 2008) έχουν δώσει ήδη αρκετά στοιχεία που θα μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε αυτόν το στόχο.

Δεν θα σταθώ στην εκ νέου αναλυτική περιγραφή θετικών (μαζικότητα στη συμμετοχή) και αρνητικών (τεχνικά, οργανωτικά) στοιχείων· τα θεωρώ γνωστά. Γι’ αυτό προχωρώ σε στοιχεία του σχεδιασμού για τα επόμενα χρόνια.

Το φετινό Ακρόπολις

Έφυγα από την Αθήνα όταν ακόμα διαφωνούσαμε Περί αξιών και ισοπαλιών και επέστρεψα σε μια σκακιστική κοινότητα που θρηνεί το χαμό ενός νέου, συμπαθητικού, αγαπητού σκακιστή και προπονητή. Έστω και από μακριά, έπρεπε –όσο και αν δεν μπορούσα να ασχοληθώ με το Ακρόπολις– να πω τουλάχιστον ένα Αντίο Νίκο.

Το φετινό Ακρόπολις είναι όμως ένα πολύ ισχυρό και αξιόλογο τουρνουά, και ίσως εξαιτίας της φετινής φιλοξενίας του στη Χαλκίδα, έδωσε στη σκακιστική κοινότητα κάτι που ήταν εξίσου απαραίτητο αλλά δεν γινόταν ως τώρα στην Αθήνα: ένα διεθνές b-group.

Ας συγκεντρωθούμε λοιπόν όσο γίνεται και πάλι στη σκακιέρα και ας παρακολουθήσουμε αυτούς τους αγώνες. Είναι πιο εύκολο από ποτέ χάρη στην ικανοποιητική διαδικτυακή κάλυψη και τα εξαιρετικά μπουλετίν που επιμελείται ο Στράτος Γρίβας.

Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, να πού θα βρείτε ό,τι θέλετε να ξέρετε για το φετινό Ακρόπολις:

• Για την κεντρική επίσημη ιστοσελίδα πατήστε εδώ.
• Για ζωντανές παρτίδες πατήστε εδώ.
• Για τα δελτία τύπου που επιμελείται ο GM Στράτος Γρίβας πατήστε εδώ. Πατήστε εδώ για να πάρετε σε μορφή pdf (και να διαβάσετε ή να κρατήσετε για το αρχείο σας) τα καθημερινά μπουλετίν που επίσης επιμελείται ο Στράτος και περιέχουν και σχολιασμένες παρτίδες. Όλες τις παρτίδες, σχολιασμένες και μη, θα τις βρείτε και από εδώ.
• Τέλος, για το ερασιτεχνικό τουρνουά, θα βρείτε πληροφορίες εδώ.

Η μεγάλη ώρα της Ικαρίας

Η δεύτερη σελίδα από τον οδηγό του Δήμου Αγ. Κηρύκου

dokiskaki: Ενημερωθείτε στα σχόλια του άρθρου για όλες τις εξελίξεις των αγώνων!

Η σπουδαία σκακιστική εκδήλωση που οργανώνεται φέτος στην Ικαρία αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας που συνθέτουν προσπάθειες 32 ετών. Το Ανοιχτό Διεθνές Πρωτάθλημα Αιγαίου «Ίκαρος 2009» έχει όλους τους δείκτες επιτυχίας μιας διοργάνωσης στο ζενίθ. Η συμμετοχή 172 σκακιστών και σκακιστριών από όλη τη Ελλάδα, καθώς και από 22 ξένες χώρες, η εμφάνιση 37 παικτών με διεθνή τίτλο (8 GM, 11 IM, 5 WGM) και η έντονη παρουσία παιδιών καθιστούν το φετινό τουρνουά ιδιαίτερα μαζικό, ισχυρό, αντιπροσωπευτικό και πολύ νεανικό.

Πρόκειται για ένα σπουδαίο γεγονός που αγκαλιάζουν με θέρμη οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης,  στηρίζει η ντόπια κοινωνία, αλλά για μία ακόμα φορά εμφανίζεται να επιχειρεί να το απαξιώσει και να το υποβαθμίσει η επίσημη πολιτεία. Στην πιο μεγάλη ώρα του σκακιστικού θεσμού φαίνεται ακόμα πιο έντονα η απουσία ηθικής και υλικής συμπαράστασης από το κράτος, με πιο χαρακτηριστική την στείρα αρνητική στάση της αθλητικής ηγεσίας, η οποία τα τελευταία χρόνια συμπεριφέρεται σαν να μην αποδέχεται ότι το Ανοιχτό Διεθνές Πρωτάθλημα Αιγαίου οργανώνεται μέσα στην ελληνική επικράτεια…

Στον πρώτο γύρο σχεδόν όλοι οι ισχυροί προσκεκλημένοι (Κεμπίνσκι, Βορομπιόβ, Μάρκους, Μίστα, Τουκμάκοβ, Ριτσάγκόβ, Ζαγκρεμπέλνι), σημείωσαν νίκες, ενώ μεγάλη επιτυχία πρέπει να θεωρηθεί η ισοπαλία του Παπαχριστούδη με τον Πολωνό γκραν μετρ Μπόμπρας.

Οι αγώνες διεξάγονται στο Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κηρύκου (τηλέφωνο 22750-23965). Το επίσημο σάιτ της διοργάνωσης είναι εδώ, ενώ πλούσια στοιχεία θα βρείτε και σε αυτή την ηλεκτρονική διεύθυνση.

(Δελτίο Τύπου από την πένα του Κοσμά Κέφαλου)

Α’ Εθνική 2009: Μια πρώτη ανακεφαλαίωση

Πριν από δώδεκα ημέρες, αναρωτήθηκα από αυτό το ιστολόγιο αν «Πέτυχε ήδη η Α’ Εθνική;» Παλιότερα είχα αναρωτηθεί γιατί δεν λέει κανείς «Καμιά καλή κουβέντα για το ορφανό;» εννοώντας το συγκεκριμένο σύστημα. Στο ενδιάμεσο έγραψα κι άλλα άρθρα σχετικά, και θα χρειαστεί να γράψω κι άλλα για να εξηγήσω γιατί, κατά την άποψή μου:

Η φετινή Α’ Εθνική είναι μια επιτυχία με πολλά αλλά και όμως, που θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό του χρόνου και τα αμέσως επόμενα χρόνια. Ξεκαθαρίζω αμέσως και με συντομία τα πώς και τα γιατί και τα αλλά και όμως:

Το σκάκι είναι ατομικό, τα ομαδικά αποτελέσματα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό συνάρτηση των ατομικών συντελεστών κάθε ομάδας, και αυτά είναι με τη σειρά τους συνάρτηση των οικονομικών και οργανωτικών δυνατοτήτων κάθε ομάδας. Με άλλα λόγια, τα λεφτά δεν αρκούν για να κάνουν τις μεγάλες σκακιστικές ομάδες, αλλά χωρίς αυτά δεν γίνεται τίποτα.

Α’ Εθνική πριν έξι χρόνια: Χαλκιδική 2003

Όταν τα ματς ήταν μόνο οκτώ (και σε οκτώ σκακιέρες) υπήρχε χώρος στην αίθουσα και χρόνος για φωτογραφίες: Εδώ, η διαιτητική ομάδα του 2003 (από αριστερά): Παξιμαδάς, Βούρτσας, Δρεπανιώτης, Σακελλαράκης, Πεντίδης και Κωστούρος πίσω από τις κυρίες Σαράφογλου, Σαλταμάρα και Χαλβατζόγλου.

Η διάδοση της πληροφορίας και η αμεσότητα της διαδικτυακής συζήτησης στις ημέρες μας, μας κάνουν μερικές φορές να νομίζουμε ότι αυτά που βλέπουμε γύρω μας είναι πρωτόφαντα, ότι κάποια προβλήματα δεν έχουν εντοπιστεί και παλιότερα (και άλλοτε τους έχει δοθεί λύση και άλλοτε όχι).

Δεν προσπαθώ να αποφύγω τη συζήτηση για τη φετινή Α’ Εθνική, ούτε να βγάλω λανθασμένα συμπεράσματα επειδή «τα θέλω». Προτιμώ να καταλάβω πρώτα τι ακριβώς έγινε, να καταγράψω τι δεν έγινε, και να αναπροσαρμόσω τις απόψεις μου σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. Θέλω όμως να γίνει αυτή η συζήτηση αφού έχω δώσει όσο μπορώ περισσότερη ενημέρωση στον αναγνώστη. Γι’ αυτό έσκαψα λίγο στα αρχεία μου και ανακάλυψα την Έκθεση Διατησίας και την Έκθεση Δημοσιότητας που είχα υποβάλλει στο ΔΣ της ΕΣΟ ως επικεφαλής διαιτητής στο 32º Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής, που είχε γίνει πάλι στην Καλλιθέα της Χαλκιδικής, στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου Άθως.

Μια χρήσιμη υπενθύμιση: Την εποχή εκείνη το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση σχηματιζόντουσαν 4 όμιλοι των 4 ομάδων, χρησιμοποιώντας «φιδάκι» πάνω στα ομαδικά αποτελέσματα της προηγούμενης χρονιάς. Το «φιδάκι»σημαίνει ότι επικεφαλής κάθε ομίλου έμπαιναν οι περσινοί 1ος, 2ος, 3ος και 4ος αντίστοιχα, ακολουθούσαν οι 5ος, 6ος, 7ος και 8ος με την αντίστροφη φορά κ.ο.κ. Οι ομάδες έπαιζαν και τους τρεις αγώνες μεταξύ τους και στη συνέχεια (μεταφέροντας το μεταξύ τους αποτέλεσμα) οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου σχημάτιζαν τον επάνω όμιλο πουλ για την κορυφή και οι δύο τελευταίοι σχημάτιζαν τον κάτω όμιλο για να αγωνιστούν να αποφύγουν τον υποβιβασμό (έπεφταν οι τρεις τελευταίοι ή, στην πράξη, σωζόταν ο «πρωταθλητής» ανάμεσα στους τέσσερις «μαζέτες»). Και οι ομάδες έπαιζαν βέβαια σε ΟΚΤΩ σκακιέρες…

Το πρωτάθλημα κρινόταν (όπως και τώρα βέβαια) στα 2-3 παιχνίδια μεταξύ των ισχυρότερων ομάδων· το ίδιο και η μάχη του υποβιβασμού όπου είχε τεράστιο πλεονέκτημα όποιος από το κάτω γκρουπ είχε κάνει μια νίκη στην πρώτη φάση (καμιά φορά παίζοντας με την ασθενέστερη αντίπαλο χάρη στην εύνοια του «φιδιού»). Στην πραγματικότητα, για τις μισές ομάδες το πρωτάθλημα ήταν μια χαρά διακοπές (πληρωμένες από τον προϋπολογισμό) και κρινόταν επίσης σε 2 ή 3 παιχνίδια. Εφόσον είχες τερματίσει την προηγούμενη χρονιά στις θέσεις 5η-8η, αρκούσε να κερδίσεις τους δύο «μαζέτες» (από τον όμιλο 9-12 και από τον όμιλο 13-16) για να εξασφαλίσεις την παραμονή σου στην Α’ Εθνική. Αλλά και αυτοί περμάτιζαν στις θέσεις 9η-12η δεν είχαν μεγάλο άγχος. Συνήθως ήταν αρκετό να κερδίσουν τον «πελάτη» του προκριματικού και να κάνουν άλλη μια νίκη εναντίον «πελάτη». Μια-δυο κατάλληλες ισοπαλίες ξεκούρασης και αναψυχής στο υπόλοιπο τουρνουά αρκούσαν για να διασφαλιστεί το ποθούμενο.

Αν έχετε λοιπόν όρεξη να διαβάζετε αρχαία ιστορία για να κατανοείτε καλύτερα τις εξελίξεις και τα σημερινά, πατήστε εδώ για να διαβάσετε (σε pdf) την Έκθεση Διαιτησίας 2003 και την Έκθεση Δημοσιότητας 2003. Ξεκαθαρίζω ότι έχω κάνει μερικές μικροδιορθώσεις, απαλείφοντας επωνυμίες των τότε χορηγών της ΕΣΟ και όλα τα ονοματεπώνυμα συνεργατών για τα οποία η αναφορά μου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μη θετική (δεν έχουν άλλωστε νόημα οι προσωπικές αναφορές μετά από έξι χρόνια, το σημαντικό είναι οι θεσμοί). Διευκρινίζω επίσης ότι ο τότε διαδικτυακός συνεργάτης μας δεν είναι η ομάδα του Αργύρη Κώτση (οι φιλομαθείς μπορούν εύκολα να βρουν τις απαντήσεις σε ερωτήματα που ίσως τους δημιουργηθούν στον ιστότοπο της ΕΣΟ, εδώ).