ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Σικάγο, η επόμενη μέρα

200px-barackobamaportrait
Μπαράκ Ομπάμα (φωτο από την ελληνική Wikipedia)

Όταν αρχές Ιούνη ο εκδότης μου μού ανέθεσε να μεταφράσω το βιβλίο Hopes and Dreams: The Story of Barack Obama στα ελληνικά [κυκλοφορεί ως Ελπίδες και όνειρα: Η ιστορία του Μπαράκ Ομπάμα] και να το εμπλουτίσω με τις θέσεις του για τα ελληνικά πράγματα, ομολογώ ότι δεν ήξερα και πολλά πράγματα για το μαύρο γερουσιαστή από το Ιλινόι.

Στην πορεία, καθώς μάθαινα πώς προφέρεται το όνομά του (Μπαράκ) και το χωριό του πατέρα του στην Κένυα, για τα συγγενικά του πρόσωπα και την προσωπική του ιστορία, και καθώς αναζητούσα πηγές και πληροφορίες όχι μόνο για τις θέσεις του στα λεγόμενα ελληνικά θέματα αλλά κυρίως για να κατανοήσω ποιοι τον υποστήριζαν —και γιατί— διαπίστωσα ότι ένα μεγάλο μέρος της δύναμής του ήταν οι δυναμικοί και αφοσιωμένοι, νέοι και όχι τόσο νέοι, εθελοντές που πίστεψαν στο όραμά του και αγωνίστηκαν να το διαδώσουν στην Αμερική.

Σιγά-σιγά τους γνώρισα από τα ιστολόγιά τους: σχολιαστές, στατιστικοί, εθελοντές, απλοί άνθρωποι που πίστευαν βαθιά πώς αγωνίζονται για μια ιστορική στιγμή.  Ανάμεσά τους, το στατιστικό ιστολόγιο fivethirtyeight (από τον συνολικό αριθμό των εκλεκτόρων στις ΗΠΑ) κέρδισε γρήγορα και άξια τα «χτυπήματά» μου, καθώς πέρα από την έγκυρη στατιστική παρουσίαση των δημοσκοπήσεων, με βοήθησε με τη σειρά On the Road να γνωρίσω καλύτερα τις Πολιτείες της Αμερικής —δεν είναι άδικο να κατηγορούμε τους Αμερικανούς ότι δεν ξέρουν τη διαφορά Σλοβακία και Σλοβενίας όταν εμείς οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουμε ότι δεν πίνεται το Βερμόντ;

Προς τιμή λοιπόν όλων αυτών των εθελοντών, που πάλεψαν με όραμα να έρθει αυτή η κοσμοϊστορική στιγμή, για την πατρίδα τους αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και για να πω ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους του fivethirtyeight.com, σας μετέφρασα από το ιστολόγιό τους το επόμενο άρθρο, Σικάγο, η επόμενη μέρα:

Chicago, The Day After

Για να πω την αλήθεια, μου είναι λίγο δύσκολο να γράψω σήμερα. Φαντάζομαι πως πολλοί από εσάς θα νιώθετε το ίδιο ανακάτεμα από συναισθήματα στο τέλος μιας πολιτικής περιόδου πραγματικά κοσμοϊστορικής, που οι περισσότεροι από εμάς θα την θυμόμαστε όσο ζούμε. Θα διηγούμαστε στα παιδιά και στα εγγόνια μας τι είδαμε και πώς νιώσαμε.

Υπάρχουν εκατομμύρια στοιχεία να συζητήσουμε και με μεγάλη μας χαρά θα σας παρουσιάσουμε τις αναλύσεις μας. Σήμερα όμως είναι μια μέρα ευτυχισμένης και εξουθενωμένης αποχαύνωσης, μια μέρα για προσωπικές αναμνήσεις. Με τον Μπρετ μείναμε στο πάρκο Γκραντ [Grant Park, εκεί όπου ο Ομπάμα μίλησε μετά την ανακήρυξη της νίκης του] μέχρι περασμένες δύο το πρωί και δεν προλάβαμε να πιούμε ούτε μια μπίρα —αλλά αυτό θα το τακτοποιήσουμε σήμερα στο Σικάγο, μαζί με κάποιον κ. Νέητ Σίλβερ [Nate Silver, στατιστικός, δημιουργός του ιστολογίου FiveThirtyEight.com]. Απλώς πέσαμε ξεροί να κοιμηθούμε, σηκωθήκαμε ακόμη ζαλισμένοι, και πήγαμε σκουντουφλώντας για καφέ. 14.211 μίλια στο τιμόνι [σχεδόν 23.000 χιλιόμετρα] είναι πολύς δρόμος και τα κόκαλά μας αποζητούν ένα σωστό κρεβάτι.

Υποθέτω ότι δεν είμαστε οι μοναδικοί. Αυτές τις ώρες, αυτή τη στιγμή, οργανωτές, εθελοντές πλήρους απασχόλησης, προσωπικό της εκστρατείας, και κάθε άλλος που έδωσε με αφοσίωση τον αγώνα του για τις 4 Νοεμβρίου ξυπνούν και αναρωτιούνται «και τώρα τι κάνουμε;» Τα αυτοκίνητά τους είναι κινούμενα σκουπιδαριά, τα δωμάτιά τους μοιάζουν βομβαρδισμένα, κι έχουν αποκοπεί από φίλους και οικογένεια ένας Θεός ξέρει από πότε.

Ήταν μακράν η μεγαλύτερη σε διάρκεια και σημασία προεκλογική περίοδος στην ιστορία των ΗΠΑ και έχουν μείνει πάρα πολλά ακόμη που πρέπει να επεξεργαστούμε. Η αγαλλίαση που αισθάνονται οι Δημοκρατικοί ανακατεύεται με τον πονοκέφαλο από το μεθύσι που ένιωθαν όσο βρίσκονταν συναισθηματικά στην πρίζα. Μια τέτοια αποφόρτιση φέρνει αναγκαστικά εξάντληση στα στερνά της.

Το αισθανόμαστε κι εμείς. Ξέρουμε πως τις επόμενες μέρες θα υπάρξουν στιγμές που μια ουρά στα ταμεία του σούπερ μάρκετ, μια αφηρημένη ματιά στο δρόμο μπροστά στο τιμόνι μας, η ανάμνηση μιας πόρτας που χτυπήσαμε, ένα τραγούδι που είχε κολλήσει και δεν έλεγε να φύγει από τ’ αυτιά μας, μια ματιά στην εκπομή του Τσακ Τοντ [Chuck Todd, πολιτικός σχολιαστής στο κανάλι MSNBC που υποστήριξε τον Ομπάμα] στην τηλεόραση, μια ιστορία που θ’ ακούσουμε να διηγείται κάποιος… και τα συναισθήματα αυτά θα εκραγούν μέσα μας αναζητώντας να εκφράσουν τις θεόρατες διαστάσεις τους. Αναλογιστείτε απλώς πόση δουλειά σωρεύτηκε σ’ αυτή την προσπάθεια. Πόσες θυσίες. Πόσα πράγματα έπρεπε να γίνουν σωστά και να πάνε καλά. Πόσοι άνθρωποι έπρεπε να το θέλουν τόσο απεγνωσμένα και πώς το αριστούργημα της πολιτικής εκστρατείας που δημιούργησαν ο Ντέηβιντ Πλαφ [David Plouffe, ο επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα]  και οι πιστοί του συνεργάτες έδωσαν τη δυνατότητα σε όλη αυτή την προσπάθεια να κυλήσει ομαλά και προς τα σωστά σημεία ώστε να μεγιστοποιηθεί το αποτέλεσμα.
Πάνω απ’ όλα, ήταν μια κοινή εμπειρία. Νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω και από μέρους του Νέητ και του Μπρετ για να πω ότι ευχαριστηθήκαμε αυτή τη χρονιά που περάσαμε μαζί σας, τους αναγνώστες μας. Είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε να σας προσφέρουμε καινοτόμες πολιτικές αναλύσεις τις έβδομάδες, τους μήνες, και τα χρόνια που θα έρθουν. Είναι κάτι που το αγαπάμε. Σας ευχαριστούμε πολύ.

Σων Κουίν, Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008 

 

Advertisements

6 Νοέμβριος, 2008 - Posted by | ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΓΕΝΙΚΑ, ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ | , , ,

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: