ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Καμιά καλή κουβέντα για το ορφανό;

uglyduckling2Με αφορμή την εντυπωσιακή είδηση της συμετοχής του Ιβαντσούκ με την ομάδα της Πνευματικής Στέγης Περιστερίου στο φετινό πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής που θα γίνει το καλοκαίρι, ξέσπασε στο σκακιστικό ιστολόγιο του Γάτου του Σρέντινγκερ μια ζωηρή συζήτηση για τα διασυλλογικά πρωταθλήματα.

Το άρθρο αυτό το αφιερώνω καταρχήν στο ασχημόπαπο ορφανό. Το φετινό διασυλλογικό που κανένας δεν θέλει να παραδεχτεί ότι συνέβαλλε στη γέννησή του… αν και ένας καλός φίλος πρόλαβε να με καρφώσει: «Εσύ μπορεί να μην ήσουν στο ΔΣ που το ψήφισε, αλλά δεν ήσουν από το 1985 υπέρ της μικρής Ολυμπιάδας;»

Ναι λοιπόν, τότε ήμουν. Τότε όμως οι ομάδες μόλις είχαν γίνει δεκαμελείς (από 5 άνδρες-2 έφηβοι-1 γυναίκα είχαν γίνει πριν λίγα χρόνια 6-3-1), στο τότε σχέδιο τα έξοδα θα τα κάλυπτε όλα ο προϋπολογισμός της ΕΣΟ, και στα πλαίσια της μικρής Ολυμπιάδας θα υπήρχαν παράλληλες εκδηλώσεις, συνέδριο της ΕΣΟ, σεμινάρια κλπ. Τι σχέση έχει το τότε με το τώρα; Επειδή θα γίνει με ελβετικό σύστημα αγώνων;

Το τωρινό πρωτάθλημα οργανωτικά μοιάζει πολύ περισσότερο με ένα ιδιαίτερα σκληρό όπεν (δύο διπλοί γύροι, αδυναμία του σκακιστή να πάρει ένα προσωπικό ταιμάουτ) όταν η πρόσφατη Ολυμπιάδα της Δρέσδης είχε δύο ελεύθερες ημέρες! Όπως σε ένα όπεν, τα έξοδα τα καλύπτουν οι συμετέχοντες—οι ομάδες (μια μερική επιδότηση αντί για έπαθλα απλώς θα υπάρξει για τους δέκα πρώτους). Σε αντίθεση με τα όπεν όμως, δεν υπάρχει διασφάλιση για μια ομάδα ότι θα μπορεί να συμμετάσχει και του χρόνου ώστε να μπορεί να προγραμματίσει την πορεία της και τις επενδύσεις της. (Με άλλα λόγια, για να μην με κατηγορήσει κανείς ότι κρύβομαι, θεωρώ τις 34 ομάδες λίγες —πιστεύω ότι η διοργάνωση θα έπρεπε να είναι πραγματικό όπεν, ανοιχτή σε όλες τις ελληνικές σκακιστικές ομάδες).


old-soldier-knifeΤο τωρινό πρωτάθλημα επιμένει να προσπαθεί (με τη μικτή σύνθεση) να συγκολλήσει ασύνδετα πράγματα (ένας ο πόντος για τον Ιβαντσούκ στην 1η σκακιέρα και ένας για τον Παπαμαζετοπουλιδάκη στη 12η) και έτσι δυσκολεύει κάθε προσπάθεια των σωματείων να βρουν χορηγούς (άλλοι είναι οι ενδεχόμενοι χορηγοί για τους Ιβαντσούκ κι άλλοι οι χορηγοί για τις πιτσιρικαρίες). Συνεπώς, αν δεν βελτιωθεί σημαντικά, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την (όχι αρνητική…) εξέλιξη να αποφασίσουν τα σωματεία να επιλέξουν άλλα όπεν για να συμμετάσχουν εκεί ομαδικά. (Κι εδώ η άποψή μου είναι, λακωνικά: χωριστά πρωταθλήματα με βαθμολογική συνάθροιση των αποτελεσμάτων).

Από όσα λίγα γνωρίζω για το παγκόσμιο σκάκι νομίζω ότι μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η έντονη και διαρκής διαμάχη περί τα διασυλλογικά. Είναι αναμφισβήτητο, για να δανειστώ τη διατύπωση που άκουσα από τον Χρήστο Γκορίτσα, ότι το σκάκι αν και ατομικό είναι κοινωνικά ομαδικό. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι π.χ. η «Σκωτική παρτίδα» πήρε το όνομά της από τη διασυλλογική αναμέτρηση  (με αλληλογραφία) μεταξύ των κλαμπ του Λονδίνου και του Εδιμβούργου το 1824.

Διασυλλογικά πρωταθλήματα γίνονται, με τον άλφα ή με τον βήτα τρόπο, σχεδόν παντού στις προηγμένες σκακιστικές χώρες —και έχω ήδη παρουσιάσει από εδώ μερικά από αυτά (Μπουντεσλίγκα στη Γερμανία, Τσες-Λιγκ στις ΗΠΑ). Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα όμως είναι μοναδικό και έχει να κάνει, κατά τη γνώμη μου, με μια σειρά από καταδικές μας ιδιαιτερότητες:

1. Η ίδια η οργάνωση του ελληνικού σκακιού (ένταξη στις δημόσιες αθλητικές δομές ως ομοσπονδίας συλλόγων) με τα θετικά (νομική αναγνώριση, πρόσβαση σε επιχορηγήσεις και άλλα) και τα αρνητικά της (ποδοσφαιροποίηση, «συλλογικοί παραγοντισμοί» και άλλα).

2. Η προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το διασυλλογικό σαν πολυεργαλείο ανάπτυξης, κάτι σαν οργανωτικός σκακιστικός ελβετικός σουγιάς. Εννοώ τη χρήση τη διασυλλογικού ως μοχλού για να υπάρχει υποχρεωτική ελάχιστη δραστηριότητα, να δημιουργηθούν φυτώρια και να ξεκινήσει δουλειά ανάπτυξης κ.ο.κ.

Η προσέγγιση αυτή, δόκιμη και σκόπιμη ίσως μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν-δεν υπήρχαν 30 ή 40 δραστήρια σωματεία και δεν γινόταν ούτε ένα ανοιχτό διεθνές τουρνουά, έχει (κατά τη γνώμη μου πάντα) ξεπεράσει κατά πολύ τη σκοπιμότητά της και οδηγεί πλέον σε παραλογισμούς —από τις αναρίθμητες διασυλλογικές αγωνιστικές υποχρεώσεις της Αττικής μέσα στο χρόνο μέχρι τις απύθμενες διαφορές κατά περιοχή για την προαγωγή προς την Α’ Εθνική.

Με τα χρόνια, οι οργανωτές (για να μην πω το αρνητικά φορτισμένο «παράγοντες») στους συλλόγους και οι ίδιοι οι σκακιστές μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου το διασυλλογικό είναι συχνά το άλφα και το ωμέγα της σκακιστικής τους δραστηριότητας. Οι μικροστρεβλώσεις οδήγησαν σε νέες προσπάθειες διόρθωσης, που στράβωσαν τα πράγματα ακόμη περισσότερο κ.ο.κ.

Όμως…

…όπως ειπώθηκε από άλλο συνάδελφο του ΔΣ (που επίσης δεν συμμετείχε στο προηγούμενο ΔΣ και στην απόφαση), «ας δώσουμε μια ευκαιρία να γίνει μια φορά η διοργάνωση και να τη διορθώσουμε». Έστω και με επιφυλακτική διάθεση, συμφωνώ. Όμως η συζήτηση χρειάζεται. Και για να γίνει η συζήτηση,πρέπει να ξεχωρίσουν πρώτα τα επιμέρους θέματα: από τη σύνθεση και το «αναπτυξιακό ή μη» περιεχόμενό της μέχρι τις κάθε λογής οικονομικές παραμέτρους, από τα φιλοσοφικά θέματα (τι σημαίνει ομαδικό σκάκι) μέχρι τα πρακτικά (τι σύστημα; πόσοι γύροι; πόσος χρόνος σκέψης;) και τα γραφειοκρατικά (τι γιατρός υπογράφει το δελτίο του Σαχμαζέτοβ;).

Υγεία και χρόνος να υπάρχει και ελπίζω να επικαιροποιήσω και να ανεβάσω κάποιες ειδικότερες απόψεις για συζήτηση. Ως τότε όμως, το βήμα είναι ανοιχτό —με την παράκληση για ουσιαστικές και κόσμιες τοποθετήσεις, σύμφωνες με τις αρχές που έχετε τηρήσει όλοι μέχρι σήμερα οι αναγνώστες του ιστολογίου, αραχνιάζοντας στην πράξη το κουμπί Διαγραφή της λίστας των σχολίων.

Παν. Δρεπανιώτης aka dokiskaki

Advertisements

11 Φεβρουαρίου, 2009 - Posted by | ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΕΣΟ, ΘΕΣΜΟΙ, ΜΑΖΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ | , , ,

11 Σχόλια »

  1. Ας ξεκινήσουμε από τη σωστή επισήμανση του Τάκη Δρεπανιώτη ότι οι στόχοι του Διασυλλογικού είναι (ή πρέπει να είναι) διαφορετικοί σήμερα από αυτούς που υπήρχαν σε παλιότερες εποχές. Προτού λοιπόν ξεκινήσουμε την κριτική στο παρόν συστημα, τα ελαττώματα του οποίου είναι πάρα πολλά), είναι σκόπιμο να καθορίσουμε τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να κυμαίνονται οι προδιαγραφές μιας προκύρηξης αγώνων Α΄ Εθνικής. Αυτά τα όρια καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τους στόχους.

    Έτσι για να κλωτσήσουμε τη μπάλα να τσουλάει, ας ξεκινήσω με την παρατήρηση ότι η συμμετοχή πρέπει να γίνεται σε ισότιμα πλαίσια. Για παράδειγμα, θεωρώ απαράδεκτο την κρατική επιχορήγηση να την μοιράζονται τα (ερασιτεχνικά) σωματεία με βάση το αποτέλεσμα. Χωρίς συμφωνία σε κάτι τέτοιο, δεν μπορεί να γίνει καν συζήτηση.

    Από κει και πέρα, είναι πολλά τα θέματα που χρειάζονται ανάλυση. Ως σημαντικότερα θεωρώ τη σύνθεση των ομάδων, το χρόνο σκέψης, τους διπλούς γύρους, το σύστημα των αγώνων, τη συμμετοχή κοινοτικών, τη συμμετοχή αλλοδαπών με μόνιμη κατοικία της Ελλάδα και τη συμμετοχή αλλοδαπών κατοίκων εξωτερικού. Σε κάποια από αυτά έχω σαφή τοποθέτηση, ενώ σε άλλα ψάχνομαι ακόμα -και προφανώς υπάρχουν κι άλλα επί μέρους θέματα που δεν αναφέρω εδώ. Θα περιμένω τοποθετήσεις και άλλων για να συνεχίσω.

    Σχόλιο από Ηλίας Κουρκουνάκης | 12 Φεβρουαρίου, 2009

  2. Από Βαγγέλη Βιδάλη

    Ενας ανοικτός διάλογος για τον τρόπο διεξαγωγής των διασυλλογικών πρωταθλημάτων (και όχι μόνον της α’ εθνικής) είναι αναγκαίος και απαραίτητος.
    Ετσι θα αποφύγουμε τις μικροπολιτικές και τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και ευχής έργον είναι να διαμορφωθει μία μεγάλη πλειοψηφία που θα συμφωνήσει για τους στόχους και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα.
    Ομως, αυτός ο διάλογος θα πρέπει να είναι ειλικρινής και με κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων. Είναι εξαιρετικά εύκολο να γράφονται αβασάνιστα επικρίσεις, καταγγελίες, ή να λέμε γενικά όχι. Που είναι οι ολοκληρωμένες προτάσεις?

    Για άλλη μία φορά επανακαταθέτω την πρόταση που υπέβαλα πριν ένα έτος (και δεν έγινε δεκτή από το Δ.Σ. της ΕΣΟ), ελπίζοντας πως μπορεί να συνεισφέρει σ’ έναν ουσιαστικό διάλογο.

    dokiskaki: Η πρόταση μεταφέρθηκε σε ξεχωριστό άρθρο, εδώ για πιο εύκολη μελέτη της. Μπορείτε να σχολιάσετε εκεί την πρόταση ή να συνεχίσετε στην ενιαία ροή σχολίων εδώ.

    Σχόλιο από Βαγγέλης Βιδάλης | 12 Φεβρουαρίου, 2009

  3. Από καιρό ήθελα να ανοίξω στα «ε,σ,π» το θέμα των διασυλλογικών. Πιστεύω ότι οι συζητήσεις για τα διασυλλογικά είναι έντονες, εριστικές, και καταλήγουν σύντομα σε αντιπαραθέσεις τεχνικών προτάσεων επειδή δεν έχουμε κατά βάση συμφωνήσει ακόμη σε θεμελιώδη ερωτήματα όπως π.χ. το τι είναι και τι προσφέρουν τα διασυλλογικά στο (πολύ «ατομικό» μάλιστα, μην το ξεχνάμε) σκάκι.

    Ο σκοπός μου ήταν να προετοιμάσω το διάλογο με μια σειρά άρθρων για τα διάφορα επιμέρους τεχνικα στοιχεία (τι γίνεται αλλού, τι γινόταν και τι γίνεται στην Ελλάδα, τι σημαίνουν τα διάφορα «αναπτυξιακά» και μη, τι θα πει «1η σκακιέρα ξένων» και όλα τα άλλα μυστικιστικά) που μπορεί να είναι γνωστά σε ένα στενότερο κύκλο ασχολουμένων με αυτά αλλά όχι υποχρεωτικά και στο ευρύτερο σκακιστικό κοινό.

    Αφού όμως ο Ηλίας έκανε τον κόπο να κλωτσήσει την μπάλα και ο Βαγγέλης να συνεισφέρει την περσινή συνολική δουλειά του, το παιχνίδι ξεκίνησε. Θα προσπαθήσω να ακολουθήσω την αρχική ιδέα μου για τα επιμέρους αυτόνομα άρθρα (αλλά αναγκαστικά πιο ανοργάνωτα από όσο θα ήθελα). Αυτονόητα είναι ευπρόσδεκτη κάθε συνεισφορά από όποιον ενδιαφέρεται να δημοσιεύσουν απόψεις, θέσεις, ή απλώς τεχνικά στοιχεία σε έκταση αυτόνομου άρθρου. Μπορούν να το κάνουν και εδώ, στα σχόλια, από όπου θα μεταφέρονται και εδώ θα παραμένουν οι σχετικές αναφορές.

    Θα παρακαλέσω ιδιαίτερα για τις απόψεις των σκακιστών έξω από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα. Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη υπάρχει αρκετός αριθμός ομάδων για να σχεδιάσεις και να οργανώσεις με πολύ λίγα έξοδα ό,τι διασυλλογικό θέλεις. Δυστυχώς είναι λιγότερο γνωστές οι σχετικές απόψεις τόσο των σκακιστών από τα ισχυρά αλλά και λιγότερο ισχυρά σκακιστικά κέντρα της περιφέρειας, όσο και των σκακιστών (π.χ. στο Αιγαίο ή στη Δυτική Ελλάδα) που ακόμη και σήμερα παραμένουν πρακτικά αποκομμένοι από κάθε ουσιαστική διασυλλογική διοργάνωση.

    Θα προσπαθήσω (με ιδιαίτερα άρθρα) να κρατήσω ξεχωριστές τις απόψεις μου από το συνολικό διάλογο και θα ζητήσω να με ανακαλείτε στην τάξη όποτε αφήνω τις απόψεις μου να παρεμβαίνουν (ενοχλητικά, δεν γίνεται και καθόλου…) στην πορεία του διαλόγου.

    Ενημέρωση 13/2/09, 15:45: Για το ιστορικό και την εξέλιξη των συνθέσεων των ομάδων δείτε το άρθρο «Α’ Εθνική σε σαράντα σκακιέρες».

    Σχόλιο από dokiskaki | 13 Φεβρουαρίου, 2009

  4. Τόσο η πρόταση του Βαγγέλη Βιδάλη, όσο και η πρόταση για διασυλλογικό σε 40 σκακιέρες του Τάκη Δρεπανιώτη, πάντα μαζί με το ισχύον σύστημα, αναδεικνύουν την αλήθεια του παλιού ρητού: «Όταν δεν ξέρεις πού πηγαίνεις, σίγουρα εκεί θα φτάσεις».

    Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πρότεινα σε προγενέστερο σημείωμά μου τον καθορισμό των σημερινών στόχων του Διασυλλογικού Πρωταθλήματος, καθώς επίσης και την ιεράρχηση αυτών των στόχων (οπωσδήποτε είναι και πρέπει να είναι περισσότεροι από ένας). Για να μιλήσουμε με σκακιστικούς όρους, χρειάζεται πρώτα να εκτιμηθεί η κατάσταση και να καταστρωθεί σχέδιο, ώστε στη συνέχεια να παιχτούν κινήσεις ενταγμένες σε αυτό το σχέδιο.

    Αντίστοιχα, δεν έχει νόημα να ξαναπαιχτεί μια παρτίδα που είναι γνωστό ότι χάθηκε, χωρίς καμιά διαφοροποίηση στη διαδικασία. Δηλαδή, η επανάληψη μιας πρότασης η οποία απορρίφθηκε από την πλειοψηφία της διοίκησης της ΕΣΟ δεν έχει νόημα χωρίς την παράθεση της αιτιολογίας της απόρριψής της, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Πιστεύει άραγε ο Βαγγέλης ότι σε λιγότερο από ένα χρόνο οι συνάδελφοί του συνδιοικούντες (και πολύ πρόσφατα ξανά συνυποψήφιοί του) άλλαξαν γνώμη και θα ψηφίσουν τώρα την ίδια πρόταση που απέρριψαν; Ή μήπως αυτή τη φορά προτείνει να τεθεί υπόψη της Γενικής Συνέλευσης, αντί του ΔΣ στο οποίο μετέχει;

    Συγκεκριμένες προτάσεις, λοιπόν, μπορούν να προκύψουν και να έχουν σοβαρές πιθανότητες να «περάσουν» και να εφαρμοστούν με παραγωγικό τρόπο μόνο εφόσον εξυπηρετούν τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου των συλλόγων. Μια από αυτές τις ανάγκες που ανέφερα ήταν η ισοτιμία στη συμμετοχή, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μια και τα σκακιστικά σωματεία είναι ερασιτεχνικά. Ας προχωρήσω τώρα και σε λίγα ακόμα ζητήματα.

    Άλλη διαχρονική ανάγκη είναι να συνεισφέρει το Διασυλλογικό Πρωτάθλημα στην καλλιέργεια της ποιότητας του αθλήματος. Αυτό σημαίνει επαρκή χρόνο σκέψης και στο φινάλε, που για μένα οδηγεί υποχρεωτικά σε περισσότερο χρόνο σκέψης μετά την 40ή κίνηση. Επίσης σημαίνει κατάργηση των διπλών γύρων. Εφόσον υπάρχει συμφωνία σε παρόμοιους στόχους, σταδιακά διαμορφώνονται και πιο συγκεκριμένες προτάσεις.

    Για τη διαστρωμάτωση των σκακιερών σε κατηγορίες όπως οι σημερινές, δεν βλέπω επαρκή σκοπιμότητα. Πιστεύω ότι έχει νόημα να υπάρχουν κάποιες αναπτυξιακές, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Μια εναλλακτική πρόταση έχω διατυπώσει στο βιβλίο μου «Σκάκι και Σύγχρονη Κοινωνία» (εκδόσεις Δελφίνι, 1995), μαζί φυσικά με το σκεπτικό της, το οποίο καλύπτει αρκετές σελίδες και γι’ αυτό δεν επαναλαμβάνω εδώ.

    Για το οικονομικό θέμα, το οποίο συχνά αναφέρεται ως εμπόδιο στην υλοποίηση αρκετών ιδεών, υπάρχει ένα στοιχείο που χρόνια φαίνεται να διαφεύγει της προσοχής της ΕΣΟ: μέλη του ΔΣ μπορούν και εξασφαλίζουν χορηγούς για διάφορες διοργανώσεις, είτε αμιγώς των συλλόγων τους είτε που οι σύλλογοί τους αναλαμβάνουν να διεκπεραιώσουν για λογαριασμό της ΕΣΟ, αλλά την ίδια χρονική περίοδο η ΕΣΟ αδυνατεί να εξασφαλίσει χορηγούς παρόμοιου διαμετρήματος. Η λογική λέει ότι, αν τα ίδια μέλη του ΔΣ πλησίαζαν τους χορηγούς ως μέλη του ΔΣ και όχι ως μέλη ενός απλού σωματείου, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τουλάχιστον ισόποσες χορηγίες.

    Για να μην μακρηγορώ, συμφωνώ με τον Τάκη Δρεπανιώτη ότι επιβάλλεται να διατυπώσουν τις δικές τους ανάγκες οι ίδιοι οι σύλλογοι που δεν βρίσκονται σε σκακιστικά κέντρα. Χωρίς την ενεργή συμμετοχή τους στις διαδικασίες, οποιαδήποτε λύση θα αφήσει σημαντικά χρόνια προβλήματα άλυτα, ενώ μπορεί και να δημιουργήσει κάμποσα νέα.

    Σχόλιο από Ηλίας Κουρκουνάκης | 13 Φεβρουαρίου, 2009

  5. Ηλία, νόμιζα ότι ήταν σαφές ότι το άρθρο μου δεν προτείνει πραγματικά πρωτάθλημα 40 σκακιερών και ότι είναι μια «υπερβολική υπερβολή» από την αρχή ως το τέλος, ακριβώς επειδή κι εγώ πιστεύω στην ανάγκη να συζητήσουμε από τα πολύ βασικά. Εγώ μάλιστα είμαι διατεθειμένος να συζητήσω θέτοντας δύο μόνο βασικά προαπαιτούμενα: το σύλλογο και τη σκακιέρα.

    Για παράδειγμα, κανείς νομίζω δεν διαφωνεί ότι το διασυλλογικό μπορεί (και θάπρεπε) να λειτουργεί και παιδευτικά: όμως κάθε καλό τουρνουά μπορεί να το κάνει αυτό, ιδιαίτερα αν υπάρχει καλός προπονητής και φίλεργος σκακιστής.

    Για τις σελίδες από το βιβλίο σου σχετικά με τις συνθέσεις, νομιζω ότι θα ήταν ενδιαφέρουσες για τη συζήτηση και ευχαρίστως να τις σκανάρω και να τις ανεβάσουμε εδώ (ή σε όποιον ιστότοπο θέλεις και να βάλω ένα λινκ εδώ) για όσους αναγνώστες δεν τις ξέρουν.

    Επίσης, επειδή το αναφέρεις ξανά, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι λίγο να κατανοήσω την έννοια της «ισοτιμίας» στη συμμετοχή τόσο επειδή τα σωματεία είναι «ζωντανά πλάσματα» και επομένως εξ ορισμού διαφορετικά, όσο και γιατί η εμπειρία μου τόσο από τα σωματειακά σε άλλα αθλήματα, όσο και από άλλους σκακιστικούς τομείς (π.χ. αγωνιστικούς, προπονητικούς, οργανωτικούς) μου δείχνουν ότι υπάρχει ποιοτική διαφορά που συνήθως αντικατοπτρίζεται σε αποτελέσματα και οργανωτικά σχήματα. Ίσως αν έδινες κάποια παραδείγματα θα με βοηθούσαν.

    Με άλλα λόγια, σκέφτομαι, ιστορικός ο Εθνικός Πειραιώς, ιστορική η Προοδευτική και ακόμη (ναι!) πιο ιστορικά τα Πράσινα Πουλιά, αλλά πρώτος και με διαφορά στον Πειραιά είναι ο Ολυμπιακός — και σύστημα να παίζουν με ισοτιμία ο Ολυμπιακός με τα Πράσινα Πουλιά δεν το καταλαβαίνω, μου φαίνεται πιο απίθανο από το να παίξω ισότιμα εγώ με τον Ιβαντσούκ φέτος στο διασυλλογικό…

    Θα μου επιτρέψεις επίσης (γνώμες είναι αυτές…) να διαφωνήσω με την κριτική για την επικαιρότητα της άποψης του Βαγγέλη. Μολονότι δεν συμφωνώ μαζί του σε πολλά, πολλοί από τους προβληματισμούς που θέτει παραμένουν ενεργοί άσχετα από την τρέχουσα κατάσταση. Άλλωστε, το ξέρεις, καμιά γνώση δεν πρέπει να χάνεται, αφού πολλές φορές μια παλιά ιδέα ξαναζωντανεύει ελαφρά παραλλαγμένη σε κάτι νέο και εντυπωσιακό.

    Το κεφάλαιο της χορηγίας είναι θέμα όχι για ένα αλλά για πολλά άρθρα. Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό, στον τομέα αυτόν δεν είμαι δυνατός, οπότε κάθε προσφορά γνώσης δεκτή…

    Σχόλιο από dokiskaki | 13 Φεβρουαρίου, 2009

  6. Μεγάλη σχετική συζήτηση για το ίδιο (περίπου) θέμα –με σημαντικότερο θύμα την ανωνυμία του «Γάτου του Σρέντινγκερ»– έγινε πέρσι στο σκακιστικό ιστολόγιό του.
    Στα πλαίσια εκείνης της συζήτησης είχε αναρτηθεί και σχετική πρόταση των Θεσσαλονικιών παραγόντων Γαβ. Μαστροβασίλη και Γιάννη Αντωνιάδη (μπορείτε να την δείτε και από εδώ).

    Σχόλιο από dokiskaki | 16 Φεβρουαρίου, 2009

  7. Όταν αναφέρομαι σε ισότιμη συμμετοχή, εννοώ τις συνθήκες αγώνων με βάση την προκήρυξη. Για παράδειγμα, δεν θεωρώ σωστό σε αγώνες Διασυλλογικού Κυπέλλου οι ομάδες Α΄ Εθνικής να μπορούν να χρησιμοποιούν «αλλοδαπό» σκακιστή (μη κοινοτικό), ενώ των υπολοίπων κατηγοριών όχι.

    Αντίστοιχα, θεωρώ μη ισότιμες συνθήκες συμμετοχής το να μοίράζεται άνισα η κρατική επιχορήγηση στα σωματεία, σαν το Πανελλήνιο Διασυλλογικό Πρωτάθλημα να ήταν χρηματικά βραβεία σε τουρνουά ελεύθερης συμμετοχής. Έτσι τα σωματεία με μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες μπορούν να ενισχύσουν την ομάδα τους με ισχυρές μεταγραφές, τις οποίες στη συνέχεια θα καλύψουν με την κρατική επιχορήγηση, ενώ τα οικονομικά ασθενέστερα σωματεία θα δυσκολευτούν ακόμα και να καλύψουν τα λειτουργικά έξοδα συμμετοχής τους στο πρωτάθλημα.

    Δεδομένου ότι το σκάκι παραμένει ερασιτεχνικό άθλημα, θεωρώ ότι η κρατική επιχορήγηση πρέπει να μοιράζεται ισότιμα στα σωματεία της ίδιας κατηγορίας.

    Σχόλιο από Ηλίας Κουρκουνάκης | 17 Φεβρουαρίου, 2009

  8. Υπάρχουν πολλά θέματα προς συζήτηση εδώ και είναι ευχάριστο ότι ξανανοίγει αυτός ο διάλογος.
    Λόγω πίεσης χρόνου δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να γράψω περισσότερα, θέλω όμως να κάνω μια πρόταση, που αφορά και όλες τις άλλες διασυλλογικές διοργανώσεις: όπου υπάρχουν «αναπτυξιακές» σκακιέρες, γιατί αυτές οι σκακιέρες να είναι εξειδικευμένες? Δεν βοηθούν καθόλου την πρόοδο των παιδιών, όταν πχ. ο 16χρονος Λογοθέτης παίζει δέκα παρτίδες το χρόνο με τον 16χρονο Δρεπανιώτη και μία με τον 18χρονο Βιδάλη ή τον 14χρονο Κουρκουνάκη. Επίσης, οι σύλλογοι επαναπαύονται στη μετριότητα των περισσοτέρων παικτών τους (γιατί, κακά τα ψέματα, τους περισσότερους τους ενδιαφέρει μόνο η αγωνιστική παρουσία της ομάδας τους και όχι η ατομική βελτίωση του κάθε παίκτη).
    Αντίθετα, θα έπρεπε ΟΛΟΙ οι παίκτες της ομάδας να κατατάσσονται στη σύνθεση με σειρά Έλο. Ναι, να πρέπει πχ. μέσα στους 12 να υπάρχει μια γυναίκα, δύο νεάνιδες, ένας Α18, ένας Α12 κλπ., αλλά να μην υπάρχει συγκεκριμένη σκακιέρα για αυτούς – να μπαίνουν και αυτοί με σειρά Έλο. Έτσι θα έχουμε σαφώς μεγαλύτερη διασπορά αντιπάλων, οι καλοί νεαροί σκακιστές θα παίζουν με καλούς αντιπάλους (ενδεχομένως έμπειρους ενήλικες σκακιστές) και όχι συνέχεια με τους ίδιους. Θα ευνοηθούν οι ομάδες που κάνουν καλύτερη δουλειά στα φυτώρια, κάτι που είναι καλό. Δεν είναι δίκαιο μια ομάδα με 3 αστέρια και 4 αρχάριους στις αναπτυξιακές να παίζει στα ίσια μια ομάδα με ένα δεμένο σύνολο 7 αξιόλογων αλλά όχι κορυφαίων παικτών! Και επίσης, έτσι θα ωθούνταν οι ομάδες να βελτιώσουν τους νεαρούς σκακιστές τους ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιονδήποτε, και όχι να αρκούνται στο να αντιμετωπίζουν τους συνομίληκούς τους.
    Μόνο τότε θα αποκτούσε έναν πραγματικά αναπτυξιακό χαρακτήρα το εκτρωματικό σύστημα που υπομένουμε σήμερα. Όπως έχει αυτή τη στιγμή, μόνο κακό κάνει.
    Και επιτέλους, λίγη λογική. Θα εμφανιστούν 68 νεάνιδες στο πρωτάθλημα Α’ Εθνικής? Έστω και με 20 κοινοτικές μέσα? Πόσες από αυτές θα ξέρουν το ματ με δύο αξιωματικούς? Ή τη θέση Λουτσένα? Ή τις πέντε πρώτες κινήσεις της Σικελικής Νάιντορφ? Ή έστω να ονομάσουν τρεις παγκόσμιους πρωταθλητές πριν από τον Φίσερ? Ή τι είναι τα κρεμασμένα πιόνια? Ξεφτίλα, και δεν αναφέρομαι μόνο στις κοπέλες φυσικά, παράδειγμα είναι…

    Σχόλιο από middlewave | 17 Φεβρουαρίου, 2009

  9. Σωστά γράφετε ότι όταν κάποιος σύλλογος έχει 3-4 καλούς σκακιστές, οι υπόλοιποι δεν έχουν θέση στην ομάδα.

    Υπάρχει όμως λύση:

    Να μπορεί ο σύλλογος να έχει περισσότερες ομάδες, σε άλλες κατηγορίες βέβαια…
    Γίνεται και σε άλλες χώρες αυτό κ. Δρεπανιώτη και απορώ γιατί δεν το αναφέρετe εσείς ή κάποιος άλλος…

    Για παράδειγμα στη Γερμανία δεν υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τους απλούς σκακιστές για την αξιοθρήνητη Μπουντεσλίγκα των μισθοφόρων, αλλά στις μικρότερες κατηγορίες το ενδιαφέρον είναι τεράστιο.
    Και κάτι τελευταίο: Έχω φίλη που ζει σε ένα μικρό χωριό της Γερμανίας, όπου εκεί ο σύλλογος έχει 46 αθλητές και χρησιμοποιούνται σχεδόν όλοι μιας και έχει 5 ομάδες σε 5 διαφορετικές κατηγορίες…. (τοπικές πάντα με τα δικά μας κριτήρια και 8μελής σύνθεση).

    Σχόλιο από enas aplos skakistis | 18 Μαρτίου, 2009

  10. Έχετε απόλυτο δίκιο. Ο λόγος που δεν το αναφέρω δεν είναι επειδή δεν το γνωρίζω. Ίσα-ίσα, το θεωρώ πολύ θετικό και πολύ σωστό μέτρο, αλλά δυστυχώς δεν επιτρέπεται από το αθλητικό νομικό πλαίσιο στη χώρα μας. Γι’ αυτό, το χρησιμοποιούμε μόνο στα «φιλικά» διασυλλογικά τουρνουά (δείτε π.χ. πόσα σωματεία «κατεβάζουν» τώρα 3 και 4 ομάδες στα παιδικά κύπελλα της ΕΣΣΝΑ).
    Η «λύση» που έχουμε βρει εδώ είναι με τα λεγόμενα «θυγατρικά» σωματεία. Δυστυχώς, οι μετακινήσεις από και προς τα θυγατρικά γίνονται μόνο με τη διαδικασία των μεταγραφών, πράγμα που «φρενάρει» τη συγκεκριμένη λογική. Μακάρι να μας έδινε ο αθλητικός Νόμος αυτή τη δυνατότητα.
    Και βέβαια, μακάρι να είχαμε και τους γερμανικούς δρόμους και τη δυνατότητα να μετακινούμαστε σε αποστάσεις 200 χιλιομέτρων στην ώρα που κάνουμε να διασχίσουμε την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη από τη μια άκρη στην άλλη…

    Σχόλιο από dokiskaki | 18 Μαρτίου, 2009

  11. […] πια «ελεύθερος» σε επόμενα άρθρα— είμαι επί της αρχής υπέρ του «ορφανού» (κι ας μη συμμετείχα στο ΔΣ της ΕΣΟ που το […]

    Πίνγκμπακ από Α’ Εθνική ‘09: Στην τελική ευθεία « ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά | 28 Μαΐου, 2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: