ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Κανόνες του Σκακιού 2009: Απαγορεύονται οι ισοπαλίες (Βήμα Πρώτο)

noremis Ναι, οι ισοπαλίες μπορεί πλέον να απαγορεύονται και με το νόμο (τους Κανόνες 2009)! Όχι, δεν απαγορεύονται όλες οι ισοπαλίες. (Επιτρέπεται να απαγορεύονται μόνο οι «συμφωνημένες»). Μη βιάζεστε, διαβάστε πρώτα!

Ένα από τα δύσκολα προβλήματα στην προσπάθεια του σκακιού να γίνει αποδεκτό γενικότερα ως πνευματικό άθλημα (με έμφαση στο άθλημα) είναι η συμφωνημένη (όχι «προ»συμφωνημένη) ισοπαλία. Είναι γνωστό βέβαια ότι υπάρχουν πολλές διαβαθμίσεις στο θέμα αυτό. Ας δούμε δύο ακραίες περιπτώσεις:

Περίπτωση α) Οι δύο σκακιστές κάθονται στη σκακιέρα τους. Πολύ γρήγορα, ο ένας αιφνιδιάζει τον αντίπαλο με μια παράτολμη καινοτομία στο άνοιγμα, ακολουθούν περιπλοκές, οι δύο παίκτες σπαταλούν όλο το χρόνο τους, και σε μια θέση αμφίρροπη όπου το κάθε λάθος μπορεί να κοστίσει, ο ένας προτείνει ισοπαλία και ο άλλος δέχεται. Ισοπαλία  χωρίς κανένα ηθικό πρόβλημα.

Κανένα πρόβλημα και όταν μετά τις ορμητικές επιθέσεις και τις έξυπνες αντεπιθέσεις, η παρτίδα καταλήγει, μετά από μεγάλες (και γνήσιες!) μάχες στη σκακιέρα, στα γαλήνια νερά ενός ισόπαλου φινάλε ή μιας συμμετρικής ή μπλοκαρισμένης θέσης, όπου κάθε προσπάθεια νίκης είναι αυτοκτονική. Ισοπαλία με συμφωνία των αντιπάλων και εδώ.

Περίπτωση β) Οι δύο σκακιστές κάθονται στη σκακιέρα τους, παίζουν στα γρήγορα μερικές κινήσεις (συνήθως τις πρώτες, πολύ γνωστές κινήσεις από κάποιο πολύ γνωστό άνοιγμα —δεν υπάρχει λόγος για λάθη και εκπλήξεις) και μετά από λίγα λεπτά δίνουν τα χέρια. Ισοπαλία σαλονιού. Συνηθισμένη περίπτωση όταν «φοβάται ο Γιάννης το θεριό…», όταν και οι δύο εξυπηρετούνται βαθμολογικά και δεν θέλουν να ρισκάρουν να χάσουν, όταν είναι φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, συναθλητές, προπονητής και βοηθός, όταν έχουν βαρεθεί να παίζουν αντίπαλοι επειδή στη χώρα τους, στην πόλη τους, ή στο σύλλογό τους δεν υπάρχει άλλος τρίτος στο επίπεδό τους, όταν (σε διασυλλογικά) τους το λέει ο αρχηγός τους . Πολύ συχνά εδώ υπάρχουν και πραγματικά «προ»συμφωνημένες ισοπαλίες —όχι με την καταβολή ανταλλαγμάτων αλλά με την ερώτηση: «παίζεις για νίκη σήμερα;» (και διάφορες παραλλαγές της).

Υπάρχουν προφανώς και όλες οι δυνατές αποχρώσεις και διαβαθμίσεις ανάμεσα στα δύο άκρα. Από θεαματικές προσυμφωνημένες παρτίδες μέχρι μαχητικές παρτίδες όπου οι αντίπαλοι δεν προτείνουν καν ισοπαλία και παίζουν μέχρι να προκύψουν υποχρεωτικές θέσεις ισοπαλίας (τριπλές επαναλήψεις, θέσεις με αδυναμία νίκης, μόνοι κι έρημοι βασιλιάδες, πατ, κ.ο.κ.). Πολλά ενδιαφέροντα έχει γράψει για το θέμα τους τελευταίους μήνες ο Ηλίας Κουρκουνάκης (κυρίως σε σχόλια της παρουσίασης από το skakistiko.blogspot του πρωταθλήματος του 2008 στη Ρόδο, και αλλού π.χ. ξεκινώντας από εδώ).

Το θέμα είναι τελικά, ότι το πρόβλημα με την ισοπαλία στο σκάκι βρίσκεται στην ίδια τη φύση του —και όποιος έχει προσπαθήσει να παρακάμψει την ισοπαλία ως τώρα, δεν τα κατάφερε. Από τους παγκόσμιους πρωταθλητές του Μεσοπολέμου (Λάσκερ, Καπαμπλάνκα) που πρότειναν διαφοροποιημένες βαθμολογίες ανάλογα με το «είδος» της ισοπαλίας, και περνώντας από τον Φίσερ (που ζήτησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 να επιβληθεί κανονιστικά η απαγόρευση της ισοπαλίας πριν από 30 κινήσεις, για να εξευτελίσει ο ίδος τη διάταξη όταν, συμφωνώντας ισοπαλία σε μια σύντομη παρτίδα, είπε στο διαιτητή που του έκανε παρατήρηση «Αυτός ο κανονισμός είναι για τους κλεφταράδες τους κομμουνιστές») φτάσαμε πρόσφατα στους διοργανωτές των βουλγαρικών σούπερ τουρνουά που εφάρμοσαν το λεγόμενο «κανόνα της Σόφιας» (απαγορεύεται η ισοπαλία χωρίς την έγκριση του διαιτητή).

Το θέμα είναι σοβαρό και για τη FIDE. Κανένας διοργανωτής δεν θέλει να έρχονται οι χορηγοί του στο μεγάλο τουρνουά που χρυσοπληρώνουν (ή, έστω, μισοπληρώνουν) λίγη ώρα μετά την έναρξη των αγώνων και να μη βρίσκουν τους κορυφαίους σκακιστές στην αίθουσα επειδή  έδωσαν τα χέρια, συμφώνησαν ισοπαλία, και κόβουν βόλτες ανέμελοι στην αίθουσα των αγώνων ή λιάζονται στην παραλία και την πισίνα. Γι’ αυτό και ενώ τυπικά δεν επιτρεπόταν από τους Κανόνες του 2005, η FIDE αποδέχτηκε τα τουρνουά της Σόφιας, και φρόντισε πλέον να καλύψει στο εξής τους διοργανωτές, εισάγοντας μια νέα παράγραφο στους Κανόνες, την 9.1 α το παλιό 9.1 έγινε 9.1. β):

2009: 9.1 a. The rules of a competition may specify that players cannot agree to a draw, whether in less than a specified number of moves or at all, without the consent of the arbiter.

και στα ελληνικά:

2009: 9.1 α. Η προκήρυξη των αγώνων επιτρέπεται να ορίζει ότι απαγορεύεται η ισοπαλία με συμφωνία των παικτών —είτε πριν από συγκεκριμένο αριθμό κινήσεων, είτε σε όλη την παρτίδα— χωρίς τη συγκατάθεση του διαιτητή.

«Και τι άλλαξε;» θα ρωτήσει ο δύσπιστος. «Απλώς καλύφτηκαν οι διοργανωτές της Σόφιας και όποιοι άλλοι θέλουν να τους μιμηθούν. Ποιος εμποδίζει τις τριπλές επαναλήψεις, τα «φτιαχτά» πατ, την εξαΰλωση ολόκληρης της σκακιέρας μέχρι να μείνουν οι βασιλιάδες μόνοι τους;»

Αυτό δεν μπορεί να το εμποδίσει κανένας. Όμως, σε συνδυασμό με το σχεδόν ξεχασμένο άρθρο 11 (που ορίζει τη βαθμολογία 1-½-0 εκτός αν έχει ανακοινωθεί διαφορετικά από πριν) οι διοργανωτές μπορούν τώρα να αναζητήσουν δημιουργικές ιδέες για να γλιτώσουν από τις ισοπαλίες σαλονιού και για να αυξήσουν τις ώρες του αγωνιστικού θεάματος (και μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν πια πάρα πολλοί θεατές μέσω του Διαδικτύου).

Ιδέες όπως η επόμενη, την οποία ανέπτυξα με βάση αυτό το άρθρο του Αμερικανού διοργανωτή Tom Braunlich στον ιστότοπο της αμερικανικής ομοσπονδίας (αφορά τη θεωρία για την άρση των ισοβαθμιών):

Η τελική βαθμολογία κάθε παρτίδας που λήγει ισόπαλη (με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο σύμφωνα με τους Κανόνες) προκύπτει ως εξής:

Μετά από διάλειμμα πέντε λεπτών, η παρτίδα επαναλαμβάνεται με αντιστροφή χρωμάτων. Ο χρόνος σκέψης για κάθε παίκτη ορίζεται ίσος με το μισό του χρόνου που απομένει μέχρι την επίσημη λήξη της αγωνιστικής (όπως υπολογίζεται για παρτίδα 60 κινήσεων σύμφωνα με την προκήρυξη).

Αν και αυτή η παρτίδα λήξει ισόπαλη, ακολουθεί νέο διάλειμμα και νέα παρτίδα με αντίστροφα χρώματα και τους αντιπάλους να μοιράζονται το χρόνο που απομένει. Αν ο χρόνος που απομένει είναι λιγότερος από 15 λεπτά, ακολουθεί αντιστροφή χρωμάτων και παίζεται η τελευταία παρτίδα, με πεντάλεπτο μπλιτς. Αν και αυτή η παρτίδα λήξει ισόπαλη, η βαθμολογία στην αρχική ισόπαλη παρτίδα κατακυρώνεται ως νίκη του μαύρου.

Οι κανονισμοί αξιολόγησης και παρτίδας (κανονικό σκάκι, ράπντ, ή μπλιτς) που εφαρμόζονται εξαρτώνται από τον κατά περίπτωση χρόνο των παικτών.

Οριστικό τέλος στα ισόπαλα αποτελέσματα χωρίς να καταργηθεί η ισοπαλία —και χωρίς να ψάχνουν οι χορηγοί να βρουν τους πρωταθλητές τους!

Ιδού λοιπόν πεδίο δόξας λαμπρό για τη FIDE και τις ομοσπονδίες: Ας προκηρύξουν μερικά τέτοια τουρνουά για να μπορέσουμε να μελετήσουμε τα αποτελέσματα από την εφαρμογή τέτοιων διατάξεων στην πράξη!

Advertisements

21 Μαΐου, 2009 - Posted by | ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ | , , , ,

7 Σχόλια »

  1. θα θελα δυο διευκρινήσεις επί της πρότασης:
    1)»Αν ο χρόνος που απομένει είναι λιγότερος από 15 λεπτά» αθροιστικά ο χρόνος και των δύο;
    2)»Οι κανονισμοί αξιολόγησης και παρτίδας (κανονικό σκάκι, ράπντ, ή μπλιτς) που εφαρμόζονται εξαρτώνται από τον κατά περίπτωση χρόνο των παικτών», αν το καταλαβαίνω σωστά μια παρτίδα μπορεί να αξιολογηθεί πολλάκις (!!)
    Ενδιαφέρουσα πρόταση, που όμως τη βλέπω να εφαρμόζεται … μετά τα δια-γαλαξικακά ταξίδια που έπονται 🙂
    Διαφωνώ πάντως σε ένα βασικό σημείο: ένας παίκτης κατά τεκμήριο κατώτερος, ο οποίος με υπέρβαση του εαυτού του (ή ύστερα από κακό παιχνίδι του ανώτερου αντιπάλου του) κατάφερε να κάνει μια ισοπαλία, δε θα πάρει ούτε μισό πόντο !! Μια και μπορούμε να θεωρήσουμε δεδομένο πως στο (στα) ματς ρεβανς της πρότασης με εναλλαγή χρωμάτων δε θα «ξανάχει την τύχη με το μέρος του»…
    Πρόκειται περί σαφούς εύνοιας του ισχυρότερου.
    Προτιμώ την ισχύουσα πρόταση για περιορισμό (χρονικό ή κινήσεων) των ισοπαλίών αν και μόνο αν το ζητούμενο είναι το να μην να ψάχνουν οι χορηγοί να βρουν τους πρωταθλητές τους

    Σχόλιο από Μιχάλης Πρεβενιός | 22 Μαΐου, 2009

  2. 1) Αν ο χρόνος είναι αθροιστικά λιγότερος από 15 λεπτά, παίζεται απλώς η τελική, καταληκτική παρτίδα μπλιτς.
    2) ΜΙΑ παρτίδα δεν μπορεί να αξιολογηθεί πολλές φορές, αν όμως αξιολογείται η παρτίδα «1.ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αβ5 α6 ισοπαλία» (χρόνος λευκού 0.02, χρόνος μαύρου 0.03 —κάπου είχε ξεχαστεί..) και τα φιλαράκια προλάβουν να παίξουν και άλλες 2-3 παρτίδες στο χρόνο κανονικής αξιολόγησης, ας αξιολογηθούν όλες (αν θέλουν να εξισώσουν και το έλο τους, γιατί όχι;)

    Το πώς θα λειτουργήσει ένα σύστημα φαίνεται μόνο ύστερα από δοκιμές, και εγώ αυτό πρότεινα: μερικές δοκιμές. Εμένα για παράδειγμα, μου φαίνεται πιο τραβηγμένο, δυο τύπους που έχουν αποφασίσει να κάνουν ισοπαλία να τους κρατάς με το ζόρι δύο ή τρεις ώρες στη σκακιέρα να κοιτάνε στο άπειρο ή να ψάχνουν πώς θα αλλάξουν στα γρήγορα όλα τα κομμάτια για να εξαερώσουν τη σκακιέρα. Όσο για να με φωνάζουν ο Κράμνικ και ο Τοπάλοβ (ή έστω ο Μπανίκας και ο Παπαϊωάννου) να τους δώσω την άδεια και την ευχή μου να κάνουν ισοπαλία, τι να πω…

    Για τα διαγαλαξιακά άκουσες κάτι; Κλείσε μου εισιτήριο! 🙂

    Σχόλιο από dokiskaki | 22 Μαΐου, 2009

  3. Αυτό θα ήταν τιμωρία γι αυτούς που κάνουν μαχητικές ισοπαλίες και όχι γι αυτούς που κάνουν συμφωνημένες.

    Δηλαδή να παίξω ένα 6ωρο, να γίνει νούλα η παρτίδα και μετά να πρέπει να παίξω και άλλη. Για όνομα του θεού. Με τον τρόπο αυτό θα έπαιζα ένα φινάλε ανόμοιων αξιωματικών 5000 κινήσεις μέχρι να πεθάνει ο αντίπαλος ή ένα φινάλε πύργων άλλες τόσες από το να πρέπει να παίξω μετά κάποιο μπλιτς όπου θα κρίνει την παρτίδα. Άλλο μπλιτς και άλλο κανονική παρτίδα. Μπορεί η διαφορά δυναμικότητας στα δυο αυτά να είναι τεράστια.

    Σχόλιο από Kostas Oreopoulos | 22 Μαΐου, 2009

  4. OK, να συμφωνήσω και με τον Κώστα (και με το Μιχάλη πιο πριν και πιο κάτω) στην ουσία αυτής της παρατήρησης. Αυτό φαίνεται να είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα (για τον ασθενέστερο, όχι για τον ισχυρότερο! -και σε κάθε παρτίδα υπάρχουν δύο πλευρές).

    Ίσως θα μπορούσε να υπάρχει συνδυασμός με χρονικό όριο (αν λήξει γρήγορα -ορισμός!- μια παρτίδα, τότε ξαναπαίζεται κλπ). Όμως αν υπήρχε ήδη τρόπος να ξεχωρίσουμε προσυμφωνημένες, βαριεστημένες, και μαχητικές ισοπαλίες, θα τον χρησιμοποιούσαμε ήδη.

    Η μέχρι τώρα στάση του σκακιού είναι στάση «Άγγλων λόρδων» του 19ου αιώνα, που δεν καταδέχονται να παραδεχτούν ότι υπάρχουν προβληματικά αποτελέσματα. Όμως πρόβλημα υπάρχει —και γίνεται πιο έντονο με τις δυνατότητες που μας δίνουν τώρα οι βάσεις δεδομένων και μας αποκαλύπτουν ότι η τάδε θεαματική ισοπαλία έχει ξαναπαιχτεί ξερωγώ 44 φορές στο παρελθόν σε αντίστοιχες μη μαχητικές περιστάσεις.

    Και για να έρθω στα συγκεκριμένα παραδείγματα του Κώστα, επειδή οι κανονισμοί αλλάζουν τις συμπεριφορές, είναι πολύ πιθανό ότι κανένας ισχυρότερος δεν θα παίζει πια τέτοια φινάλε μέχρι να ξημερώσει και να γίνει κάποιο λάθος κούρασης. Θα υπογράφει ισοπαλία και θα πηγαίει να πάρει τον πόντο στην επόμενη παρτίδα, με το λιγότερο χρόνο σκέψης (αυξάνοντας όμως και τα περιθώρια της δικής του αβλεψίας). Άρα, ένα τέτοιο σύστημα είναι πιθανό να οδηγήσει σε περισσότερες «πρώτες» ισοπαλίες αλλά ίσως (ναι) και σε τελικά λιγότερες βαθμολογικές «εκπλήξεις».

    Αν δεν τα δει πάντως κανείς σε πρακτική εφαρμογή, δεν μπορεί να ξέρει…

    Σχόλιο από dokiskaki | 22 Μαΐου, 2009

  5. Πρώτ’ απ’ όλα, να ζητήσω συγγνώμη από τον οικοδεσπότη της ιστοσελίδας, ο οποίος μου ζήτησε να συμμετάσχω στη συζήτηση πριν από αρκετές μέρες. Δυστυχώς, διάφορες υποχρεώσεις μου οδήγησαν στην καθυστέρηση της αρχικής αυτής τοποθέτησης.

    Όποτε βλέπω συγκεκριμένες προτάσεις σε παρόμοια ζητήματα, ξυπνάει μέσα μου ο παροπλισμένος σκακιστής και με ενοχλεί να παίζονται κινήσεις χωρίς σχέδιο. Σύμφωνα με τις στρατηγικές ιδέες που καθιέρωσε ο Steinitz, πρέπει να προηγηθεί η εκτίμηση της θέσης, στη συνέχεια να καταστρωθεί ένα συγκροτημένο σχέδιο και μόνο τότε να αναλυθούν συγκεκριμένες κινήσεις. Προφανώς υπάρχουν πολλές «τακτικές» θέσεις, στις οποίες οι συνδυαστικές ιδέες και οι άμεσες ανάγκες έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις στρατηγικές και τις μακροπρόθεσμες σκοπιμότητες, αλλά κατά τη γνώμη μου η θεσμοθέτηση νέων κανονισμών δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία.

    Προτού λοιπόν ξεκινήσουμε την ανάλυση συγκεκριμένων βαριαντών, θεωρώ απαραίτητο να αναλογιστούμε τη φύση του σκακιού ως πνευματικό άθλημα (εκτίμηση θέσης). Βασική διαφορά του από άλλα αθλήματα είναι ότι, με σωστό παιχνίδι, το αναμενόμενο δίκαιο αποτέλεσμα είναι η ισοπαλία. Η διαφορά αυτή γίνεται πιο κατανοητή αν σκεφτούμε το σκάκι ως ομαδικό άθλημα, στο οποίο ο παίκτης παίζει το ρόλο του προπονητή και οι πεσσοί το ρόλο των αθλητών: κάθε ομάδα έχει ακριβώς τους ίδιους παίκτες και με τις ίδιες ικανότητες. Σε άλλα αθλήματα, αντίθετα, πολύ σπάνια οι δύο ομάδες είναι ισοδύναμες σε αθλητική ισχύ.

    Με διαφορετικά λόγια, στο σκάκι υπάρχει ένα επίπεδο αντικειμενικότητας πολύ διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται σε άλλα αθλήματα. Η αντικειμενικότητα φαίνεται περισσότερο σε «τεχνικές» θέσεις, π.χ. όταν κάθε μέτριος σκακιστής μπορεί να εξασφαλίσει τη νίκη με Ρ+Π εναντίον Ρ, αλλά ακόμα και κορυφαίοι μπασκετμπολίστες πολύ δύσκολα πετυχαίνουν 100% σε βολές από φάουλ, όταν δηλαδή δεν αντιμετωπίζουν κανέναν απολύτως αντίπαλο (ούτε καν το εμπόδιο του τερματοφύλακα στο πέναλτι!) και διαθέτουν άνεση χρόνου.

    Αντίστοιχα σημαντικό είναι ότι στο σκάκι παρουσιάζονται «μη αναστρέψιμες» θέσεις πολύ συχνότερα απ’ όσο σε άλλα αθλήματα, π.χ. ακόμα και σε τελικό Πρωταθλητριών Ευρώπης στο ποδόσφαιρο μπορεί να ανατραπεί το 3-0 του πρώτου ημιχρόνου, ενώ δεν θυμάμαι να έχει κερδηθεί παρτίδα με «καθαρό» κομμάτι λιγότερο τα τελευταία 50 χρόνια σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.

    Στην ίδια κατεύθυνση, η φύση του σκακιού επιτρέπει μεγάλα περιθώρια ισοπαλίας, π.χ. από Ρ+2Ι εναντίον Ρ μέχρι Ρ εναντίον Ρ+2Ι.

    Επομένως, οποιαδήποτε πρόταση σχετικά με τους κανονισμούς περί ισοπαλίας χρειάζεται να τοποθετηθεί σε διαφορετικό πλαίσιο αντικειμενικότητας από άλλα αθλήματα. Δεν πρέπει να απαγορευθεί η ισοπαλία όπως στο τένις ή στο βόλεϊ, αλλά μπορούν ίσως να αναζητηθούν εναλλακτικές μέθοδοι βαθμολόγησης, π.χ. συχνά έχει προταθεί ότι το πατ δεν πρέπει να αξίζει ½ βαθμό όπως όταν στη σκακιέρα έχουν απομείνει μόνο Ρ εναντίον Ρ.

    Από κει και πέρα, εφόσον οι βασικοί κανονισμοί παραμείνουν αναλλοίωτοι (και πολλοί θεωρούν ότι τυχόν αλλαγές δημιουργούν διαφορετικό παιχνίδι από το σκάκι), οποιαδήποτε απόφαση για τους κανονισμούς σχετικά με την πρόταση ισοπαλίας έχει πολιτική χροιά: αν τα κριτήρια είναι οι επιθυμίες των χορηγών θα προκύψει πιθανότατα διαφορετική απόφαση από όταν τα κριτήρια είναι οι επιθυμίες των αθλητών. Κατά συνέπεια, προτού προχωρήσουμε στην ανάλυση συγκεκριμένων προτάσεων, ή τουλάχιστον παράλληλα με αυτή την ανάλυση, πρέπει να διευκρινίζεται ποια είναι η πολιτική μας θέση για το ρόλο του σκακιού-αθλήματος στην κοινωνία του 21ου αιώνα (κατάστρωση σχεδίου).

    Η δική μου προσωπική θέση είναι ότι το σκάκι αποτελεί εξαιρετικό εκπαιδευτικό εργαλείο και ειδική πολιτιστική δράση. Κατά συνέπεια, οι γενικές προτάσεις κανονισμών είναι σκόπιμο να εντάσσονται σε αυτό το πλαίσιο, ενώ μπορεί να υπάρχουν διαφορετικοί ειδικοί κανονισμοί για συγκεκριμένους αγώνες, π.χ. να απαγορεύονται εντελώς οι προτάσεις ισοπαλίας σε Διασυλλογικούς Α΄ Εθνικής.

    Αυτά για την ώρα (Τάκη πεινάω!),
    Ηλίας Κουρκουνάκης

    Σχόλιο από Ηλίας Κουρκουνάκης | 1 Ιουνίου, 2009

  6. Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για όσους θιγούν από την ενδεχομένως σκληρή μου γλώσσα, αλλά η συγκεκριμένη πρόταση (και κάθε τέτοιου είδους πρόταση) είναι απαράδεκτη (και πίεσα πολύ τον εαυτό μου να επιλέξει αυτήν την ήπια λέξη). Δεν πιστεύω πως μπορεί να ξεστομίζει τέτοια πράγματα άνθρωπος που έχει παίξει σκάκι στη ζωή του πάνω από το επίπεδο του αρχάριου…
    Να απαγορευτούν οι προτάσεις ισοπαλίας? Ναι, γιατί όχι? Να δίνεται έμφαση στον αριθμό νικών σε κριτήρια ισοβαθμίας και έπαθλα? Ναι. Τέτοιες κοτσάνες τις κάνανε το 1851 στο Λονδίνο, όταν δεν ξέρανε τι να κάνουν με τις ισοπαλίες. Έλεος πια, αφήστε τις ισοπαλίες ήσυχες, που είναι το πρόβλημα? Οι κανόνες της Σόφιας εξαλείφουν εντελώς τις σύντομες ισοπαλίες, τι άλλο θέλουμε επιτέλους? Κάτι 3-1-0, επαναλήψεις παρτίδων κλπ. είναι επιεικώς τρίχες. Αυτά γιατί είμαι ευγενικός σήμερα…

    Σχόλιο από middlewave | 2 Ιουνίου, 2009

  7. Διάβασα με αρκετή προσοχή όσα γράφτηκαν μέχρι τώρα και ειλικρινά νομίζω ότι δεν υπάρχει καθαρότερη και αντικειμενικότερη λύση από την αποδοχή «συμφωνημένης» ισοπαλίας μόνο υπό όρους και την έγριση του διαιτητή.
    Δηλαδή όταν η παρτίδα έχει φτάσει σε «τυπικό» σημείο όπου η ισοπαλία είναι το λογικό αποτέλεσμα μετά από ένα ικανό (ορισμός!?) αριθμό κινήσεων. Σε τέτοια περίπτωση είναι πιστεύω απολύτως δίκαιο το αποτέλεσμα.
    Τώρα αν κάποιοι προσυμφωνήσουν και παίξουν μερικές δεκάδες στημένες κινήσεις καταλήγοντας σε τυπική ισοπαλία, αυτό είναι δική τους επιλογή και μόνο σκάκι δεν παίζουν. Αντίστοιχα φαινόμενα έχουμε και σε άλλα αθλήματα (π.χ. στο ποδόσφαιρο αρκετές ομάδες παίζουν διαρκή άμυνα χωρίς καμμία διάθεση να εγκαταλείψουν το 0 ή έστω να απειλήσουν την αντίπαλη εστία με αποτέλεσμα «λευκές» ισοπαλίες).
    Επίσης πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας ότι η ισοπαλία σε όλα ανεξαιρέτως τα αθλήματα είναι μέσα στη σφαίρα επιδιώξεων του ασθενέστερου από τους αντιπάλους και λογίζεται ως θετικό αποτέλεσμα.
    Κλείνοντας μια παρατήρηση: υπάρχουν αθλήματα που τιμωρούν όσους δεν δείχνουν αγωνιστική διάθεση (π.χ. πάλη) αλλά κανένα που να τιμωρεί ένα ισόπαλο αποτέλεσμα. Με την επανάληψη κ.τ.λ. των παρτίδων στην ουσία τιμωρείται η ισοπαλία. Μπορεί κάποιος να πει ότι υπάρχουν παρατάσεις ή και άλλες διατάξεις (π.χ. πέναλτι) για να μην υπάρξει ισοπαλία, αλλά αυτές εφαρμόζονται μόνο όταν είναι υποχρεωτικό να καταλογιστεί νίκη (π.χ. αγώνες κυπέλλου) και όχι στο σύνολο διοργανώσεων όπου μετρούν αθροιστικά βαθμοί (πρωτάθλημα). Εκεί εφαρμόζονται (όπως και στο σκάκι) κριτήρια άρσης ισοβαθμίας.

    Σχόλιο από Θωμάς | 3 Ιουλίου, 2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: