ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Μια ιστορία που δεν έγινε ποτέ

Ο Αϊσωπος του Ντιέγο Βελάσκεζ (από τη γερμανική Βικιπαίδεια)

Ο Αίσωπος του Ντιέγο Βελάσκεζ (από τη γερμανική Βικιπαίδεια)

Να ξεκαθαρίσω εξαρχής ότι: Το θέμα που ακολουθεί και η ιστορία που το περιγράφει είναι κατασκευασμένα. Είναι παραμύθι, σαν του Αισώπου. Δεν απεικονίζονται πραγματικά γεγονότα. Δεν «φωτογραφίζονται» συγκεκριμένοι αγώνες. Όμως, επειδή κάθε διήγηση εμπνέεται από τη ζωή, από γεγονότα που αν δεν συνέβησαν, θα μπορούσαν να έχουν συμβεί, λυπούμαι εκ των προτέρων αν κάποιοι σκακιστές, αρχηγοί, ακόμη και ομάδες «αναγνωρίσουν» τον εαυτό τους. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, είναι εντελώς συμπτωματικό και τους ζητώ συγγνώμη.

Ο έβδομος γύρος στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς έληξε ομαλά, χωρίς προβλήματα. Οι Κασσάνδρες που πρόβλεπαν εντάσεις και μετατροπή των σκακιστικών σε παλαιστικούς αγώνες δίπλα στη σκακιέρα είχαν διαψευστεί. Οι αρμόδιοι των ομάδων είχαν κλειστεί  στα δωμάτιά τους και έκαναν μανιωδώς υπολογισμούς με τους φορητούς να παίρνουν φωτιά. Το πρωτάθλημα είχε ξαναπάει από νωρίς στο μόνιμο πρωταθλητή. Ήταν επίσης ξεκάθαρο πια ότι και εφέτος οι 11 βαθμοί (το «+2» όπως έλεγαν στη «γλώσσα» τους) θα εξασφάλιζαν πιθανότατα μια θέση στα βραβεία. Υπήρχαν όμως και σενάρια όπου προλάβαινε να «χωθεί» στα βραβεία και μια ομάδα με 10 βαθμούς (και πολλούς πόντους) , υπήρχαν και σενάρια όπου ένας 11άρης «έμενε έξω» για έναν ή δύο πόντους.

Σε άλλα δωμάτια, μετρούσαν τα όρια της σωτηρίας. Εκεί φαινόταν η σιγουριά να βρίσκεται και εφέτος στους 9 βαθμούς, αλλά κι εκεί υπήρχαν αμφιβολίες στις οριακές καταστάσεις. Πιο πιθανό φαινόταν να έμενε απέξω ένας 9άρης παρά να σωθεί ένας 8άρης. Όλα ήταν όμως ανοιχτά.

Η Άσπρη και η Μαύρη ομάδα ήταν τα ταιριαστά αντίθετα. Η πρώτη, ομάδα βετεράνων στα τελευταία τους, η άλλη νεανική, άπειρη αλλά γεμάτη ζωντάνια. Έτσι, όταν οι αρχηγοί έφεραν στο βραδινό τραπέζι των ομάδων τους την κλήρωση Άσπρη Ομάδα-Μαύρη Ομάδα για τον προτελευταίο γύρο, οι αντιδράσεις ήταν διαφορετικές.

Στην Άσπρη Ομάδα, που είχε ήδη 8 βαθμούς, οι βετεράνοι μέτρησαν γρήγορα τα πράγματα και κατέληξαν στη στρατηγική τους. «Με ένα 6-6 σωζόμαστε σίγουρα και παίζουμε τελευταίο γύρο μήπως νικήσουμε και καταφέρουμε και μπούμε στα βραβεία. Αν είμαστε και λίγο τυχεροί και παίξουμε με τη μητρική μας, τους έχουμε πελάτες από χέρι. Και γκρανμέτρ να γίνουν τα «παιδιά» μας, εμείς θα τους κερδίζουμε όπως όταν ήταν αδιαβάθμητοι… Από την άλλη, αν νικήσουμε, που μάλλον εύκολο είναι, υπάρχει κίνδυνος να βρεθούμε στον τελευταίο γύρο πολύ ψηλά και, το χειρότερο, με ισχυρότερο αντίπαλο που θα παίζει για νίκη και για θέση, πέρα από τα βραβεία.»

Στη Μαύρη Ομάδα, που είχε 7 βαθμούς αλλά είχε μαζέψει πολλούς πόντους στις βόλτες και τα παιχνίδια της εναντίον των αδύναμων του τουρνουά, έπεσε κατήφεια. Θα προτιμούσαν έναν αντίπαλο στα μέτρα τους, να παίξουν για νίκη και σωτηρία, αλλά όποτε πήγαιναν να σηκώσουν κεφάλι, το ελβετικό σύστημα τους ζευγάρωνε διαρκώς με ισχυρές ομάδες που προερχόντουσαν από ήττα από ακόμη  ισχυρότερες. Το έβλεπαν ήδη οτι θα έπρεπε να τα παίξουν όλα για όλα την τελευταία αγωνιστική. «Πάντως, με τίποτα δεν πρέπει να κάνουμε ισοπαλία αύριο» είπε ο ξένος γκρανμέτρ της ομάδας. Ο βετεράνος τέως ανατολικός είχε αναλάβει στην πράξη και το ρόλο του καθοδηγητή της διοικητικά άπειρης ομάδας. «Αύριο» είπε στο συμπαθητικό νεαρό πρόεδρο, «θα με βάλεις αναπληρωματικό αρχηγό και θα με αφήσεις όταν τελειώσω να κοιτάξω εγώ την ομάδα. Θα παίξουμε για νίκη όπως δεν παίξαμε σε όλο το πρωτάθλημα, αλλά αν χάσουμε δεν πειράζει. Είμαι βέβαιος ότι εσείς οι νέοι θα κερδίσετε στον τελευταίο γύρο –κι εγώ αρκετές ισοπαλίες κράτησα, κάπου θα κάνω και μια νίκη. Απλώς να με ακούτε ό,τι και αν σας πω.»

Την άλλη μέρα το πρωί, την ώρα που οι αρχηγοί έδιναν τα χέρια με το διαιτητή και μεταξύ τους και αντάλλαζαν τις τυπικές φιλοφρονήσεις, ο αρχηγός της Άσπρης Ομάδας είπε στον αντίπαλο βασικό αρχηγό, τον άπειρο νεαρό πρόεδρο: «Δύσκολο το ματς σήμερα και οι γέροντές μας έχουν εξοντωθεί με αυτό το πρόγραμμα των αγώνων. Όπως και να το μετρούσαμε, όλο στο 6-6 καταλήγαμε…» Χωρίς να το καλοσκεφτεί, ο νεαρός πρόεδρος απάντησε «Μπα… για εμάς η ισοπαλία είναι καταστροφή. Καλύτερα να χάσουμε…»

«Ωπ! Τι έγινε εδώ;»σκέφτηκε ο διαιτητής σαν να τον τσίμπησε κάτι. «Πρόταση ομαδικής ισοπαλίας, πακέτο που απορρίφτηκε μπροστά στα μάτια μου; Για να τους έχω από κοντά αυτούς εδώ τους δύο…»

Το ματς άρχισε και ο διαιτητής γρήγορα ξέχασε εκείνο το τσίμπημα. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δύο αδελφούλες που έπαιζαν στη σκακιέρα των μικρών κοριτσιών, η μία για τη Μαύρη Ομάδα και η άλλη για την Άσπρη  (και οι δύο μεταγραφές από την Μπλε Ομάδα, που είχε αποφασίσει ότι δεν θα συμμετάσχει στο διασυλλογικό για φέτος) συμφώνησαν ισοπαλία μετά από πέντε κινήσεις. Όταν ο διαιτητής πήγε να πει κάτι, και οι δύο αρχηγοί μαζί τού είπαν: «Τι θέλεις τώρα, να βάλουμε δύο κοριτσάκια, και αδέλφια μάλιστα, να βγάλουν το φίδι από την τρύπα;» και ο διαιτητής, που το βρήκε λογικό και «υπέρ της διοργάνωσης», πήρε τα παρτιδόφυλλα και έγραψε το αποτέλεσμα χωρίς να κάνει σχόλιο. Κανένα σχόλιο δεν σήκωνε και η παρτίδα των γκρανμέτρ στην πρώτη σκακιέρα, όπου ο βετεράνος της Μαύρης Ομάδας έπαιξε μια γνωστή βαριάντα στην οποία τα λευκά πρέπει να μπουν σε επανάληψη κινήσεων ή να ρισκάρουν να χάσουν. Ο άλλος γκρανμέτρ αποδέχτηκε αμέσως την άτυπη πρόταση ισοπαλίας, αλλά για να αποφύγουν την γκρίνια του διαιτητή (που τον είχαν ήδη «σταμπάρει»για προσεκτικό και σχολαστικό, έπαιξαν μέχρι την κρίσιμη θέση και εκεί επανέλαβαν τρεις φορές τις κινήσεις τους στη σκακιέρα).

Από εκεί και πέρα όμως, το ματς ξετυλίχτηκε λυσσαλέα. Οι πιτσιρικάδες της Μαύρης Ομάδας έπαιζαν όσο μπορούσαν καλύτερα και ο βετεράνος γκρανμέτρ, που ανέλαβε την αρχηγία, έδινε ρεσιτάλ, κάνοντας άλλοτε τον διαιτητή και άλλοτε τον αντίπαλο αρχηγό να αφρίζουν, αλλά να μην μπορούν να κάνουν τίποτα.

Σε μια κρίσιμη στιγμή μάλιστα, στην παιδική σκακιέρα, ο αρχηγός της Μαύρης Ομάδας πήρε αγκαζέ το διαιτητή και πήγε στον τελευταίο  παίκτη του. Εκεί, και ενώ σκεφτόταν ο αντίπαλος, έσκυψε στον παίκτη του και ζητώντας από το διαιτητή να μεταφράζει στα ελληνικά, είπε στον δικό του: «Κωστάκη, τώρα που θα παίξει ο αντίπαλος την κίνηση, και αφού τη γράψει στο παρτιδόφυλλό του και πατήσει το ρολόι του, θέλω να σκεφτείς προσεκτικά όπως συνήθως, να γράψεις την κίνησή σου στο παρτιδόφυλλο, και αφού την παίξεις αλλά πριν πατήσεις το ρολόι σου να πεις στο παιδάκι απέναντι «προτείνω ισοπαλία». Μετά θα πατήσεις το ρολόι και θα περιμένεις.»

Ο αντίπαλος αρχηγός ήταν στην άλλη άκρη του ματς. Μέχρι να πάρει είδηση τι συνέβαινε, ήταν αργά. Ο μικρός παίκτης του, απασχολημένος με το θέατρο που παιζόταν μπροστά του, έπαιξε ένα μεγάλο λάθος και κρέμασε τη βασίλισσά του. Μόλις του την πήρε ο μικρός Κωστάκης, δεν περίμενε να ακούσει την «πρόταση ισοπαλίας». Γκρέμισε το βασιλιά του, υπέγραψε την ήττα του στο παρτιδόφυλλό του, και έφυγε τρέχοντας και κλαίγοντας από την αίθουσα. Έξαλλος ο άσπρος αρχηγός τα έβαλε με τον διαιτητή. «Σας παρακαλώ» απάντησε εκείνος, «του υπενθυμίσαμε απλώς τον κανονισμό με τη βοήθειά μου». «Μα στην παρτίδα επάνω, ευλογημένε;» του είπε ο άσπρος αρχηγός. «Την ώρα που σκέφτεται ο αντίπαλος; Γιατί δεν τον παίρνατε μαζί να πάτε κάπου μακριά από τη σκακιέρα;»

Με το διαιτητή σε ένταση, το ματς συνεχίστηκε με ακόμη μεγαλύτερο πάθος. Παρά τον «κλεμμένο πόντο» στην παιδική σκακιέρα, και παρά τις προτάσεις ισοπαλίας που έβαζε ο μαύρος αρχηγός τους παίκτες του να προτείνουν σε πολύ χειρότερες θέσεις («καταχαμένες» έλεγε ο άσπρος αρχηγός) , στο τέλος του πενταώρου η Άσπρη Ομάδα ήταν κοντά στους στόχους της. Δύο ταυτόχρονες εγκαταλείψεις παικτών της Μαύρης Ομάδας διαμόρφωσαν το σκορ σε 6-5 υπέρ της Άσπρης Ομάδας, με την τελευταία παρτίδα καταχαμένη για τον παίκτη τους. Η πολυπόθητη ισοπαλία απείχε λίγα μόνο λεπτά όταν… ο αρχηγός της Μαύρης Ομάδας, ο βετεράνος γκρανμέτρ πήρε το διαιτητή από το χέρι, πλησίασε τον παίκτη του, και του είπε «Εγκατάλειψε». Ο παίκτης του τον κοίταξε με απορία, σήκωσε τους ώμους του, είπε στον αντίπαλο «εγκαταλείπω», υπόγραψε την ήττα του στο παρτιδόφυλλο, σηκώθηκε και ρώτησε: «Καλά, τι είχα στήσει;» «Συγγνώμη, φταίει η κούραση, έκανα λάθος στο μέτρημα» είπε ο γκρανμέτρ, πάντα μπροστά στο διαιτητή, που άναυδος πήρε τα παρτιδόφυλλα και καταχώρισε το τελικό αποτέλεσμα 7-5 υπέρ της  Άσπρης Ομάδας.

Έτσι, την τελευταία αγωνιστική η Άσπρη Ομάδα ανέβηκε στα πρώτα τραπέζια, όπου την τράβηξε μια από τις πρώτες ομάδες. Μέσα στο γενικό εκνευρισμό που είχαν προκαλέσει οι σύντομες ισοπαλίες σε άλλα ματς στην αίθουσα, οι πολύ ισχυρότεροι αντίπαλοί τους δεν δέχονταν προτάσεις ισοπαλίας και τους διέλυσαν με μεγάλο σκορ, αφήνοντάς τους στους 9 βαθμούς 10 βαθμούς, αλλά με πολύ λίγους πόντους. Αντίθετα, η Μαύρη Ομάδα, που υποχώρησε πολύ στη βαθμολογία, έπαιξε ξανά με μια ασθενέστερη, τη νίκησε με μεγάλο σκορ (νίκησε ακόμα και ο βετεράνος γκρανμέτρ…), έφτασε κι αυτή τους 9 βαθμούς και τελικά ξεπέρασε τερμάτισε μια θέση κάτω από την Άσπρη Ομάδα (που προς στιγμή μάλιστα, λόγω μικρού αριθμού πόντων στην τελευταία αγωνιστική, κινδύνευε να υποβιβαστεί…).

Και ο διαιτητής ακόμα αναρωτιέται τι συνέβη σε εκείνο το ματς, που όπως έγραψα και στην αρχή, στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ

Advertisements

21 Ιουλίου, 2009 - Posted by | ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ, ΘΕΜΑΤΑ ΔΙΑΙΤΗΣΙΑΣ, ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ

6 Σχόλια »

  1. Καλημέρα! Ωραία η ιστορία του Αισώπου αλλά τελειώνει …διδακτικώς μεν …ανακριβώς δε!
    Η Άσπρη ομάδα με τους 8 βαθμούς και τη νίκη του προτελευταίου γύρου έφτασε στους 10, άρα δεν κινδύνευσε με υποβιβασμό και τερμάτισε πάνω από την Μαύρη!

    Σχόλιο από ajedrez70 | 21 Ιουλίου, 2009

  2. Όταν διηγείσαι ανύπαρκτα πράγματα, συμβαίνουν και λάθη στο μέτρημα! Το διόρθωσα και ευχαριστώ.

    Σχόλιο από dokiskaki | 21 Ιουλίου, 2009

  3. Αυτό που δεν κατάλαβα, μαζέτας ων, είναι ποια θέση κρατάει ο ανώνυμος αφηγητής. Γιατί μερικές φορές η άποψη του αφηγητή είναι αυτή που βαραίνει πιο πολύ σε μια ιστορία, και όχι μόνο όταν αυτή είναι φανταστική.

    Θέλω να πω, τα στημένα αποτελέσματα, όποιο εύρος, νεύρο ή ανεύρυσμα και να έχουν, δεν πρέπει να έχουν ούτε ξενιστές, ούτε απολογητές, ούτε χειροκροτητές.

    Το ίδιο, αν δε σφάλλω, ισχύει για τη βουβωνική πανώλη, τη γρίππη των χοίρων και το σαράκι που σκυλάβει το ήδη σαθρό βάθρο πάνω στο οποίο πασχίζουμε να στεριώσουμε το αγαπημένο μας παιχνίδι.

    Έχω κι άλλα να πω, αλλά για την ώρα θα κάτσω στη γωνιά μου. Σαν το φρόνιμο παιδί που ακούει ιστορίες. Όχι σαν το άλλο που ακούει τον «αρχηγό» του.

    Σχόλιο από P.Konidaris | 21 Ιουλίου, 2009

  4. Παναγιώτη, ο αφηγητής δεν είναι βέβαια ανώνυμος, την έχω υπογράψει την ιστορία. Και δεν την έγραψα επειδή ήθελα να πάρω κάποια θέση… Την έγραψα για να δείξω μια σειρά από προβληματικές συμπεριφορές, λάθη και παραβάσεις που μπορεί να προκύψουν (καμιά φορά και απρομελέτητα) από όλες τις μεριές. Είναι περισσότερο κάτι σαν πολλαπλό θέμα διαιτησίας για σεμινάριο.

    Δεν ξέρω αν όλα αυτά κατατρώνε σαν σαράκι το σκάκι. Η αίσθησή μου είναι ότι αποτελούν συστατικό στοιχείο του αγωνιστικού σκακιού και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστούν. Πιστεύω όμως ότι πρώτα πρέπει να γίνεται η σωστή διάγνωση, στη ρίζα του προβλήματος.

    Το παραμύθι είχε αρχικά και άλλες δύο ομάδες μέσα (που υποτίθεται ότι έχουν αντίστοιχα τους ίδιους βαθμούς με τις πρωταγωνίστριες αλλά κάνουν γρήγορο 6-6 και η Θεία Δίκη τις τιμωρεί, χάνουν με μεγάλο σκορ στον τελευταίο γύρο και υποβιβάζονται), όμως έκρινα ότι ακόμη και για το δικό μου κακό επίπεδο γραφής, το κομμάτι παραγινόταν ηθικοπλαστικό. (Μου έμεινε βέβαια το λάθος με τις βαθμολογίες.)

    Για να γράψω αυτή την κατασκευασμένη ιστορία (όπου αναμφίβολα έχουν υποσυνείδητα εισχωρήσει στοιχεία, πραγματικά και θεωρητικά, που έχω ακούσει, διαβάσει, ζήσει, μελετήσει κλπ σε 35 χρόνια σκακιστικής πράξης), έπρεπε πρώτα να δώσω (ένα ποστ πίσω) αφενός το νομικό πλαίσιο (που εκτιμώ ότι είναι προβληματικό όταν προσπαθούμε να κάνουμε το σκάκι από ατομικό ομαδικό, ακόμη πιο προβληματικό όταν το κάνουμε ασύμμετρα ομαδικό, και ακραία προβληματικό όταν βάζουμε και αυθαίρετα αγωνιστικά, οικονομικά, και αξιολογικά όρια) και αφετέρου να μη γράψω απλώς «ξέρετε η γνώμη μου είναι αυτή» αλλά «ξέρετε, η γνώμη μου είναι αυτή εδώ και τριάντα πέντε χρόνια» (δύο ποστ πίσω).

    Και για όποιον δεν θέλει να κάνει τον κόπο να διαβάσει την ανάρτηση εκείνη, είμαι κατά των στημένων αποτελεσμάτων. Τελεία. Όμως, τόσα χρόνια στο σκάκι, με όσα έχω δει, αναρωτιέμαι πια μήπως πρέπει να ορίσουμε διαφορετικά ή λεπτομερέστερα τι σημαίνει στο σκάκι «στημένο αποτέλεσμα». Αν δεν με ενοχλεί η μια φιλική ισοπαλία, σε ποιον αριθμό αρχίζει να με ενοχλεί; Στις δύο μαζί, στις τέσσερις, στις δώδεκα; Με ενοχλεί η εγκατάλειψη χωρίς προφανή λόγο στο ομαδικό ή και στο ατομικό; Αν το σκορ στο παράδειγμα ήταν 5,5-5,5 και η τελευταία θέση κτηνώδης ισοπαλία όπου ο παίκτης της μαύρης ομάδας, αφού προσπαθούσε μάταια να κερδίσει, εγκατέλειπε ξαφνικά από μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, χωρίς την παρέμβαση του αρχηγού, για να μην «καταδικάσει» την ομάδα του σε ισοπαλία, αυτό θα ήταν αποδεκτό;

    Και να εξετάσουμε όχι μόνο ειδικότερα το ομαδικό, και ειδικότερα το ελβετικό, και ειδικότερα… αλλά ακόμη και τα ατομικά αποτελέσματα και τουρνουά.

    Είμαι βέβαιος ότι πολύ λίγοι (από τους πολύ λίγους που θα έπαιρναν είδηση τι έγινε) θα κατηγορούσαν τον βετεράνο γκρανμέτρ της ιστορίας αν ακολουθούσε αυτή την τακτική και έχανε «στα ξαφνικά» μια παρτίδα στον προτελευταίο γύρο ενός τουρνουά για να μπει εκ των υστέρων στα βραβεία του ελβετικού. Το πολύ να έμπαινε σε κανένα διάγραμμα, με τίτλο «Απίστευτο λάθος» για να χαρούμε κι εμείς οι μαζέτες ότι κάνουν χοντρά λάθη και αυτοί.

    Υπάρχουν όμως άνθρωποι που το κάνουν συστηματικά (η «στρατηγική» έχει και όνομα, «ελβετικό γκαμπί»): Μια-δυο ισοπαλίες στην αρχή, μετά τέσσερις ξεκούραστες νίκες με συγκριτικά μαζέτες, μετά τρεις νούλες σαλονιού και νάτοι στα βραβεία με 6,5 στα 9.

    Τι σχέση έχει αυτό με το ιδεατό σκάκι, την «αρχοντική» αναμέτρηση δύο «μαζετών» για τη χαρά του παιχνιδιού; Μα όση έχει το τόπι στην αλάνα με το Τσάμπιονς Λιγκ: Καμία. Πουθενά δεν κρίνουμε όμως με τη λογική «στα τρία κόρνερ πέναλτι» τις αγωνιστικές όπου οι προκριμένες ομάδες βάζουν τα δεύτερα (και κόβουν κανένα βαθμό και οι δικοί μας…)

    Για να μην αναφέρω ότι για το ιδεατό σκάκι υπάρχουν πολλοί γκρανμέτρ που δηλώνουν ότι το σωστό αποτέλεσμα σε μια σωστά παιγμένη παρτίδα είναι η ισοπαλία και ούτε θέλουν να ακούσουν για κανονισμούς που θα άλλαζαν το status quo (π.χ. ο Σορτ).

    Λυπούμαι αν η εικόνα που βγαίνει μοιάζει ζοφερή για έναν εραστή του παιχνιδιού. Όμως δεν είναι η εικόνα της μεγάλης πλειοψηφίας όσων ασχολούμαστε. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να εξετάζουμε τα φαινόμενα, να μην καταλαβαίνουμε τι μπορεί να παίζεται (σαν τον «διαιτητή-μεταφραστή») ώστε να βρίσκουμε πού υπάρχουν (χτισμένα και από εμάς καμιά φορά) σάπια υπόβαθρα και πώς μπορούμε να αμυνόμαστε σε μη αποδεκτές πρακτικές.

    Σχόλιο από dokiskaki | 21 Ιουλίου, 2009

  5. Σεντόνι έδωσες, σεντόνι θα λάβεις!

    Ελπίζω αυτό για τον εραστή (του παιχνιδιού) να πήγαινε σε μένα! Τελοσπάντων, το έχουν καταλάβει και οι πέτρες, είμαι αθεράπευτος ιδεαλιστής (και ελπίζω όχι ιδεα-ληστής). Ως τέτοιος, σαφώς και διεκδικώ, υπερασπίζομαι και, βαυκαλίζομαι ότι, σπέρνω αυτό που ονομάζεις «ιδεατό σκάκι». Υπάρχει άλλωστε κι άλλο, εξόν αυτού; Γιατί το «άλλο», να με συμπαθάς, δεν είναι σκάκι. Είναι ψιλοδουλειά, μικροσυμφέρον, μικροπολιτική, μικρομάγαζο και γενικά μικρό.

    Το «ανώνυμος αφηγητής» ήταν (ανεπιτυχές προφανώς) πνεύμα. Τι να κάνω, δε μου πιάνουν όλα.

    Ξέρεις πως σε διαβάζω με προσοχή (σε βάθος μεγαλύτερο των «2 αναρτήσεων πίσω») και σέβομαι πολύ τις απόψεις σου. Αυτό δε σημαίνει πως δε διαφωνώ. Κάποιες φορές οριζόντια κάθετα και διαγώνια. Ξεκάθαρα λοιπόν, στενοχωρήθηκα λίγο που κράτησες μια ουδέτερη θέση στα θλιβερά τεκταινόμενα, του τύπου «εντάξει,συμβαίνουν αυτά βρε παιδιά, που να σας πω και τα χειρότερα που έχουν δει τα έμπειρα ματάκια μου ή που φαντάζομαι».

    Το θέμα με τους σκακιστανθρώπους (κατά το θεατρανθρώπους) σαν κι εσένα, είναι πως πρέπει χωρίς φόβο και πάθος να στηλιτεύουν τα κακώς κείμενα και να προσπαθούν να τα εκριζώσουν.Ακριβώς δηλαδή, το να παίρνουν θέση. Ίσως γι’ αυτό (την εκρίζωση) δεν αρκεί ένα άρθρο, μια αλλαγή κανονισμού ή του συστήματος κάποιων αγώνων, αφού άπτεται της ευρύτερης σκακιστικής νοοτροπίας και κατ’ επέκταση κουλτούρας. Όμως αυτό δεν είναι το στοίχημα; Να παίζουμε σκάκι όπως βλέπουμε θέατρο ή όπως ακούμε μουσική. Όχι όπως κοροϊδεύουμε την Εφορία ή παραβιάζουμε τα σήματα της Τροχαίας.

    Να προσθέσω πως συμφωνώ με τη γενίκευση του φαινομένου του στησίματος που επιχειρείς. Σαφώς δεν είναι στήσιμο μόνο οι 12 ισοπαλίες. Αλλά από την άλλη οι 12 σύντομες προσυμφωνημένες ισοπαλίες ΕΙΝΑΙ στήσιμο. Άρα είναι και ντροπή και ξεφτίλα και ατιμία, για να μη μασάω τα λόγια μου.

    Ίσως ξέχασα κι άλλα να πω, θα κλείσω όμως με τούτο(μιας και αρέσκεσαι στις ιστορίες και στα σκορ). Παίζαμε (ο Κρυστάλλης τότε) με ομάδα της Καλαμάτας αν θυμάμαι καλά, σε 10 σκακιέρες. Ήμασταν ήδη στο 5-3 υπέρ μας και εκκρεμούσε η δικιά μου παρτίδα και στο βάθος του ΣΕΦ η παρτίδα όπου οι δύο αντίπαλες αριθμούσαν μαζί 16 τρυφερά έτη. Το δικό μας κοριτσάκι ήταν πύργο κάτω, αλλά η δικιά μου παρτίδα πήγαινε καλά. Σε ένα ενδιαφέρον φινάλε είχαμε ο καθένας από ένα ζεύγος αξιωματικών και πιόνια, μόνο που εγώ είχα ένα παραπάνω (πιόνι, όχι ζεύγος). Ο αρχηγός μας έσκυψε από πάνω μου και μου ψιθύρισε να προτείνω νούλα. Ήταν η πρώτη φορά που μου τύχαινε κάτι τέτοιο και αποδείχθηκε και η τελευταία. Βλέπεις, από τότε κουβάλαγα αυτό το αγύριστο κεφάλι. Μας άκουσαν μέχρι το σπίτι μου στα Ταμπούρια. Ο αρχηγός την κοπάνησε από το τραπέζι κι εγώ επέστρεψα στην αέναη πίεση χρόνου μου. Η θέση ήταν κερδισμένη, αλλά ήθελε υπομονή. Που να φτουρήσει η υπομονή όμως, όταν το αίμα βράζει. Παραβίασα και ξαναπαραβίασα. Η θέση έγινε ισόπαλη και ο ευχαριστημένος αντίπαλος πρότεινε ισοπαλία. Τότε ήταν που παραβίασα για τρίτη φορά. Φυσικά έχασα. Όταν έστρεψα το κεφάλι, μισοπερήφανα, μισοντροπιασμένα, δεν ήταν κανείς εκεί. Όλοι είχαν μαζευτεί πάνω από την τελευταία σκακιέρα για να δουν την τελική θέση. Πήγα κι εγώ ανόρεχτα, για να διαπιστώσω εμβρόντητος ότι ο πύργος κάτω είχε γίνει πύργος πάνω και νίκη! Το ωραίο όμως ήταν πως ο αρχηγός είχε κάνει νωρίτερα το ίδιο με μένα και στην νεάνιδά μας για να εισπράξει κι από κει μια -σαφώς πιο κουλ- άρνηση.

    Παραμένει μια από τις αγαπημένες ήττες μου. Εκείνο ήταν σκάκι, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω (που καταλαβαίνεις μια χαρά 🙂

    Σχόλιο από P.Konidaris | 22 Ιουλίου, 2009

  6. Παναγιώτη, ως γνωστός σεντονιστής, σ’ ευχαριστώ πολύ για το σεντόνι σου!

    Καμιά φορά είναι πολύ κουραστικό να είσαι «σκακιστάνθρωπος», ιδίως όταν άνθρωποι που εκτιμώ μου θυμίζουν, σε δύσκολες στιγμές, την αρνητική πλευρά αυτής της ιδιότητας. Δυστυχώς, για μένα το πλοίο μάλλον έχει σαλπάρει. Πολλών ανθρώπων έχω δει πια τις πόλεις τους κι έχω γνωρίσει το μυαλό τους… Μάλλον δεν γίνεται πια να ξεκολλήσω αυτή την προβιά από πάνω μου, όσο και αν το προσπαθήσω.

    Το κακό είναι ότι για να γίνει κάτι δεν αρκεί να το στηλιτεύεις (για τον παραξενεμένο αναγνώστη, και άλλα από τα προηγούμενα ποστ έχουν τη σχέση τους) και ότι όσο πιο κοντά βρεθείς σε εκτελεστικές θέσεις (που δεν είμαι πια, σε καρέκλα που τρίζουν τα ποδάρια της κάθομαι), τόσο πιο δύσκολα κινούνται κάποιοι τροχοί. Από την άλλη, δεν κάνει να ιδιωτεύεις, το ξέρουμε και από τους αρχαίους ημών… Δύσκολη η επιλογή για τους δεινόσαυρους.

    Αυτό που προσπάθησα να πω αυτές τις μέρες, ίσως όχι όπως έπρεπε, είναι ότι το ομαδικό σκάκι έχει κανόνες που το αλλάζουν σημαντικά σε σχέση με το ατομικό. Όχι στον ίδιο βαθμό για κάθε ομάδα σαν σύνολο (που έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, τους στόχους και την ιστορία της), αλλά ούτε και στα άτομα που την αποτελούν. Κανόνες που κάθε ομάδα ερμηνεύει «υποκειμενικά» και υλοποιεί αλλιώς ανάλογα με το DNA της. Γι’ αυτό και δεν είναι δίκαιο να κρίνεις το ένα με τα στάνταρ του άλλου (λέω εγώ με το μυαλό μου τώρα…)

    Κι εμένα μου άρεσε η ιστορία της «ηρωικής» επιλογής σου. Είναι από τις όμορφες ιστορίες, με «πραγματικό» σκάκι –για ατομικό επίπεδο όμως, όχι ομαδικό. Αν έπαιζες στην Καλλιθέα της χρυσής εποχής και ήμουν ο αρχηγός σου, θα χαιρόμουνα μεν για λογαριασμό σου, αλλά αφού ξεφούσκωνα από την πίεση που θα είχα ανεβάσει όσο έχανε η ομάδα, θα το κουβέντιαζα μαζί σου και με όλη την ομάδα (για να συντονιστούμε), και δεν θα σε ξανάβαζα εύκολα να παίξεις αν δεν ήξερα ότι θα μπορούσα ως αρχηγός να στηριχτώ στη βοήθειά σου για τις επιλογές μου κατά τη διάρκεια του ματς.

    Η αλήθεια είναι ότι μπορεί από τα εκατοντάδες ματς όπου αρχήγεψα (ως νέος και άπειρος ή όχι τόσο νέος αλλά πιο έμπειρος) να θυμάμαι έντονα τα περιστατικά όπου π.χ. «κέρδισα» το ματς απορρίπτοντας νούλες σε χαμένες θέσεις επειδή πίστεψα στις ικανότητες των «παιδιών» μου, αλλά δεν υπάρχουν μόνο αυτές οι ένδοξες στιγμές, όπου νιώθεις δικαιωμένος για τη γενναία απόφαση και το ηρωικό σκάκι. Στα 30 τόσα «αρχηγικά» μου χρόνια, θυμάμαι και πρωταθλήματα και προκρίσεις που χάθηκαν, και άδικες βόλτες σε χαμηλότερες κατηγορίες, επειδή έκανα λάθη στη σύνθεση ή «δεν στήριξα αρχηγικά» κάποιον από τους πιο άπειρους παίκτες μας (συνήθως τα μικρά αγόρια και κορίτσια μας). Το αποτέλεσμα ήταν να λυγίσουν από το βάρος του κακού ατομικού τους αποτελέσματος, του καταδικαστικού (στο μυαλό τους) για μια ομάδα με βαριά ιστορία και τελικά να κόψουν το σκάκι –και το «καλό», και το «κακό».

    Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να μπορείς να αγωνίζεσαι με μια ομάδα χωρίς να έχεις την πλάτη στον τοίχο, χωρίς την ανάγκη να πετύχεις. Είδαμε αυτές τις ημέρες στη Χαλκιδική τι γίνεται όταν ξαφνικά οι χαλαρές και άνετες παρέες των ανθρώπων που παίζουν «ατομικό» σκάκι και απλώς αθροίζουν τα αποτελέσματά τους, βρεθούν αντιμέτωπες με ομαδικές πιέσεις και ζόρια. Πολλοί το είδαν μάλλον για πρώτη φορά και τρόμαξαν –κι ίσως γι’ αυτό έβαλαν και φωτιά στο Διαδίκτυο.

    Για την ώρα λέω να σταματήσω λίγο τις ιστορίες. Δεν νομίζω ότι θα προσθέσουν κάτι νέο σε αυτή τη συζήτηση. Υπάρχουν κι άλλα θέματα γύρω από αυτό που συμφωνούμε ότι είναι το «καλό σκάκι». Και, τόχω πάρει απόφαση πια, κάθε φορά που θα μπλέκομαι με το «άλλο» σκάκι, αυτό που ευτυχώς πολλοί ακόμη μπορούν να το θεωρούν μικρό, ψιλοδουλειά και όλα τα κακά συναπαντήματα (δηλαδή το οργανωμένο αγωνιστικό σκάκι στην καθημερινότητά του), θα τεντώνονται οι σχέσεις μου με ανθρώπους που εκτιμώ και δεν θα αντέχουν τον τόσο κυνισμό (ρεαλισμό, λέω εγώ) μου. Απλώς ελπίζω, όπως καληώρα εσύ τώρα, να μου δείχνουν τα προειδοποιητικά φωτάκια όταν το παρακάνω.

    Σχόλιο από dokiskaki | 22 Ιουλίου, 2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: