ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Ποια ψυχραιμία;

Εσείς τα μάθατε για τις επιχορηγήσεις του 2010;

Ενημέρωση  30/1: (450 από 630.000, δες και σχόλιο 3)

Advertisements

27 Ιανουαρίου, 2010 Posted by | ΕΣΟ, ΕΥΡΩ | 3 Σχόλια

Ψυχραιμία!

Δεν έπεσε ο ουρανός στα κεφάλια μας. Σίγουρα όχι ακόμα!

Η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού ανακοίνωσε προχθές για πρώτη φορά την κατάταξη των αθλητικών ομοσπονδιών σε πέντε (στην πραγματικότητα, έξι) κατηγορίες, σύμφωνα με μια σειρά από γενικά κριτήρια. Δείτε εδώ τις δηλώσεις του ΓΓΑ, κ. Πάνου Μπιτσαξή από το σχετικό Δελτίο Τύπου.

Με βάση λοιπόν αυτόν τον πίνακα, το σκάκι είναι 22º ανάμεσα σε 50 ομοσπονδίες, το πρώτο μη ολυμπιακό άθλημα (πάνω από άλλα ολυμπιακά αθλήματα, με εμφανώς μικρότερη μαζικότητα). Ήδη, το σκάκι δέχτηκε επιθέσεις ακριβώς για την υψηλή κατάταξή του αυτή.

Οι συγκριτικοί πίνακες των επιχορηγήσεων των τελευταίων χρόνων (όπως τους ταξινόμησε και τους έδωσε ταχύτατα η γραμματεία της ΕΣΟ σε όποιον τους ζήτησε) αποδεικνύουν ότι η κατάταξη των ομοσπονδιών σύμφωνα με αυτά τα γενικά κριτήρια ήταν αυτή που, σε γενικές γραμμές, ακολουθούσαν ως τώρα επί χρόνια οι υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού για να καθορίζουν τις ετήσιες τακτικές επιχορηγήσεις. Αν μη τι άλλο, το σκάκι στην 22η θέση φαίνεται λίγο ανεβασμένο σε σχέση με την πραγματικότητα των επιχορηγήσεων.

Τι γίνεται λοιπόν εδώ; Γιατί δέχεται τέτοια σφοδρή επίθεση ο νέος ΓΓΑ επειδή δημοσιοποιεί (και μάλιστα, με την αίρεση της προσωρινότητας της κατάταξης) αυτή την άτυπη ταξινόμηση που προφανώς εφαρμόζεται σιωπηρά όλα τα τελευταία χρόνια και ανακοινώνει ότι μέσα στη χρονιά θα προχωρήσει και σε καλύτερη μελέτη και διατύπωση ακριβέστερων κριτηρίων; Γιατί τόση αρνητική δημοσιότητα σε ένα βήμα θεσμικής διαφάνειας;

Πιστεύω ότι συντελούν οι εξής παράγοντες:

  1. Η αναμενόμενη περικοπή στις επιχορηγήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών και οι θέσεις μάχης που παίρνουν όλοι οι αθλητικά, κοινωνικά, και πολιτικά εμπλεκόμενοι στη διαδικασία αυτή. Η ανακοίνωση αυτή θεωρήθηκε (ενδεχομένως, όχι άδικα) ως θεωρητικός προάγγελος των περικοπών.
  2. Η εύλογη προσδοκία ότι θα είχε θετική αντιμετώπιση η μεγάλη σκακιστική επιτυχία της εθνικής ομάδας ανδρών στην Προύσα, καθώς είναι γεγονός ότι οι ατομικές και ομαδικές επιτυχίες αλλά και η οργάνωση και η μαζικότητα του σκακιού δεν συγκρίνονται με τις αντίστοιχες επιτυχίες των άλλων ομοσπονδιών της Γ’ κατηγορίας. (Δείτε εδώ σχετικό άρθρο για την προβολή της επιτυχίας στο σαλόνι της εφημερίδας Έθνος, από το σκακιστικό ιστολόγιο).
  3. Οι ορισμοί που συνοδεύουν το σκεπτικό. Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι σκακιστές, και ιδίως όσοι έχουν συνολική εικόνα της οργανωτικής και αγωνιστικής δομής, βλέπουν ότι το σκάκι καλύπτει εύκολα τα περισσότερα κριτήρια για τη Β’ Κατηγορία. Όμως είναι εξίσου φανερό ότι πρόκειται κυρίως για μια κατηγορία όπου εντάχθηκαν καταρχήν τα αθλήματα δύναμης. Και εγώ είμαι ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν ότι το σκάκι έχει όλες τις προδιαγραφές (πλην της δύναμης  :)) για να ανήκει στην κατηγορία αυτή, και ότι η σκακιστική κοινότητα μπορεί συντονισμένα να αποδείξει τον ισχυρισμό αυτό.
  4. Τα δια ταύτα της Γ’ κατηγορίας (αντιγράφω από το Δελτίο Τύπου της ΓΓΑ): Τα αθλήματα αυτά έχουν επαρκή διάδοση, ώστε να ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο. Πρέπει όμως να στηριχθούν πρώτα και κυρίως στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Η Πολιτεία δεν θα τα συντηρεί, αλλά θα τα ενισχύει με τακτική επιχορήγηση στο μέτρο των δυνατοτήτων της, με ιδιαίτερη έμφαση στον τομέα των υποδομών τους. Θα εξετάζει χρηματοδοτήσεις επιμέρους δράσεων στη βάση συγχρηματοδοτικών σχημάτων, δεν αναλαμβάνει όμως την υποχρέωση της καλλιέργειάς τους σε βάθος.

Όμως, τι περισσότερο λέει η διατύπωση αυτή στα φανερά πέρα από όσα ακούνε οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας και των σωματείων και όλου του σκακιού στις επαφές τους με τη ΓΓΑ επί δεκαετίες τώρα; Δεν είναι κοινό «μυστικό» ότι ενώ ο Αθλητικός Νόμος επιβάλλει στα σωματεία να έχουν καταρτισμένους προπονητές, η ΓΓΑ δεν εγκρίνει εδώ και δεκαετίες έστω ένα αρχικό σεμινάριο υπό την αιγίδα της για να δημιουργηθεί ένας αρχικός πυρήνας προπονητών σύμφωνα με τις δικές της προδιαγραφές και το σκάκι πορεύεται αναγκαστικά με μπαλώματα; Δεν είναι γνωστό ότι παρά τη μαζικότητά του, το σχολικό πρωτάθλημα δεν μπορεί να πάρει επίσημο χρίσμα από το Υπουργείο Παιδείας; Δεν είναι γνωστό στη σκακιστική κοινότητα ότι από τη δεκαετία του 1990 έχει πάρει τα άσχημα μηνύματα και από τότε προσπαθεί να αυτοοργανωθεί; Είναι ψέμα ότι σχεδόν όλες οι επιτυχίες των σκακιστριών, των σκακιστών, και των ομάδων μας, αγωνιστικές και οργανωτικές, από το ’92 και μετά, έχουν γίνει σε ένα περιβάλλον κατά κανόνα μειούμενων, και σίγουρα όχι πλούσιων, επιχορηγήσεων; (Εδώ σχετικοί πίνακες των ατομικών επιτυχιών και ομαδικών επιτυχιών).

Δεν ήρθε λοιπόν (τουλάχιστον ακόμα…) η καταστροφή. Αντίθετα, τώρα υπάρχουν ανοιχτά χαρτιά στο τραπέζι και μπορούμε, όλη η σκακιστική κοινότητα, να δείξουμε τη δύναμή μας (αν την έχουμε, φυσικά) με βάση τα χαρτιά αυτά. Και βέβαια υπάρχει ανησυχία για την αναμενόμενη περικοπή των επιχορηγήσεων. Όμως από εμάς εξαρτάται να δείξουμε σε ποιο βαθμό εκπληρώνουμε τα γενικά κριτήρια. Αν και κατά πόσο, όπως ανακοίνωσε ο ΓΓΑ, είμαστε άθλημα με παράδοση, σε αρμονία με την ελληνική νοοτροπία (σημ «ε,σ,π»: ό,τι και αν σημαίνει αυτό), αν είμαστε άθλημα λαϊκό, δημοφιλές και διαδεδομένο, ποια είναι η σχέση μας με τις ελληνικές κλιματολογικές συνθήκες και την γενικότερη γεωγραφική ιδιοσυστασία της Ελλάδας, ποια είναι η ποιότητα της ενεστώσας οργάνωσης του αθλήματός μας, ο βαθμός της ενεστώσας ανάπτυξης και η ευχέρεια, οικονομική και θεσμική, της μελλοντικής ανάπτυξης του αθλήματός μας, ποιες είναι ο επιτυχίες και η προοπτική επιτυχιών του σκακιού, η διαφάνεια της αθλητικής μας δράσης, πώς συντελούμε στην καλλιέργεια του αθλητισμού χωρίς βία, στη συστηματική καλλιέργεια του καθαρού αθλητισμού και των αξιών της συμμετοχής και του ευ αγωνίζεσθαι, στην καλλιέργεια του λαϊκού αθλητισμού και πώς συμβάλλουμε στην καλλιέργεια δυνατοτήτων άσκησης και άθλησης χωρίς εξαιρέσεις, ιδιαίτερα πολιτών με ειδικές ανάγκες και ικανότητες.

Αν ήμασταν σε κάποια άλλη χώρα, από αυτές που μας πιέζουν να συμμαζέψουμε τα οικονομικά του οίκου μας, θα γράφαμε ήδη όλοι μας επιστολές (επώνυμες, ιδιόχειρες, με φάκελο και γραμματόσημο, από αυτές που παίρνουν αριθμό πρωτοκόλου) στον τοπικό μας βουλευτή, στο Δήμαρχο και στο Νομάρχη, στον Υπουργό Πολιτισμού και στο Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού, στον πρόεδρο της Βουλής, στο πρωθυπουργικό γραφείο, στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Θα στέλναμε μέιλ στις εφημερίδες μας και στα τηλεοπτικά κανάλια. Θα εξηγούσαμε ευγενικά τη σημασία να είναι και ο νους υγιής μέσα στο υγιές σώμα. Θα χρησιμοποιούσαμε στοιχεία, όχι αφορισμούς. Και κυρίως, δεν θα ερχόμασταν σε αντιπαράθεση με κανένα από τα άλλα αθλήματα. Επειδή όλοι οι αθλητές τους είναι δυνητικά και αθλητές δικοί μας, σκακιστές για μια ζωή. Γιατί το άθλημά μας μπορεί να κρατάει ζωντανό το μυαλό από τα πέντε μέχρι τα ογδόντα πέντε χρόνια μας. Γιατί πολλοί κορυφαίοι αθλητές αναζητούν και βρίσκουν στο σκάκι την πνευματική άσκηση που τους βοηθάει να έχουν το στρατηγικό στοιχείο, την οξυδέρκεια, την ευστροφία που απαιτούν οι αγωνιστικοί στίβοι.

Παν. Δρεπανιώτης

Σύνδεσμοι (που υπάρχουν και στο κείμενο):

21 Ιανουαρίου, 2010 Posted by | ΕΣΟ, ΘΕΣΜΟΙ | , , | 4 Σχόλια