ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Ναι στα χωριστά τουρνουά για την Α’ Εθνική

Τα ελβετικά συστήματα θεωρούνται αποδοτικά από παλιά... 🙂

Το πρώτο-πρώτο θέμα στο γνωστό βορειοελλαδίτικο μνημόνιο αφορά το μέλλον του πρωταθλήματος Α’ Εθνικής. Υποστηρίζω εδώ και πολλά χρόνια τα χωριστά πρωταθλήματα και έχω προσπαθήσει πολλές φορές να εξηγήσω το γιατί. Γι’ αυτό θα συνεισφέρω εδώ στη συζήτηση τη δική μου θέση για το αγωνιστικό σύστημα αυτών των ξεχωριστών πρωταθλημάτων, από όπου θα φανεί, ελπίζω, και γιατί είμαι πρόμαχος αυτού του διαχωρισμού.

Όπως έγραψα ήδη, διαφωνώ με το σύστημα Α1/Α2 και 3 όμιλοι Β’ Εθνικής (Α1/Α2+3Β), για το οποίο έχω εξηγήσει με διάφορες αφορμές ότι θεωρώ συντηρητικό στην ιδεολογία, μη λειτουργικό και μη παραγωγικό. Προτιμώ όμως να συγκεντρώσω τώρα το ενδιαφέρον μου σε αυτά που θεωρώ θετικά και όχι να αποδομήσω αυτά που δεν θεωρώ θετικά. Παρόλα αυτά, αν υπάρξει ενδιαφέρον, π.χ. στα σχόλια, θα συμπληρώσω (με ξεχωριστό άρθρο ή στα σχόλια) πού και γιατί διαφωνώ κάθετα με το σύστημα Α1/Α2+3Β. (Προσθήκη 20/12: Εξηγώ στα σχόλια τη διαφωνία μου και τους έντονους όρους που διάλεξα για να την υπογραμμίσω).

Αναδιοργάνωση του Διασυλλογικού πρωταθλήματος Ελλάδας στο σκάκι με δύο χωριστά τουρνουά.

1) Το Διασυλλογικό Πρωτάθλημα Ελλάδας (Α’ Εθνική) αποτελείται από δύο τουρνουά με ελβετικό σύστημα (7 ως 9 γύρων) τα οποία διεξάγονται ταυτόχρονα:

1α) Το Κύπελλο Ελλάδας (επουδενί «Πρωτάθλημα Ανδρών») που δίνει (αν θέλετε, και με final four) τον Κυπελλούχο Ελλάδας

1β) Το Πρωτάθλημα Νέων που δίνει τον διασυλλογικό Πρωταθλητή Ελλάδας Νέων.

1γ) Η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας (final eight) , όπως γίνεται σήμερα, και το ξεχωριστό Εφηβικό Διασυλλογικό ενσωματώνονται στις αντίστοιχες νέες διοργανώσεις.

2) Οι ομάδες που συμμετέχουν σε καθένα από τα δύο τουρνουά παίρνουν βαθμούς ανάλογα με την τελική κατάταξη, π.χ. 1ος =100, 2ος =90, 3ος =80 κ.ο.κ.  Βαθμολογείται και η απλή συμμετοχή, π.χ. με 5 βαθμούς.

3) Το άθροισμα από τη συνολική βαθμολογία των δύο τουρνουά δίνει τον Πρωταθλητή Α’ Εθνικής και τις ομάδες Α’ Εθνικής εκείνης της αγωνιστικής χρονιάς.

Πατήστε εδώ για τη συνέχεια

Advertisements

19 Δεκέμβριος, 2009 Posted by | ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΣΟ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ | | 6 Σχόλια

Μνημόνιο και οδοιπορικά

Μέσα στα πολλά θετικά σημεία που περιέχει το μνημόνιο των βορειοελλαδίτικων σωματείων για την Α’ Εθνική υπάρχει ένα που θεωρώ ότι πρέπει να διευκρινιστεί ειδικότερα: Η έννοια και ο τρόπος κατανομής των οδοιπορικών.

Παλιότερα, όταν τα έξοδα φιλοξενίας τα κάλυπτε η ΕΣΟ, η έννοια των οδοιπορικών ήταν σαφής. Η ΕΣΟ έχει τα κοστολόγιά της, με βάση αυτά υπολογιζόταν το κόστος των μετακινήσεων, αθροίζονταν τα ποσά, και επιχορηγούνταν τα σωματεία στο σύνολο των ποσών αυτών ή, αν δεν υπήρχε διαθέσιμο ολόκληρο το κονδύλι, καταναλογία από τα διαθέσιμο ποσό.

Όμως, με την υποχρέωση πλέον των σωματείων να καταβάλουν τα έξοδα συμμετοχής τους, έστω και με την προοπτική κάλυψης ενός ποσοστού ανάλογα με την τελική τους κατάταξη (σύμφωνα με μια άλλη θετική πρόταση στο μνημόνιο –που συζητήθηκε ήδη σε θετικό κλίμα από το ΔΣ της ΕΣΟ, αλλά μετατέθηκε στο επόμενο ΔΣ για λεπτομέρειες), η απόσταση της έδρας κάθε σωματείου από την τοποθεσία των αγώνων μετατρέπεται σε ιδιαίτερα σημαντικό αγωνιστικό παράγοντα, αφού είναι προφανές ότι:

Πέρα από το κόστος των ίδιων των οδοιπορικών (με τη γενική και την ως τώρα σημασία), οι ομάδες που έχουν έδρα μακριά από την τοποθεσία των αγώνων πρέπει να μεταφέρουν εξαρχής όλους τους παίκτες, τακτικούς και αναπληρωματικούς που σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν, αφού τις δύο πρώτες ημέρες υπάρχουν ήδη τρεις κρίσιμες αγωνιστικές. Επιπλέον πρέπει να βρίσκονται στον τόπο των αγώνων από την προηγούμενη ημέρα, αφού είναι δύσκολο να αγωνιστούν την πρώτη ημέρα μετά από πολύωρο ταξίδι). Αντίθετα, οι ομάδες που έχουν έδρα κοντά στην τοποθεσία των αγώνων μπορούν να προσέλθουν την πρώτη αγωνιστική αυθημερόν (πολύ περισσότερο που η πρώτη αγωνιστική, με αναμετρήσεις ισχυρών-αδυνάτων, δεν περιέχει συνήθως ματς από αυτά που αποκαλούνται παγίδες). Επιπρόσθετα, οι ομάδες που έχουν έδρα κοντά στην τοποθεσία των αγώνων μπορούν να φέρνουν τους αναπληρωματικούς τους όταν τους χρειάζονται και δεν είναι αναγκασμένες να καταβάλουν τα έξοδα της φιλοξενίας τους για όλη τη διάρκεια των αγώνων (ίσως και καθόλου).

Το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημα από την έδρα του σωματείου ως προς την τοποθεσία των αγώνων μπορεί, ας μην γελιόμαστε, να είναι σημαντικό. Αν δεχτούμε ότι κατά μέσο όρο οι ομάδες χρησιμοποιούν 15 σκακιστές ή σκακίστριες, για την επιπλέον διανυκτέρευση των 15 σκακιστών και για τα επιπλέον έξοδα από την πλήρη φιλοξενία των τριών αναπληρωματικών για τις επόμενες επτά ημέρες θα δαπανήσουν ένα ποσό που μπορεί να ξεπεράσει και τα 1000 ευρώ. Με άλλα λόγια, εντελώς κυνικά, τη διαφορά ανάμεσα σε έναν γκρανμέτρ της πρώτης ή της δεύτερης γραμμής για τις σκακιέρες των αλλοδαπών ή την ίδια την παρουσία αναπληρωματικών ή όχι.

Επομένως, δίκαιη κατανομή των οδοιπορικών δεν μπορεί πια να αναφέρεται μόνο σε χιλιομετρικές αποστάσεις, αλλά και στα πραγματικά έξοδα που καταβάλλει κάθε ομάδα για παραπάνω φιλοξενίες λόγω της απόστασης της έδρας της από την τοποθεσία των αγώνων. Πρόκειται για πραγματικά και επαληθεύσιμα στοιχεία, που θεωρώ ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να μη δημιουργούνται αγωνιστικές ανισότητες εξαιτίας του τόπου διεξαγωγής των αγώνων και μόνο. Επιπλέον, είναι σαφώς στοιχείο που κατά τη γνώμη μου βαρύνει τη διοργάνωση, προκειμένου να είναι με ίσους όρους, και όχι τους συμμετέχοντες.

18 Δεκέμβριος, 2009 Posted by | ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΕΣΟ, ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΕΣ ΛΙΓΚΕΣ | , , | Σχολιάστε

Ο πρόεδρος δεν ξέχασε το σκάκι…

Σας είχα συστήσει πριν από καιρό το ιστολόγιο του Γιώργου Σουλεΐδη, στα γερμανικά, το Entwicklungsvorsprung («Πλεονέκτημα ανάπτυξης»). Ο Γιώργος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γερμανία,  δεν είναι μόνο ισχυρός διεθνής μετρ, αλλά και πολύ καλός σκακιστικός δημοσιογράφος και φωτογράφος.Καθόλου περίεργο λοιπόν που το ιστολόγιό του είναι πολύ δημοφιλές, με πιστούς αναγνώστες που τον παρακολουθούν στους αγώνες του. Γι’ αυτό και είναι ακόμη πιο σημαντική η προσφορά του στο ελληνικό σκάκι, αφού από εκεί παρουσιάζει τα ρεπορτάζ του από τους αγώνες του στην Α’ Εθνική, αλλά και το σκακιστικό του καλοκαίρι στην πατρίδα (παρατηρήστε την αριστερή στήλη με το καλεντάρι).

Στο άρθρο του Die Gurkerei geht weiter (κάτι σαν «η πατατοπαραγωγή συνεχίζεται»…), ο Γιώργος παρουσιάζει τις παρτίδες του από τους τρεις τελευταίους γύρους, από τους οποίους (πολύ λογικό για όποιον δει τις παρτίδες..) δεν έμεινε καθόλου ευχαριστημένος. Η τελευταία από αυτές έτυχε να είναι η πρώτη επίσημη παρτίδα του Γιώργου Μακρόπουλου εδώ και περισσότερα από δύο χρόνια (πέρσι δεν έπαιξε, πρόπερσι δεν έγινε Α’ Εθνική…). Ας τη δούμε με τα σχόλια του συγγραφέα:

Στον τελευταίο γύρο είχα την «τιμή» να αντιμετωπίσω τον αντιπρόεδρο της FIDE, Γιώργο «Μάκρο» Μακρόπουλο. Καθόλου ευχάριστη προοπτική. Ο Μακρόπουλος ήταν ισχυρός σκακιστής στις δεκαετίες 1970-1990, αλλά μετά σταμάτησε να παίζει και πολύ σπάνια αγωνίζεται πια μόνο για την ομάδα του στο διασυλλογικό πρωτάθλημα. Ήταν η μοναδική παρτίδα του εφέτος.

Γ. Σουλεΐδης (2435, Κορωπί) – Γ. Μακρόπουλος (2369, ΟΣΤΡΙΑ)
Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής, Χαλκιδική , 09.07.2009

Θέση μετά από 15…0-0-0:

SoulMakro1

16.a4?! Η θυσία του πιονιού στο d4 είναι πολύ ριψοκίνδυνη. Υπερτίμησα τις επιθετικές δυνατότητές μου. Εδώ, το «φυσιολογικό» σκάκι είναι το 16.Πad1 με μοιρασμένες δυνατότητες. 16…Αxg5! 17.Βxg5 Βxd4 Ο Μακρόπουλος μου πρότεινε εδώ ισοπαλία. Βρισκόταν ήδη σε πίεση χρόνου —καθόλου περίεργο αφού δεν έχει πρακτική εξάσκηση— και εγώ είχα ακόμη περίπου 30 λεπτά. Αν και δεν βρήκα να έχω κάτι το ιδιαίτερο μολονότι μέτρησα πολύ τη θέση, συνέχισα να παίζω.  Εντελώς λανθασμένη απόφαση. Τα καύσιμα της αμφίβολης ενέργειάς μου ήταν η υπεροψία και η απώλεια της αντικειμενικότητας, που προήλθαν μεταξύ άλλων και από την υποτίμηση του επώνυμου αντίπαλού μου. 18.a5 Ιd7! 19.Πa4 Ούτε το 19.a6, η αρχική μου σκέψη,  ήταν καλύτερο. Μετά από 19…Ιc5 20.axb7+ Ρb8 σκεφτόμουν να φέρω έναν πύργο στο d1. Όμως υπάρχει πάντοτε το Ιd3 και τα μαύρα έχουν πλεονεκτική θέση. Γι’ αυτό και διάλεξα το 19.Πa4. 19…Βc5 20.a6? Τα πάντα καταρρέουν γρήγορα μετά από αυτό το λάθος. Τα μηχανάκια λένε ότι θα έπρεπε να καλύψω με 20.Bf4 ή 20.Bg3 το πιόνι στο e5 και έχουν βέβαια, όπως συνήθως, δίκιο. 20…b5 21.Πaa1?! Καλύτερο ήταν το 21.Πf4. Την κίνηση την είδα, αλλά  η θέση δεν μου άρεσε. Αποφάσισα να συνεχίσω να μπλοφάρω 21…Ιxe5!-+

SoulMakro2

22.Ιd5? Σκέτη μπλόφα, για να τυλίξει τον αντίπαλο στην πίεση χρόνου του. 22…Ιd3! 23.Ιe7+ 23.Πe2 Πxd5-+ 23…Ρd7! 24.Ιxf5 Βxf2+ 25.Ρh1 Βxf5 26.Βd2 26.Βxf5 exf5 27.Πe3 Ιf2+ 28.Ρg1 Ιg4 29.Πd1+ Ρc8 30.Πe7 Πhe8-+ 26…Ρe7 Από εδώ και πέρα είναι σκέτη επιθανάτια αγωνία, γι’ αυτό και δεν χρειάζονται σχόλια. Είχα μια μικρή κρυφή ελπίδα να κάνει κάποιο λάθος ο αντίπαλός μου στο μπλιτσάκι, αλλά τα έπαιξε όλα σωστά μέχρι το ματ. 27.Πf1 Βg4 28.Ρg1 Βd4+ 29.Ρh1 Βxh4+ 30.Ρg1 Ιc5 31.Βc2 Βd4+ 32.Ρh1 Βh4+ 33.Ρg1 Βd4+ 34.Ρh1 Πd6 35.Πf3 Πh6 36.Αa2 Πf6 37.Πc3 Ιe4 38.Πxc6 Ιg3+ 39.Ρh2 Βh4+ 0-1

Εδώ τελειώνει η παρουσίαση της παρτίδας. Να επισημάνω ότι την ίδια περίπου ώρα, στην 9η (1η εφηβική σκακιέρα) ο Γιάννης Μακρόπουλος (παίζοντας για το Κορωπί) έχανε από το Σεβαστόπουλο. 1-1 η συγκομιδή από αυτό το ματς για τη σκακιστική οικογένεια!

12 Ιουλίου, 2009 Posted by | ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ, ΠΑΡΤΙΔΕΣ | , , , | 12 Σχόλια

Μια ψύχραιμη ιδέα για το μέλλον της Α’ Εθνικής

Το παρόν άρθρο (από το Μέτοικο στη Νίσυρο) και τα δύο πρώτα σχόλιά του δημοσιεύτηκαν αρχικά ως σχόλια στο άρθρο Α’ Εθνική 2009: Μια πρώτη ανακεφαλαίωση.

250px-Mandraki_Nisyros

Το Μαντράκι στη Νίσυρο (πηγή: Wikipedia)

Αν και νομιζω οτι ειναι ακομα νωρις για ν’ανοιξουμε αυτη την συζητηση καθως η πικρια και ο θυμος ειναι ακομα νωπα,θα κανω μια προσπαθεια.
Οτι θα γραψω παρακατω,παιρνει σαν δεδομενο οτι η υπαρχουσα διαρθρωση στη συνθεση μιας ομαδας διατηρειται. Πολλα θα ειχα να πω για αναπτυξιακες,γυναικες,αριθμο σκακιερων κτλ,θα το αφησω για αλλη φορα ομως,καλο ειναι να περιορισουμε την εκταση της συζητησης.
Κατα την γνωμη μου το φετινο πρωταθλημα εμπεριειχε τουλαχιστον 4 υποομιλους στην διαρθρωση του(διεκδικητες μεταλλιων,διεκδικητες 10ης θεσης,διεκδικητες σωτηριας,ομαδες που κατεβηκαν για την εμπειρια της συμμετοχης). Ο αριθμος ειναι πολυ μεγαλος και πηγη αδικιων. Οποια ομαδα απο ανωτερο υποομιλο καταφερνε (μεσα απο το ελβετικο) να αντιμετωπισει περισσοτερες ομαδες ενος κατωτερου υποομιλου απ’οτι οι ανταγωνιστες της,αποκτουσε αμεσα ενα συγκριτικο πλεονεκτημα πολυ σημαντικο.
Επιπλεον, δεν κατανοω τι ειναι αυτο που κερδιζουμε με το να εχουμε στο ιδιο πρωταθλημα τους 3-4 πρωτους και τους αντιστοιχους τελευταιους.
Η προταση: Κοβουμε το πρωταθλημα σε 2 κομματια, Α1 και Α2. Στην Α1 συμμετεχουν 16 με 20 ομαδες και πεφτουν καθε χρονο 2-4, ενω αντιστοιχες ομαδες ανεβαινουν απο την Α2. Κραταμε το ελβετικο των 9 γυρων και στις 2 κατηγοριες. Στην Α2 οι ομαδες ανεβαινουν απο τα αντιστοιχα τοπικα (δεν υπαρχουν ομαδες που παραμενουν στην Α2), αλλα υπαρχει και ανοιχτη συμμετοχη με παραβολο (ομαδα που επαιξε στο τοπικο και δεν προκριθηκε μπορει να συμμετασχει), που φυσικα οδηγει σε ανοδο. Οι ομαδες δεν εχουν υποχρεωση συμμετοχης στην Α2, ουτε υπαρχει καποια ποινη για τη μη καθοδο τους, οποιος δεν αισθανεται ικανος ας μην παιξει.
Καταργηση της επιβραβευσης των 10 πρωτων αποκλειστικα και καθ’ολοκληρια (εντελως παραλογη ιδεα που δημιουργησε ενα τεχνητο διαχωρισμο των ομαδων, καθολου απαραιτητο), και θεσπιση ενος συστηματος που βασει θεσης, matchpoints και gamepoints θα καθοριζει την οικονομικη απολαβη των ομαδων αναλογικα.
Συζητησιμο ειναι, αν με το νεο συστημα θα εχουμε ταυτοχρονη διεξαγωγη των δυο κατηγοριων, στον ιδιο η διαφορετικο τοπο, και,σε περιπτωση που επιλεγει ο διαφορετικος χρονος,αν οι νικητριες της Α2 θα εχουν δικαιωμα συμμετοχης στο πρωταθλημα της Α1 του ιδιου χρονου.
Τα πλεονεκτηματα του συστηματος ειναι εμφανη νομιζω:

Πατήστε εδώ για τη συνέχεια

12 Ιουλίου, 2009 Posted by | ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ, ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΕΣΟ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ | | 13 Σχόλια

Όταν ανακαλύψαμε ξανά την Αμερική (Μέρος 1ο)

Columbus

O Κολόμβος ανακαλύπτει την Αμερική (από τη Wikipedia)

Με αφορμή τα τρία γρήγορα 6-6 (12 ισοπαλίες) της τελευταίας αγωνιστικής στην Α’ Εθνική, ξέσπασε στο ιστολόγιο του Γάτου μια πυρκαγιά από σχόλια, των οποίων η σφοδρότητα ομολογώ ότι με αφήνει έκπληκτο και με πείθει ότι πολλοί άνθρωποι που παίζουν και αγαπούν το σκάκι δεν ξέρουν με ακρίβεια τους κανόνες που ισχύουν στο αγωνιστικό σκάκι.

Αγνοώντας (όπως κάθε λογικός άνθρωπος) τα ανώνυμα σχόλια με προφανή προσωπικά απωθημένα και χαρακτηρισμούς, θέλω να συγκεντρώσω εδώ κάποια πράγματα που ισχύουν στο σκάκι από αμνημονεύτων ετών, αλλά έγιναν κατανοητά από πολλούς ίσως μόνο εξαιτίας της αναγκαστικής συγκατοίκησης πολλών φιλάθλων με τους κορυφαίους σκακιστές στα ξενοδοχεία  των αγώνων (κατά τη γνώμη μου, η συμβίωση αυτή είναι άλλο ένα πλεονέκτημα του συγκεκριμένου «φεστιβαλικού» συστήματος).

Πρώτο και κύριο: Στο σκάκι υπάρχει ισοπαλία. Και μάλιστα, όχι μόνο αναγκαστική (όταν μείνουν μόνο οι βασιλιάδες, γίνει πατ, ή τριπλή επανάληψη κ.ά.) αλλά και με συμφωνία των αντιπάλων. Είναι παμπάλαιο και πασίγνωστο το φαινόμενο όπου δύο αντίπαλοι συμφωνούν ισοπαλία (επειδή έχουν κοινό συμφέρον) και από τη συμφωνία «υποφέρει» κάποιος τρίτος, βαθμολογικά ασθενέστερος, που η μοναδική του ελπίδα ήταν να σκοτωθούν τα θηρία μεταξύ τους και εκείνος να μπορέσει να τους ξεπεράσει. Κατά τη γνώμη μου, μεμπτή στο σκάκι αρχίζει να γίνεται μια τέτοια συμφωνία  μόνο όταν είναι αποτέλεσμα εξαγοράς, δηλαδή όταν ο ένας από τους δύο δεν έχει κάποιο αγωνιστικό όφελος.

Φυσικά, μπορούμε να εξαναγκάσουμε το σκάκι να γίνει άθλημα δύο αποτελεσμάτων (όπως το τένις, το βόλεϊ, και το μπάσκετ με την παράταση). Όμως στη συζήτηση που ξεκίνησα πριν λίγο καιρό (σε ανύποπτο για τους περισσότερους χρόνο) εδώ, κανείς δεν στάθηκε θετικά σε αυτό το ενδεχόμενο.

Πατήστε εδώ για τη συνέχεια

11 Ιουλίου, 2009 Posted by | ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ | , , | 7 Σχόλια

Α’ Εθνική πριν έξι χρόνια: Χαλκιδική 2003

arbiters2003

Όταν τα ματς ήταν μόνο οκτώ (και σε οκτώ σκακιέρες) υπήρχε χώρος στην αίθουσα και χρόνος για φωτογραφίες: Εδώ, η διαιτητική ομάδα του 2003 (από αριστερά): Παξιμαδάς, Βούρτσας, Δρεπανιώτης, Σακελλαράκης, Πεντίδης και Κωστούρος πίσω από τις κυρίες Σαράφογλου, Σαλταμάρα και Χαλβατζόγλου.

Η διάδοση της πληροφορίας και η αμεσότητα της διαδικτυακής συζήτησης στις ημέρες μας, μας κάνουν μερικές φορές να νομίζουμε ότι αυτά που βλέπουμε γύρω μας είναι πρωτόφαντα, ότι κάποια προβλήματα δεν έχουν εντοπιστεί και παλιότερα (και άλλοτε τους έχει δοθεί λύση και άλλοτε όχι).

Δεν προσπαθώ να αποφύγω τη συζήτηση για τη φετινή Α’ Εθνική, ούτε να βγάλω λανθασμένα συμπεράσματα επειδή «τα θέλω». Προτιμώ να καταλάβω πρώτα τι ακριβώς έγινε, να καταγράψω τι δεν έγινε, και να αναπροσαρμόσω τις απόψεις μου σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. Θέλω όμως να γίνει αυτή η συζήτηση αφού έχω δώσει όσο μπορώ περισσότερη ενημέρωση στον αναγνώστη. Γι’ αυτό έσκαψα λίγο στα αρχεία μου και ανακάλυψα την Έκθεση Διατησίας και την Έκθεση Δημοσιότητας που είχα υποβάλλει στο ΔΣ της ΕΣΟ ως επικεφαλής διαιτητής στο 32º Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής, που είχε γίνει πάλι στην Καλλιθέα της Χαλκιδικής, στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου Άθως.

Μια χρήσιμη υπενθύμιση: Την εποχή εκείνη το πρωτάθλημα διεξαγόταν σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση σχηματιζόντουσαν 4 όμιλοι των 4 ομάδων, χρησιμοποιώντας «φιδάκι» πάνω στα ομαδικά αποτελέσματα της προηγούμενης χρονιάς. Το «φιδάκι»σημαίνει ότι επικεφαλής κάθε ομίλου έμπαιναν οι περσινοί 1ος, 2ος, 3ος και 4ος αντίστοιχα, ακολουθούσαν οι 5ος, 6ος, 7ος και 8ος με την αντίστροφη φορά κ.ο.κ. Οι ομάδες έπαιζαν και τους τρεις αγώνες μεταξύ τους και στη συνέχεια (μεταφέροντας το μεταξύ τους αποτέλεσμα) οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου σχημάτιζαν τον επάνω όμιλο πουλ για την κορυφή και οι δύο τελευταίοι σχημάτιζαν τον κάτω όμιλο για να αγωνιστούν να αποφύγουν τον υποβιβασμό (έπεφταν οι τρεις τελευταίοι ή, στην πράξη, σωζόταν ο «πρωταθλητής» ανάμεσα στους τέσσερις «μαζέτες»). Και οι ομάδες έπαιζαν βέβαια σε ΟΚΤΩ σκακιέρες…

Το πρωτάθλημα κρινόταν (όπως και τώρα βέβαια) στα 2-3 παιχνίδια μεταξύ των ισχυρότερων ομάδων· το ίδιο και η μάχη του υποβιβασμού όπου είχε τεράστιο πλεονέκτημα όποιος από το κάτω γκρουπ είχε κάνει μια νίκη στην πρώτη φάση (καμιά φορά παίζοντας με την ασθενέστερη αντίπαλο χάρη στην εύνοια του «φιδιού»). Στην πραγματικότητα, για τις μισές ομάδες το πρωτάθλημα ήταν μια χαρά διακοπές (πληρωμένες από τον προϋπολογισμό) και κρινόταν επίσης σε 2 ή 3 παιχνίδια. Εφόσον είχες τερματίσει την προηγούμενη χρονιά στις θέσεις 5η-8η, αρκούσε να κερδίσεις τους δύο «μαζέτες» (από τον όμιλο 9-12 και από τον όμιλο 13-16) για να εξασφαλίσεις την παραμονή σου στην Α’ Εθνική. Αλλά και αυτοί περμάτιζαν στις θέσεις 9η-12η δεν είχαν μεγάλο άγχος. Συνήθως ήταν αρκετό να κερδίσουν τον «πελάτη» του προκριματικού και να κάνουν άλλη μια νίκη εναντίον «πελάτη». Μια-δυο κατάλληλες ισοπαλίες ξεκούρασης και αναψυχής στο υπόλοιπο τουρνουά αρκούσαν για να διασφαλιστεί το ποθούμενο.

Αν έχετε λοιπόν όρεξη να διαβάζετε αρχαία ιστορία για να κατανοείτε καλύτερα τις εξελίξεις και τα σημερινά, πατήστε εδώ για να διαβάσετε (σε pdf) την Έκθεση Διαιτησίας 2003 και την Έκθεση Δημοσιότητας 2003. Ξεκαθαρίζω ότι έχω κάνει μερικές μικροδιορθώσεις, απαλείφοντας επωνυμίες των τότε χορηγών της ΕΣΟ και όλα τα ονοματεπώνυμα συνεργατών για τα οποία η αναφορά μου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μη θετική (δεν έχουν άλλωστε νόημα οι προσωπικές αναφορές μετά από έξι χρόνια, το σημαντικό είναι οι θεσμοί). Διευκρινίζω επίσης ότι ο τότε διαδικτυακός συνεργάτης μας δεν είναι η ομάδα του Αργύρη Κώτση (οι φιλομαθείς μπορούν εύκολα να βρουν τις απαντήσεις σε ερωτήματα που ίσως τους δημιουργηθούν στον ιστότοπο της ΕΣΟ, εδώ).

11 Ιουλίου, 2009 Posted by | ΑΛΛΑΓΗ, ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ, ΔΙΑΣΥΛΛΟΓΙΚΑ, ΕΣΟ, ΘΕΣΜΟΙ, ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ, ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΑΓΩΝΩΝ | , , , | Σχολιάστε