ελληνικά, σκακιστικά, πολιτικά

αναλύσεις και συζητήσεις

Τα ελληνικά έλο και το παρασιτικό αδελφάκι τους

redelos

Περιεχόμενα

1. Εισαγωγή

2. Στοιχεία

3. Παρατηρήσεις

4. Δια ταύτα

4. Δια ταύτα: Συμπεράσματα και προτάσεις:

Τελικά, οι φωτογραφίες δείχνουν αρκετά καθαρά την τρέχουσα κατάσταση: Το εθνικό σύστημα αξιολόγησης λειτουργεί καλά. Τόσο καλά μάλιστα, ώστε να είναι σε θέση να συντηρεί δύο ανεξάρτητα υποσυστήματα αξιολόγησης, αφού το σύστημα δεν είναι «ένα και μοναδικό», αλλά κουβαλάει μαζί του ένα παρασιτικό αδελφάκι, «ανάπηρο» (του λείπει το αριστερό άκρο!), αλλά και ιδιαίτερα απαιτητικό, αφού απασχολεί το 1/3 των αξιολογημένων σκακιστών και θεωρητικά, τουλάχιστον άλλους τόσους στο αόρατο αριστερό του άκρο.

Η ανάπτυξη του παρασιτικού συστήματος γύρω από το βαθμό 1200 μπορεί να έχει συνάφεια με το ότι μια εποχή είχε οριστεί αυτός ο βαθμός ως αρχικό έλο (το θεωρώ αρκετά πιθανό), αλλά μπορεί και όχι. Μεγαλύτερη βαρύτητα έχει νομίζω το γεγονός ότι πρόκειται για ένα ουσιαστικά κλειστό σύστημα που αυτοαναπαράγεται μέσω των εφηβικών πρωταθλημάτων και τείνει να αυτοπροσαρμοστεί περί τον τρέχοντα πραγματικό διάμεσό του, κάπου στα 1250 (που σημαίνει ότι το παιδικό και εφηβικό σκάκι κινείται κατά 95% μεταξύ 850 και 1650, κάτι που τουλάχιστον στο πάνω άκρο του δεν φαίνεται να ισχύει).

Για να μπορέσουμε να διαπιστώσουμε τη ροή του συστήματος, θα έπρεπε να έχουμε αντίστοιχες εξαμηνιαίες «φωτογραφίες» των πέντε-έξι τελευταίων ετών –με άλλα λόγια, να παρακολουθούμε διαρκώς το φαινόμενο (αυτή πιστεύω ότι πρέπει να είναι η κυριότερη και πιο σημαντική αποστολή της Επιτροπής Τίτλων & Αξιολόγησης της ΕΣΟ). Θα πρέπει επίσης να υπάρχουν και φωτογραφίες με ανάλογες μελέτες κατά ηλικία και κατά δραστηριότητα (πολλές-λίγες παρτίδες) –άλλωστε, αυτή είναι η στάνταρ προτεινόμενη διαδικασία ελέγχου και συντήρησης ενός συστήματος αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που μπορούν να δείξουν –και το έδειξαν– τέτοια φωτογραφικά στιγμιότυπα είναι ότι υπάρχει πρόβλημα –το πρόβλημα που σωστά διατυπώνεται εμπειρικά από το ελληνικό σκακιστικό κοινό ότι «τα έλο των μικρών είναι πολύ χαμηλά». Το πόσο χαμηλά ακριβώς είναι, και το πώς εξελίσσεται το φαινόμενο, μια φωτογραφία δεν μπορεί να το δείξει.

Πέρα από το θεωρητικό μέρος, τον εντοπισμό του προβλήματος και το όποιο ενδιαφέρον μιας διαχρονικής μελέτης, «πολιτικά» ενδιαφέρει περισσότερο το τι μπορεί να γίνει ώστε να αποκατασταθεί το πρόβλημα και να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό η αξιοπιστία των εθνικών βαθμών αξιολόγησης ως απαραίτητου εργαλείου μελέτης και στρατηγικής.

Είναι προφανές ότι εδώ δεν μπορεί να εφαρμοστεί η λύση της μετατόπισης ολόκληρου του συστήματος, ούτε καν ενός μέρους του. Θα χρειάζονταν πολύ περισσότερες μελέτες και τελικά, το αποτέλεσμα θα παρέμενε αρκετά αβέβαιο.

Υπάρχει όμως και άλλη λύση, γρήγορη και αποτελεσματική, που βασίζεται στα διεθνή έλο (που όπως είδαμε, αποδίδουν ικανοποιητικά την εικόνα των Ελλήνων αξιολογημένων σκακιστών) και την αξιοποίησή τους με τον επόμενο τρόπο:

  • Για τουλάχιστον τέσσερις περιόδους αξιολόγησης (δύο χρόνια), πριν από τον υπολογισμό των εθνικών βαθμών αξιολόγησης, θα αντικαθιστούμε τον εθνικό βαθμό αξιολόγησης με τον πιο πρόσφατο διεθνή βαθμό για όσους έχουν.

(Εναλλακτικά σενάρια: για επιθετικότερη προσαρμογή θα διατηρούμε το μεγαλύτερο από τους δύο βαθμούς, για ηπιότερη προσαρμογή θα αντικαθιστούμε με το μέσο όρο τους ή με το σταθμισμένο κατά παρτίδες μέσο όρο τους. Προσωπικά διαισθάνομαι ότι αρκεί το μεσαίο σενάριο.)

  • Θα ακολουθεί ο υπολογισμός (με αυξημένο συντελεστή k, διπλάσιο από το σημερινό, τουλάχιστον για τα χαμηλά έλο κάτω από το 1800) και στη συνέχεια εφόσον ο εθνικός βαθμός για όσους έχουν διεθνή βαθμό είναι μικρότερος από το διεθνή, θα αντικαθιστούμε και πάλι τον εθνικό με το διεθνή.

Με αυτόν τον τρόπο οι διεθνείς βαθμοί αξιολόγησης θα λειτουργήσουν σαν άγκυρες που θα φέρουν το ελληνικό σύστημα κοντά στην κανονικότητα του διεθνούς. Μετά τις τέσσερις περιόδους (και την παρακολούθηση του εθνικού συστήματος και των «φωτογραφιών» του –κυρίως για τη διαπίστωση της επίδρασης των πολλών «αποκομμένων» εφηβικών αγώνων) θα πρέπει να μπορούμε να επανέλθουμε στην αυτόνομη διαχείρισή του. Παράλληλα θα μπορούμε να διαπιστώσουμε και αν υπάρχει αναγκαιότητα να αναπροσαρμοστεί το κάτω όριο δημοσίευσης έλο στο σύστημά μας ή αν πρέπει να γίνουν και άλλες αλλαγές –και ποιες.

Μια τελευταία παρατήρηση –και μια ιδέα για μελέτη. Η FIDE δημοσιεύει πολλά στοιχεία στατιστικής ανάλυσης για τις ομοσπονδίες-μέλη της. Θα είχε ενδιαφέρον να δημοσίευε τα στοιχεία που θα επέτρεπαν την αναπαραγωγή της καμπύλης κανονικής κατανομής για κάθε ομοσπονδία. Τότε θα γινόταν ορατό ότι η συνολική κανονική καμπύλη κατανομής είναι το άθροισμα πολλών επιμέρους καμπυλών, τοποθετημένων γύρω από το διαφορετικό διάμεσο της κάθε ομοσπονδίας.

Σελίδες: 1 2 3 4

20 Φεβρουαρίου, 2009 - Posted by | ΕΛΟ, ΕΣΟ, ΜΕΛΕΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΚΙ | , ,

3 Σχόλια »

  1. Ξεκίνησα να γράψω κάτι μακροσκελές, αλλά το μετάνιωσα 🙂

    Νομίζω αυτό που βλέπεις είναι τελείως αναμενόμενο. Ας κάνω επιγραμματικά μερικές παρατηρήσεις.

    1) Η Fide δεν χρησιμοποιεί πλέον την κανονική κατανομή, αλλά την λογιστική, που ουσιαστικά δεν έχει μεγάλες διαφορές, απλά μοντελοποιεί καλύτερα το γεγονός ότι «όσο ανεβαίνουν τα ΕΛΟ τόσο ποιό δύσκολο είναι να κερδίσεις»,

    2) Το σύστημα αξιολόγησης, για να ισχύει και να εφαρμόζεται προϋποθέτει, σύστημα σε ισορροπία. Αν λοιπόν σε ένα σύστημα με 1000 άτομα βάλουμε 1, δεν διαταράσσουμε την ισορροπία του συστήματος. Αν βάλουμε 200, την έχουμε κάνει ….. Πάνε οι κατανομές οι κώνοι οι πυκνότητες.. και όλα τα χαρακτηριστικά του συστήματος.

    3) Αυτό που βλέπουμε στα Ελληνικά ΈΛΟ είναι απλά η διαταραχή από το σημείο εισόδου της ανωμαλίας. Δηλαδή αυτό που πρέπει να δούμε. Το ότι δεν το βλέπουμε στα διεθνή ΕΛΟ (ακόμη) είναι οτι η πύλη εισόδου είναι ακόμη ψηλά, αν και έχει πέσει επικίνδυνα.

    4) Υπάρχει λύση. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πρόβλημα. Αν απαντήσουμε ναι, έχουμε δυο (2) δυνατότητες.

    1) Πάρα πολύ επιθετικό Κ για ΕΛΟ 1600 κανονικά.
    β) Αν κάποιος πέσει κάτω απο 1600, έχει σαν ΕΛΟ την απόδοση στις τελευταίες 20 παρτίδες. Αν αυτό είναι πάνω απο 1600 μπαίνει πάλι στο σύστημα. Έτσι ένα παίκτης κάτω απο 1600 έχει σαν τρέχον ΕΛΟ την απόδοση στις τελευταίες 20 παρτίδες του.

    Σχόλιο από Kostas Oreopoulos | 21 Φεβρουαρίου, 2009

  2. Κώστα, τα μακροσκελή σχόλια μπορούν να γίνουν καλά άρθρα… 🙂

    Δεν φτάνει να “βλέπουν” οι 5-10 που καταλαβαίνουν, πρέπει να μπορούν να δουν όλοι. Ο στόχος μου (με τα δύο απανωτά άρθρα) ήταν να δείξω ότι, όπως έχει οριστεί το σύστημα έλο έχει συγκεκριμένο εύρος εφαρμογής ανάλογα με τον πληθυσμό του και ότι στην πράξη (όπως θα γίνει ή γίνεται ήδη και με τα διεθνή έλο) αναπτύσσονται τοπικά υποσυστήματα με συγκεκριμένους περιορισμούς.

    Τα προβλήματα είναι πολιτικά και μαθηματικά. Το πολιτικό πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται ένα σύστημα αξιολόγησης που θα πρέπει να είναι α) αξιόπιστο αλλά β) να έχει και την εμπιστοσύνη του σκακισιτκού κοινού. Όχι εύκολο με δεδομένο το μαθηματικό πρόβλημα.

    Η λύση του μαθηματικού προβλήματος που προτείνεις είναι πιθανόν καλύτερη, αλλά σημαίνει ότι ουσιαστικά ένα πολύ δραστήριο κομμάτι του ελληνικού σκακιστικού πληθυσμού (ο μισός ενεργός σκακιστικός πληθυσμός του δείγματος βρίσκεται κάτω από το 1600, χώρια οι αξιολογημένοι 1000-1100 και οι αναξιολόγητοι αλλά δραστήριοι μικροί) θα παραμένει για πάντα στην κατάσταση της προσωρινής απόδοσης. Δεν κρίνω αν είναι σωστό ή λάθος, απλώς το επισημαίνω.

    Επομένως, ίσως τελικά είναι προτιμότερη η καλλιέργεια υποσυστημάτων σε απόσταση π.χ. τριών τυπικών αποκλίσεων (π.χ. γύρω από το 2200, το 1600 και το 1000) σε συνδυασμό με ένα Κ επιθετικό, όπως λες, τέτοιο που να διευκολύνει τον εντοπισμό και τη μετακίνηση απο το ένα υποσύστημα στο άλλο.

    Σχόλιο από dokiskaki | 21 Φεβρουαρίου, 2009

  3. Μια ακόμη παρατήρηση. Την κανονική κατανομή ακολουθεί η απόδοση ενός παίκτη, και όχι το σύνολο του σκακιστικού πληθυσμού. Αν αύριο όλοι παίζαν τέλεια σκάκι, η κατανομή θα ήταν μια γραμμή στο «3000» και όλα τα άλλα μηδέν, αλλά η κατανομή απόδοσης του ενός παίκτη θα ήταν πάλι η κανονική.

    Βέβαια είναι πάρα πολύ πιθανόν το σύστημα να ακολουθεί την κανονική κατανομή, αν ορίσουμε όμως σαν σύστημα » το σύνολο των παικτών που ξέρουν σκάκι» θα πρέπει να ορισθεί τι σημαίνει «ξέρουν» οπότε μπαίνουν στο σύστημα.

    Σχόλιο από Kostas Oreopoulos | 21 Φεβρουαρίου, 2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: